“HINDI AKO TUMATANGGAP NG BULAG SA KUMPANYA KO!” — SIGAW NG CEO SABAY TAPON NG RESUME

“HINDI AKO TUMATANGGAP NG BULAG SA KUMPANYA KO!” — SIGAW NG CEO SABAY TAPON NG RESUME SA MUKHA NG APLIKANTE… PERO NAMUTLA SIYA AT NANGHINA NANG MAKITA ANG KWINTAS NITO DAHIL ITO ANG KAPATID NIYANG NABULAG NIYA 20 TAON NA ANG NAKARAAN!
Si Rafael ay kilala bilang “The Cold-Hearted CEO.” Sa edad na 30, siya ang nagmamay-ari ng pinakamalaking Music and Arts Corporation sa bansa. Matagumpay siya, mayaman, at tinitingala. Pero sa likod ng kanyang tagumpay, may itinatago siyang madilim na nakaraan. Wala siyang pamilya. Lumaki siya sa ampunan at nagsumikap mag-isa.

Ang totoo, may kapatid siya noon. Pero dahil sa isang aksidente noong bata pa sila—isang aksidenteng siya ang may kasalanan—nagkahiwalay sila at hindi na muling nagkita. Ang bigat ng konsensyang iyon ang nagtulak sa kanya para maging perfectionist at mainitin ang ulo.

Isang araw, naghahanap ang kumpanya ng bagong Music Composer/Arranger.

Pumasok sa opisina ni Rafael ang HR Manager.

“Sir,” kabadong sabi ng manager. “Ito na po ang huling aplikante. Magaling daw po siya tumugtog ng piano, pero…”

“Pero ano?” masungit na tanong ni Rafael habang nakatingin sa laptop.

“May kapansanan po siya, Sir. Bulag po siya.”

Tumigil si Rafael sa pagta-type. Kumunot ang noo niya. Ayaw na ayaw niya sa mga taong may kapansanan. Hindi dahil sa diskriminasyon, kundi dahil naaalala niya ang kapatid niya. Ang kapatid niyang nabulag dahil sa kanya.

“Papasukin mo,” malamig niyang utos. “Para matapos na ‘to.”

Pumasok ang isang babae. Si Clara. Nakasuot siya ng simpleng bestida, may hawak na tungkod, at dahan-dahang naglalakad. Maganda siya, pero blangko ang kanyang mga mata.

Umupo si Clara sa harap ng mesa ni Rafael.

“Good morning po, Sir,” bati ni Clara. “Ako po si Clara. Nandito po ako para mag-apply.”

Tinignan ni Rafael ang resume ni Clara. Wala siyang experience sa malalaking kumpanya. Taga-turo lang siya ng piano sa mga bata sa probinsya.

“Miss Clara,” sabi ni Rafael nang walang galang. “Alam mo ba kung gaano ka-stressful ang trabaho dito? Deadline dito, deadline doon. Paano ka makakasabay kung hindi mo makita ang nota? Paano ka magtatrabaho kung kailangan mo pa ng alalay?”

“Sir,” mahinahong sagot ni Clara. “Hindi ko po kailangan ng mata para makarinig ng musika. Nasa puso ko po ang—”

“Enough with the drama!” sigaw ni Rafael. Tumayo siya at hinampas ang mesa.

Kinuha ni Rafael ang resume ni Clara, nilamukos ito, at ITINAPON sa mukha ng dalaga.

“HINDI AKO TUMATANGGAP NG BULAG!” bulyaw ni Rafael. “Sinisayang mo lang ang oras ko! Ang kumpanyang ito ay para sa mga perpekto! Para sa mga mabilis kumilos! Hindi ito charity ward para sa mga katulad mo! Get out!”

Nalaglag ang resume sa sahig.

Hindi gumalaw si Clara. Yumuko lang siya. Nanginginig ang mga kamay niya sa hiya at sakit. Sanay na siyang ma-reject, pero ito ang pinakamasakit.

“Pasensya na po, Sir…” bulong ni Clara habang pinupulot ang tungkod niya. “Aalis na po ako.”

Tumayo si Clara. Sa pagtayo niya, sumabit ang kanyang scarf sa sandalan ng upuan at nalaglag ito.

