“TINAWAG AKO NG BIYENAN KO NA ‘ISANG WALANG SILBING PROBINSYANA’ — PERO SA ARAW NA SIYA AY NAWALAN NG LAHAT, AKO LANG ANG NANATILI.”
Ako si Liza Mariano, 27 anyos, isang simpleng babae galing probinsya. Lumaki akong walang marangyang buhay, walang alahas, walang designer bag. Ang meron lang ako ay pangarap, mabuting ugali, at pusong marunong magmahal.
Nakilala ko si Enzo Villamar, isang lalaki na galing sa mayamang pamilya sa Maynila. Sa una, akala ko panaginip lang ang lahat. Isang tulad kong probinsyana at isang lalaki na sanay sa marangyang buhay. Pero mahal namin ang isa’t isa. Nagpakasal kami kahit tutol ang pamilya niya.
At doon nagsimula ang impyerno ng buhay ko.
I. BUHAY SA BAHAY NA HINDI AKO TINANGGAP
Mula sa unang araw bilang asawa, ramdam ko na hindi ako gusto ng biyenan ko na si Doña Cecilia.
Araw-araw:
“Hindi ka bagay sa anak ko.”
“Mukha kang katulong.”
“Wala kang class.”
Kahit anong gawin ko — magluto, maglinis, mag-alaga — kulang pa rin. Sa mga handaan, hindi ako pinauupo sa mesa nila. Sa mga bisita, pinapahiya niya ako.
Pero nanahimik ako.
Hindi dahil mahina ako.
Kundi dahil mahal ko ang asawa ko.
II. ANG ARAW NA BUMALIKTAD ANG LAHAT
Isang umaga, bigla siyang inatake sa puso.
Na-stroke.
Natumba sa sala.
Dinala siya sa ospital.
At doon ko nakita…
Walang kaibigan.
Walang kamag-anak.
Walang gustong magbantay.
Lahat sila… nawala.
Si Enzo ay may business trip abroad.
Walang natira.
Ako lang.
III. AKO ANG NAGING KATULONG NG TAONG NAGMALIIT SA AKIN
Pinakain ko siya.
Pinaliguan.
Pinunasan.
Pinagtiisan kahit bawat salita niya noon ay sugat pa rin sa puso ko.
Maraming beses gusto ko nang umalis.
Maraming beses gusto ko nang isuko.
Pero sa tuwing nakikita ko siyang mahina na, nanginginig, umiiyak nang tahimik…
Hindi ko magawa.
IV. ANG GABING NABASAG ANG PUSO NIYA
Isang gabi, habang pinapalitan ko siya ng kumot, hinawakan niya ang kamay ko. Mahina ang boses niya:
“Bakit… bakit hindi mo ako iniwan? Matapos lahat ng sinabi ko sa’yo…”
Tumingin ako sa kanya at sagot ko:
“Kasi po… kahit hindi n’yo po ako tinuring na anak, tinuring ko pa rin kayong nanay.”
Umiiyak siya.
Unang beses ko siyang nakita na umiiyak hindi dahil sa sakit… kundi sa hiya.
V. EPILOGO — ANG HIHINGI NG TAWAD NA HULI NA
Pagbalik ng asawa ko, umiiyak siyang yumakap sa akin.
“Liza… ikaw pala ang nanatili. Habang silang lahat… nawalan ng puso.”
At ang biyenan ko?
Hinawakan niya kamay ko at bumulong:
“Anak… patawad. Ikaw ang tunay na mayaman sa amin.”
🔚 ARAL
Ang tunay na puso ay hindi bumibitaw kahit sinasaktan. At ang tunay na mahirap… ay ang taong nawalan ng pagmamahal.
