ITINAPON AKO NG BIYENAN KO SA KALSADA SA GITNA NG MALAKAS NA BAGYO HABANG WALA ANG ASAWA KO—PERO NANLAMIG SIYA NANG MAKITA KUNG SINO ANG NAGBUKAS NG PINTO NG KOTSENG SUMAGIP SA AKIN.
Ako si Maya, apat na buwang buntis. Ang asawa kong si Anton ay isang mabuting lalaki. Siya ang Vice President ng kumpanya ng kanilang pamilya. Mahal na mahal namin ang isa’t isa, ngunit may isang malaking hadlang sa aming kaligayahan—ang kanyang ina, si Doña Carmela.
Simula pa lang, ayaw na sa akin ni Doña Carmela. Para sa kanya, isa lang akong “hampaslupa” na sumira sa pangarap niyang ipakasal si Anton sa isang anak ng bilyonaryo. Hindi niya alam na bago ako naging simpleng maybahay, isa akong Senior Financial Analyst sa isang malaking kumpanya, ngunit pinili kong mag-resign para tutukan ang pagbuo namin ng pamilya ni Anton.
Isang araw, kinailangan ni Anton na lumipad pa-Cebu para sa isang napaka-importanteng business trip. Kailangan nilang makuha ang investment ng Apex Holdings, ang pinakamalaking kumpanya sa Asya, para maligtas ang negosyo nila mula sa pagkalugi.
“Mahal, aalis na ako. One week ako doon. Mag-ingat kayo ni baby ha?” lambing ni Anton sabay halik sa tiyan ko.
Humarap siya sa kanyang ina. “Ma, kayo na po muna ang bahala kay Maya. Buntis po siya, baka mabinat.”
Ngumiti nang matamis si Doña Carmela. “Of course, anak. Ako ang bahala sa asawa mo. Don’t worry.”
Pero pagkaalis na pagkaalis ng sasakyan ni Anton, nawala ang ngiti ni Doña Carmela. Pumasok siya sa sala at tinitigan ako nang masama.
“Huwag kang uupo diyan. Madudumihan ang sofa ko,” mataray niyang utos.
Kinagabihan, bumagsak ang isang napakalakas na bagyo. Signal Number 3. Rinig na rinig ang hagupit ng hangin at ang malalakas na patak ng ulan sa bubong ng mansyon. Namatay ang kuryente at nawalan ng signal ang mga cellphone.
Nasa kwarto ako nang biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Doña Carmela kasama ang dalawang guwardiya. Hawak niya ang maleta ko na puno na ng mga gamit ko.
“Ma? Ano pong nangyayari?” naguguluhan kong tanong.
Inihagis niya ang maleta sa paanan ko.
“Lumayas ka sa pamamahay ko,” malamig at walang-awang utos ng biyenan ko. “Matagal ko nang hinihintay ang pagkakataong ito. Umalis na ang anak ko, at walang signal para makapagsumbong ka. Lumayas ka na bago ko pa ipaladkad sa mga guwardiya ang pagmumukha mo!”
“Ma, parang awa niyo na po!” lumuhod ako at umiyak. “Ang lakas po ng bagyo sa labas! Buntis po ako, baka mapahamak ang apo niyo!”
Tumawa siya nang nakakainsulto. “Apo? Hindi ko apo ‘yan. Basura ka, kaya basura rin ang dinadala mo. Ilabas niyo ang babaeng ‘yan!”
Kinaladkad ako ng mga guwardiya palabas ng gate. Inihagis nila ang maleta ko sa putikan.
BLAG! Sinarado at ni-lock nila ang malaking gate ng mansyon.
Naiwan ako sa labas. Basang-basa, nanginginig sa lamig, at umiiyak sa gitna ng kadiliman. Wala akong masilungan. Hinawakan ko ang tiyan ko. “Diyos ko, iligtas niyo po ang anak ko,” dasal ko habang naglalakad sa kalsadang baha at madilim.
Halos himatayin na ako sa lamig nang biglang may humintong isang mahaba at itim na Rolls-Royce sa tabi ko.
Bumaba ang bintana. Isang matandang lalaki na may makapangyarihang aura ang sumilip.
“Maya? Maya, ikaw ba ‘yan?!” gulat na sigaw ng lalaki.
Napatingin ako. Si Don Roberto. Ang bilyonaryong may-ari ng Apex Holdings—ang dating boss ko na itinuring akong parang tunay na anak dahil sa galing ko sa kumpanya niya noon!
Agad na inutusan ni Don Roberto ang kanyang driver na isakay ako. Pinabalot niya ako sa makapal na tuwalya at pinainom ng mainit na tsaa.
“Anong ginagawa mo sa labas sa ganitong klaseng bagyo?! At buntis ka?!” galit na tanong ni Don Roberto.
Umiiyak kong kinwento ang lahat. Ang pagmamalupit ng biyenan ko at kung paano niya ako pinalayas habang wala ang asawa ko.
Namula sa galit si Don Roberto. “Carmela… ang babaeng walang puso. Maya, huwag kang mag-alala. Nakahanap sila ng katapat.”
Dinala ako ni Don Roberto sa kanyang pribadong hotel para makapagpahinga at ipina-check up sa pinakamagaling na doktor. Ligtas kami ng baby ko.
ISANG LINGGO ANG NAKALIPAS…
Nakauwi na si Anton mula sa Cebu. Pagdating niya sa mansyon, hinanap niya ako.
“Ma, nasaan si Maya?” tanong ni Anton.
