PINANDIRIAN NG SALESLADY ANG MAG-AMANG “DUGYOT” SA ISANG MAMAHALING TINDAHAN—PERO HALOS HIMATAYIN SILA NANG TAWAGIN ITONG “MR. CHAIRMAN” NG KANILANG BIG BOSS.
Si Elias ay isang biyudo na nagpapalaki sa kanyang walong taong gulang na anak na si Leo. Kahit na isa siyang bilyonaryo at nagmamay-ari ng isa sa pinakamalalaking retail conglomerates sa bansa, pinili ni Elias na mamuhay nang napakasimple. Gusto niyang lumaki si Leo na nakatapak sa lupa, marunong magpahalaga sa maliliit na bagay, at hindi nasisilaw sa pera.
Isang araw, may malaking piano recital si Leo sa eskwelahan. Bilang pabuya sa pagsisikap ng bata, ipinangako ni Elias na bibilhan niya ito ng magandang suit.
Naglakad silang mag-ama papunta sa “Imperium Tailors”, isang sikat at napakamahal na tindahan ng mga suit na matatagpuan sa isang high-end mall. Nakasuot lang si Elias ng isang lumang polo shirt, kupas na pantalon, at simpleng sandals. Si Leo naman ay nakasuot ng malinis ngunit halatang murang damit-pambata.
Pagpasok nila sa glass doors ng Imperium, bumungad agad sa kanila ang amoy ng mamahaling leather at cologne. Ang mga kostumer sa loob ay mga negosyante at pulitikong nakasuot ng Rolex at mamahaling sapatos.
Napatingin ang lahat sa mag-ama. Parang tumigil ang oras.
Lumapit ang Head of Sales na si Valerie. Nakataas ang kilay nito, at bago pa man makapagsalita si Elias, tinakpan ni Valerie ang kanyang ilong na parang may naamoy na masama.
“Excuse me,” malamig at mataray na bati ni Valerie. “Ang entrance po ng mga delivery boy at maintenance ay nasa likod ng mall. Hindi po kayo pwedeng pumasok dito.”
Ngumiti si Elias nang mahinahon. “Hindi po kami delivery boy, Miss. Mamimili kami. Gusto ko sanang isukat ng anak ko ang dark blue velvet suit na nasa unahan.”
Nagtawanan ang ilang mayayamang kostumer na nakikinig sa kanila.
“My goodness, look at his sandals. Baka puro alikabok pa ‘yan,” bulong ng isang lalaking naka-tuxedo.
Umirap si Valerie at namewang. “Sir, sa tingin ko po ay hindi kayo marunong magbasa ng presyo. Ang suit na tinuturo niyo ay nagkakahalaga ng ₱180,000. Pure Italian silk po ‘yan. Kung naghahanap kayo ng murang isusuot ng anak niyo, may ukay-ukay po sa labas ng mall.”
Hinawakan ni Leo ang kamay ng kanyang ama. Nangingilid ang luha ng bata dahil ramdam niya ang pangungutya ng mga tao.
“Papa, uwi na po tayo. Okay na po ‘yung luma kong damit. Ayoko na po dito,” bulong ni Leo.
Hinaplos ni Elias ang ulo ng anak. “Huwag kang mag-alala, anak. Sabi ko sa’yo, bibilhan kita ng magandang damit ngayon.” Humarap si Elias kay Valerie. “Wala akong pakialam sa presyo, Miss. Sabi ko, isusukat ng anak ko ang damit na ‘yun. Bilang kostumer, karapatan naming maasikaso nang maayos.”
Namula sa inis si Valerie. “Aba’t matapang ka pa! Ilang taon ka bang magtatrabaho bilang kargador para mabayaran ‘yan?! Guard! Guard! Palabasin niyo nga ang mga taong ‘to! Naiistorbo ang mga VIP clients natin!”
Mabilis na lumapit ang dalawang security guard at akmang hahawakan si Elias sa braso.
Sa eksaktong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng opisina sa ikalawang palapag ng tindahan. Bumaba ang Regional Director ng Imperium na si Mr. Castillo. Siya ang namamahala sa lahat ng branches ng tindahan sa buong bansa.