Dahil dito, lumantad ang leeg ni Clara.

Nakita ni Rafael ang suot niyang kwintas.

Isang lumang Silver Pendant na hugis kalahating araw (half-sun). Luma na ito at medyo nangingitim na ang kadena.

Nanlaki ang mga mata ni Rafael. Parang huminto ang ikot ng mundo.

Ang kwintas na ‘yan… may kapareho siya niyan. Ang kwintas na ‘yan ay ang kalahati ng kwintas na suot niya ngayon.

Ibinigay iyon ng yumao nilang magulang sa kanilang magkapatid bago sila maulila.

FLASHBACK 20 TAON NA ANG NAKARAAN:

Nag-aaway ang 10-taong gulang na si Rafael at ang 5-taong gulang na si Clarissa. Naglalaro si Rafael ng tirador. Dahil sa inis sa kapatid, aksidente niyang nabitawan ang bato. Tumama ito sa mata ni Clarissa.

Dugo. Iyak. Sigaw.

Dahil sa takot at sa pagkamatay ng magulang nila noon ding taong iyon, pinaghiwalay sila ng DSWD. Si Rafael ay inampon ng mayaman, si Clarissa ay naiwan sa bahay-ampunan dahil walang may gusto sa batang bulag.

END OF FLASHBACK.

Namutla si Rafael. Nanginginig ang buong katawan niya. Lumapit siya kay Clara bago pa ito makalabas ng pinto.

“S-Sandali…” garalgal na boses ni Rafael.

Huminto si Clara. “Sir?”

Hinawakan ni Rafael ang kwintas ni Clara.

“Saan mo… saan mo nakuha ‘to?” tanong ni Rafael, tumutulo na ang luha.

Nagulat si Clara sa pagbabago ng tono ng CEO.

“Bigay po ito ng Kuya ko…” sagot ni Clara. “Bago kami magkahiwalay sa ampunan. Sabi niya, ‘wag ko daw iwawala ‘to dahil balang araw, babalikan niya ako. Pero… hindi na siya bumalik.”

Napaluhod si Rafael sa sahig. Humagulgol siya nang malakas. Ang matapang na CEO ay naging isang batang puno ng pagsisisi.

“Clara… Clarissa…” iyak ni Rafael.

Narinig ni Clara ang pangalang ‘yun. Walang tumatawag sa kanya ng Clarissa maliban sa isa.

“K-Kuya Raf?” kinapa ni Clara ang mukha ng lalaki. “Kuya?”

“Ako ‘to… Ako si Kuya Rafael mo…” niyakap ni Rafael ang tuhod ng kapatid niya. “Patawarin mo ako! Patawarin mo ako, Clarissa! Ako ang may kasalanan kung bakit ka nagkaganyan! Ako ang bumulag sa’yo! At ngayon… tinaboy pa kita at ininsulto!”

“Ang sama-sama kong Kuya! Patawarin mo ako!”

Nabitawan ni Clara ang tungkod niya. Napaupo siya at niyakap ang Kuya niya.

“Kuya…” umiiyak na sabi ni Clara. “Matagal na kitang pinatawad. Ang tagal kitang hinintay. Akala ko kinalimutan mo na ako.”

“Hindi, hindi kita kinalimutan,” sagot ni Rafael habang hinahalikan ang noo ng kapatid. “Araw-araw kitang iniisip. Kaya ako nagsumikap, para hanapin ka. Pero nung nasa harap na kita… nabulag ako ng yabang ko.”

Sa araw na iyon, hindi natanggap si Clara bilang empleyado.

Sa halip, ipinakilala siya ni Rafael sa buong kumpanya bilang Co-Owner at Chief Musical Director.

Ginamit ni Rafael ang kanyang yaman para ipagamot si Clara. Bagama’t hindi na maibalik ang paningin nito, ibinigay naman ni Rafael ang lahat para maging masaya at komportable ang buhay ng kapatid.

Ang resume na tinapon niya? Naka-frame na ngayon sa opisina ni Rafael. Isang paalala na: “Huwag mong husgahan ang tao base sa kapansanan, dahil baka ang taong tinataboy mo ay ang taong matagal mo nang ipinagdarasal na makita.”