Nag-drama si Doña Carmela. Umiyak siya nang peke. “Anak… wag kang mabibigla. Ninakawan niya tayo! Kinuha niya ang mga alahas ko at lumayas kasama ang lalaki niya habang wala ka! Sabi ko na nga ba, pineperahan ka lang ng babaeng ‘yun!”
Durog na durog ang puso ni Anton. Hindi siya makapaniwala, pero wala akong gamit doon at hindi niya ako makontak dahil pinatay ni Doña Carmela ang lumang sim card ko.
Kinabukasan, may naka-schedule na Final Board Meeting ang kumpanya nina Anton at Doña Carmela sa Apex Holdings. Ito na ang araw kung saan pipirmahan ang kontrata na magliligtas sa kumpanya nila.
Pumasok si Anton at Doña Carmela sa malaking Boardroom. Nakangiti nang malapad ang biyenan ko, confident na makukuha nila ang bilyong pisong investment.
Bumukas ang pinto. Pumasok si Don Roberto. Tumayo si Doña Carmela para bumati.
“Good morning, Don Roberto!” masayang bati ng biyenan ko. “Handa na po ba kayong pumirma sa kontrata?”
Hindi ngumiti si Don Roberto.
“Hindi ako ang pipirma, Carmela,” malamig na sabi ng bilyonaryo. “Ipinasa ko na ang desisyon sa bago kong Vice President of Operations. Siya ang magpapasya kung karapat-dapat bang tulungan ang kumpanya niyo.”
“Oh, walang problema! Nasaan po siya?” tanong ni Doña Carmela.
Bumukas muli ang pinto.
Lahat ay natigilan. Nalaglag ang panga ni Doña Carmela. Si Anton ay napatayo sa gulat.
Pumasok ako. Nakasuot ng isang elegant business suit, maayos ang buhok, at taas-noong naglakad papunta sa kabisera ng mesa.
“M-Maya?!” sigaw ni Anton.
“I-Ikaw?! Anong ginagawa ng basurang ‘yan dito?!” nanginginig na turo sa akin ni Doña Carmela.
Hinampas ni Don Roberto ang mesa. “Magsalita ka nang maayos sa harap ng Vice President ko, Carmela!”
Umupo ako sa silya at tinignan sila nang malamig.
“Hello, Anton. Hello… Doña Carmela,” bati ko. “Nandito kayo para humingi ng pera sa kumpanya ko, tama?”
“Maya, anong ibig sabihin nito? Sabi ni Mama, ninakawan mo kami at sumama ka sa ibang lalaki!” naguguluhang tanong ni Anton.
Ngumiti ako nang mapait. “Ganyan ba ang kinwento niya sa’yo? Anton, ang totoo… noong gabing umalis ka, inihagis niya ang mga gamit ko at pinalayas niya ako sa gitna ng Signal Number 3 na bagyo. Muntik na kaming mamatay ng anak mo sa lamig.”
Tumingin si Anton sa kanyang ina. Nanlaki ang mata niya sa galit. “Ma?! Totoo ba ‘to?!”
“H-Hindi! Nagsisinungaling siya!” namumutlang palusot ni Doña Carmela.
May inilabas akong tablet at ipinakita ang CCTV footage mula sa gate ng mansyon na ipina-hack ko sa IT department namin. Kitang-kita doon kung paano ako kinaladkad at itinapon sa ulan ng mga guwardiya habang nakatingin si Doña Carmela.
Naluha si Anton. Lumapit siya sa akin at lumuhod. “Maya… patawarin mo ako. Wala akong alam. Patawarin mo ako, please…”
Tinignan ko si Doña Carmela na ngayon ay nanginginig sa takot.
“Doña Carmela,” sabi ko nang may awtoridad. “Gusto mo ng investment para hindi malugi ang kumpanya niyo? Sige. Bibigyan ko kayo ng pondo. Pero may isang kondisyon.”
Nagliwanag ang mukha ng matanda. “A-Ano ‘yun? Kahit ano!”
“I-turn over mo ang 100% ng shares mo sa kumpanya papunta kay Anton. Tatanggalin ka sa Board of Directors. At mula ngayon, wala ka nang karapatang tumuntong sa mansyon o sa kumpanya. You are out.”
“Hindi pwede! Kumpanya ko ‘yan!” sigaw niya.
“Kung hindi ka papayag, tuluyan na kayong mababankarote bukas. Take it or leave it,” matigas kong sagot.
Tumingin si Doña Carmela kay Anton para humingi ng kampi. Pero tumayo si Anton at tinignan ang ina nang may poot.
“Pirmahan niyo na ang papeles, Ma,” malamig na utos ni Anton. “Dahil kung hindi, ako mismo ang magpapakulong sa inyo para sa Attempted Murder sa asawa at anak ko.”
Wala nang nagawa si Doña Carmela kundi pumirma habang umiiyak. Nawala sa kanya ang lahat ng kapangyarihan at yamang ipinagmamalaki niya.
Pagkatapos ng meeting, iniwan ni Anton ang kanyang ina. Sumama siya sa akin. Humingi siya ng tawad nang paulit-ulit at nangakong hindi na niya ako iiwan.
Nagsimula kami ng bagong buhay na malayo sa mapang-aping biyenan. Si Doña Carmela ay namuhay nang mag-isa sa isang maliit na apartment, bitbit ang pagsisisi habambuhay—na ang babaeng itinapon niya sa ulan, ay ang siyang bagyong naglunod sa kanyang kayabangan.