Bumaba si Mr. Castillo para tignan ang komosyon. Nang makita niya kung sino ang pinalalabas ng mga gwardya, nanlaki ang mga mata niya na parang nakakita ng multo. Namutla siya, pinawisan nang malapot, at nagtatakbo pababa ng hagdan.
“TUMIGIL KAYO! BITAWAN NIYO SIYA!” sigaw ni Mr. Castillo. Umalingawngaw ang boses niya sa buong tindahan.
Nagulat ang mga gwardya at agad na umatras. Nakangising lumapit si Valerie sa kanyang boss.
“Sir Castillo, mabuti po at bumaba kayo. May pulubi po kasing nag-iiskandalo—”
Hindi pinansin ni Mr. Castillo si Valerie. Nilampasan niya ito at huminto sa harap ni Elias. Sa harap ng dose-dosenang matapobreng kostumer at mayayabang na staff, yumuko nang malalim si Mr. Castillo.
“Good afternoon, Mr. Chairman,” nanginginig na bati ng Regional Director. “Patawad po! Isang malaking karangalan ang pagbisita niyo. Hindi ko po alam na dadating ang mismong May-ari ng buong kumpanya!”
Parang binagsakan ng bomba ang buong tindahan. Ang mga nagtatawanang kostumer ay biglang nanahimik at napayuko sa hiya.
Si Valerie? Nalaglag ang panga niya at napaatras. Parang huminto ang tibok ng puso niya.
“M-Mr. Chairman?!” nauutal na bulong ni Valerie. “S-Siya ang may-ari ng Imperium Group?!”
Dahan-dahang tumayo si Elias. Ang kanyang simpleng aura kanina ay napalitan ng isang napakamakapangyarihang presensya.
“Magandang hapon, Castillo,” kalmadong sabi ni Elias. “Pumunta ako rito bilang isang simpleng ama na gustong bumili ng damit para sa anak ko. Pero mukhang ang mga empleyado mo ay mas binibigyan ng halaga ang tatak ng damit kaysa sa pagkatao ng isang kostumer.”
Napaluhod si Valerie sa sahig. Nagsimula siyang umiyak. “S-Sir! Boss! Patawarin niyo po ako! Hindi ko po alam! Ang akala ko po talaga mahirap lang kayo kaya ko po nagawa ‘yun! Parang awa niyo na po!”
Tinitigan siya ni Elias.
“Valerie, tama ba? Iyan ang problema mo,” mariing sabi ni Elias. “Nag-iba lang ang trato mo sa akin dahil nalaman mong ako ang boss mo. Paano kung totoo ngang mahirap ako? Paano kung nag-ipon lang ako ng limang taon para mapasaya ang anak ko? Ibig sabihin ba nun, nararapat kaming ipahiya at sigawan sa harap ng maraming tao?”
Walang maisagot si Valerie kundi humagulgol.
“Castillo,” baling ni Elias sa direktor.
“Yes, Mr. Chairman?”
“I want her terminated immediately. At ipasara mo muna ang tindahan sa lahat ng kostumer ngayong hapon. Ipatawag mo ang buong staff para sa isang re-training. Gusto kong itanim niyo sa isip niyo: Ang respeto ay ibinibigay sa lahat ng tao, mayaman man o mahirap.”
“Masusunod po, Sir!”
Dali-daling pinalabas ang mga mayayamang kostumer na kanina ay nakikisimpatya kay Valerie. Kinaladkad ng mga gwardya si Valerie papunta sa opisina para asikasuhin ang kanyang termination papers.
Nang maging tahimik na ang tindahan, lumuhod si Elias para magpantay sila ni Leo. Ngumiti siya sa anak.
“Oh, anak. Wala na ‘yung mga nang-aaway sa’yo. Gusto mo na bang isukat ‘yung blue suit na tinuro mo?”
Nagliwanag ang mukha ni Leo at niyakap ang kanyang ama. “Opo, Papa! Kayo po talaga ang the best!”
PINANDIRIAN NG SALESLADY ANG MAG-AMANG “DUGYOT” SA ISANG MAMAHALING TINDAHAN—PERO HALOS HIMATAYIN SILA NANG TAWAGIN ITONG “MR. CHAIRMAN” NG KANILANG BIG BOSS.
Si Elias ay isang biyudo na nagpapalaki sa kanyang walong taong gulang na anak na si Leo. Kahit na isa siyang bilyonaryo at nagmamay-ari ng isa sa pinakamalalaking retail conglomerates sa bansa, pinili ni Elias na mamuhay nang napakasimple. Gusto niyang lumaki si Leo na nakatapak sa lupa, marunong magpahalaga sa maliliit na bagay, at hindi nasisilaw sa pera.
Isang araw, may malaking piano recital si Leo sa eskwelahan. Bilang pabuya sa pagsisikap ng bata, ipinangako ni Elias na bibilhan niya ito ng magandang suit.
Naglakad silang mag-ama papunta sa “Imperium Tailors”, isang sikat at napakamahal na tindahan ng mga suit na matatagpuan sa isang high-end mall. Nakasuot lang si Elias ng isang lumang polo shirt, kupas na pantalon, at simpleng sandals. Si Leo naman ay nakasuot ng malinis ngunit halatang murang damit-pambata.
Pagpasok nila sa glass doors ng Imperium, bumungad agad sa kanila ang amoy ng mamahaling leather at cologne. Ang mga kostumer sa loob ay mga negosyante at pulitikong nakasuot ng Rolex at mamahaling sapatos.
Napatingin ang lahat sa mag-ama. Parang tumigil ang oras.
Lumapit ang Head of Sales na si Valerie. Nakataas ang kilay nito, at bago pa man makapagsalita si Elias, tinakpan ni Valerie ang kanyang ilong na parang may naamoy na masama.
“Excuse me,” malamig at mataray na bati ni Valerie. “Ang entrance po ng mga delivery boy at maintenance ay nasa likod ng mall. Hindi po kayo pwedeng pumasok dito.”
Ngumiti si Elias nang mahinahon. “Hindi po kami delivery boy, Miss. Mamimili kami. Gusto ko sanang isukat ng anak ko ang dark blue velvet suit na nasa unahan.”
Nagtawanan ang ilang mayayamang kostumer na nakikinig sa kanila.
“My goodness, look at his sandals. Baka puro alikabok pa ‘yan,” bulong ng isang lalaking naka-tuxedo.
Umirap si Valerie at namewang. “Sir, sa tingin ko po ay hindi kayo marunong magbasa ng presyo. Ang suit na tinuturo niyo ay nagkakahalaga ng ₱180,000. Pure Italian silk po ‘yan. Kung naghahanap kayo ng murang isusuot ng anak niyo, may ukay-ukay po sa labas ng mall.”
Hinawakan ni Leo ang kamay ng kanyang ama. Nangingilid ang luha ng bata dahil ramdam niya ang pangungutya ng mga tao.
“Papa, uwi na po tayo. Okay na po ‘yung luma kong damit. Ayoko na po dito,” bulong ni Leo.
Hinaplos ni Elias ang ulo ng anak. “Huwag kang mag-alala, anak. Sabi ko sa’yo, bibilhan kita ng magandang damit ngayon.” Humarap si Elias kay Valerie. “Wala akong pakialam sa presyo, Miss. Sabi ko, isusukat ng anak ko ang damit na ‘yun. Bilang kostumer, karapatan naming maasikaso nang maayos.”
Namula sa inis si Valerie. “Aba’t matapang ka pa! Ilang taon ka bang magtatrabaho bilang kargador para mabayaran ‘yan?! Guard! Guard! Palabasin niyo nga ang mga taong ‘to! Naiistorbo ang mga VIP clients natin!”
Mabilis na lumapit ang dalawang security guard at akmang hahawakan si Elias sa braso.
Sa eksaktong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng opisina sa ikalawang palapag ng tindahan. Bumaba ang Regional Director ng Imperium na si Mr. Castillo. Siya ang namamahala sa lahat ng branches ng tindahan sa buong bansa.
Bumaba si Mr. Castillo para tignan ang komosyon. Nang makita niya kung sino ang pinalalabas ng mga gwardya, nanlaki ang mga mata niya na parang nakakita ng multo. Namutla siya, pinawisan nang malapot, at nagtatakbo pababa ng hagdan.
“TUMIGIL KAYO! BITAWAN NIYO SIYA!” sigaw ni Mr. Castillo. Umalingawngaw ang boses niya sa buong tindahan.
Nagulat ang mga gwardya at agad na umatras. Nakangising lumapit si Valerie sa kanyang boss.
“Sir Castillo, mabuti po at bumaba kayo. May pulubi po kasing nag-iiskandalo—”
Hindi pinansin ni Mr. Castillo si Valerie. Nilampasan niya ito at huminto sa harap ni Elias. Sa harap ng dose-dosenang matapobreng kostumer at mayayabang na staff, yumuko nang malalim si Mr. Castillo.
“Good afternoon, Mr. Chairman,” nanginginig na bati ng Regional Director. “Patawad po! Isang malaking karangalan ang pagbisita niyo. Hindi ko po alam na dadating ang mismong May-ari ng buong kumpanya!”
Parang binagsakan ng bomba ang buong tindahan. Ang mga nagtatawanang kostumer ay biglang nanahimik at napayuko sa hiya.
Si Valerie? Nalaglag ang panga niya at napaatras. Parang huminto ang tibok ng puso niya.
“M-Mr. Chairman?!” nauutal na bulong ni Valerie. “S-Siya ang may-ari ng Imperium Group?!”
Dahan-dahang tumayo si Elias. Ang kanyang simpleng aura kanina ay napalitan ng isang napakamakapangyarihang presensya.
“Magandang hapon, Castillo,” kalmadong sabi ni Elias. “Pumunta ako rito bilang isang simpleng ama na gustong bumili ng damit para sa anak ko. Pero mukhang ang mga empleyado mo ay mas binibigyan ng halaga ang tatak ng damit kaysa sa pagkatao ng isang kostumer.”
Napaluhod si Valerie sa sahig. Nagsimula siyang umiyak. “S-Sir! Boss! Patawarin niyo po ako! Hindi ko po alam! Ang akala ko po talaga mahirap lang kayo kaya ko po nagawa ‘yun! Parang awa niyo na po!”
Tinitigan siya ni Elias.
“Valerie, tama ba? Iyan ang problema mo,” mariing sabi ni Elias. “Nag-iba lang ang trato mo sa akin dahil nalaman mong ako ang boss mo. Paano kung totoo ngang mahirap ako? Paano kung nag-ipon lang ako ng limang taon para mapasaya ang anak ko? Ibig sabihin ba nun, nararapat kaming ipahiya at sigawan sa harap ng maraming tao?”
Walang maisagot si Valerie kundi humagulgol.
“Castillo,” baling ni Elias sa direktor.
“Yes, Mr. Chairman?”
“I want her terminated immediately. At ipasara mo muna ang tindahan sa lahat ng kostumer ngayong hapon. Ipatawag mo ang buong staff para sa isang re-training. Gusto kong itanim niyo sa isip niyo: Ang respeto ay ibinibigay sa lahat ng tao, mayaman man o mahirap.”
“Masusunod po, Sir!”
Dali-daling pinalabas ang mga mayayamang kostumer na kanina ay nakikisimpatya kay Valerie. Kinaladkad ng mga gwardya si Valerie papunta sa opisina para asikasuhin ang kanyang termination papers.
Nang maging tahimik na ang tindahan, lumuhod si Elias para magpantay sila ni Leo. Ngumiti siya sa anak.
“Oh, anak. Wala na ‘yung mga nang-aaway sa’yo. Gusto mo na bang isukat ‘yung blue suit na tinuro mo?”
Nagliwanag ang mukha ni Leo at niyakap ang kanyang ama. “Opo, Papa! Kayo po talaga ang the best!”
