KINALADKAD NILA ANG KAPATID NILANG MUKHANG BASURA PALABAS NG GATE—PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG BUMABA ANG ISANG PILOTO MULA SA HELICOPTER AT YUMUKO SA KANYA: “SIR, HINIHINTAY NA PO KAYO NG BOARD.”
Araw ng ika-60 kaarawan ng matriarka ng pamilya na si Donya Carmen. Ang malawak na hardin ng Villa del Fuego ay puno ng mga VIP, politiko, at mayayamang negosyante. Ang magkapatid na Rico at Selina ay abala sa pag-aasikaso ng mga bisita. Nakasuot sila ng mamahaling suit at gown. Gusto nilang ipakitang sila ang pinakamatagumpay sa pamilya.
Habang nagtatawanan ang mga bisita at umiinom ng wine, biglang bumukas ang gate.
Pumasok ang isang lalaking gusgusin. Punit-punit ang t-shirt, putik-putik ang pantalon, at mahaba ang balbas at buhok. Ang amoy niya ay parang galing sa tambakan ng basura.
Siya si Gabriel. Ang pangatlong kapatid na matagal nang nawawala.
Napahinto ang musika. Nagtakip ng ilong ang mga donya.
“Yuck! Sino ‘yan? Guard! Bakit niyo pinapasok ang pulubi?!” sigaw ni Selina habang pinapaypayan ang sarili.
Lumapit si Gabriel nang nakangiti. “Ate Selina… Kuya Rico… Ako ‘to. Si Gab. Umuwi ako para kay Mama.”
Namutla si Rico. Agad niyang hinarangan si Gabriel bago pa ito makalapit sa stage kung saan naroon si Donya Carmen.
“Gabriel?!” asik ni Rico. “Anong ginagawa mo dito? Tignan mo nga ang itsura mo! Nakakahiya ka! Sinisira mo ang image namin sa mga investors!”
“Kuya, galing ako sa malayo,” paos na sagot ni Gabriel. “Naubusan ako ng pera sa byahe. Naglakad lang ako. Gusto ko lang batiin si Mama. Kahit tubig lang, pahingi naman.”
“Tubig?” tumawa si Selina nang matapobre. Kumuha siya ng isang baso ng tirang tubig na may lipstick mark pa galing sa isang lamesa. “Heto! Inumin mo ‘yan tapos lumayas ka! Ang baho mo! Amoy-lupa ka!”
“Please, Kuya, Ate,” pakiusap ni Gabriel. “Kapatid niyo naman ako. Kahit sa kusina lang ako kakain.”
“Wala kaming kapatid na hampaslupa!” sigaw ni Rico. “Guards! Kaladkarin niyo ang taong ‘to palabas! Itapon niyo sa labas ng subdivision!”
Hinawakan ng dalawang guard si Gabriel sa braso. Kinaladkad siya palabas ng gate na parang kriminal habang pinagtatawanan siya nina Rico at Selina. Ang ibang bisita ay nandidiri na nakatingin.
Nang makalabas si Gabriel sa gate, pinapagpag niya ang kanyang damit. Nasaktan siya, hindi sa pisikal, kundi sa puso.
Babalik na sana sa party sina Rico at Selina nang biglang…
WUG! WUG! WUG! WUG!
Isang napakalakas na hangin ang humampas sa buong garden. Nagliparan ang mga table napkin. Nahulog ang mga wine glass. Nagtilian ang mga bisita.
Mula sa himpapawid, bumababa ang isang Kulay Itim na Helicopter na may gintong logo ng “G-CORP GLOBAL”.
Napanganga ang lahat. Ang G-Corp Global ay ang pinakamayamang kumpanya sa Asya na gustong-gustong makasosyo nina Rico at Selina.
Lumapag ang helicopter sa malawak na damuhan sa tapat mismo ng gate—kung saan nakatayo ang pinalayas na si Gabriel.
Tumakbo sina Rico at Selina palapit, inaayos ang buhok nila.
“Oh my God!” tili ni Selina. “Baka ‘yan na ang Chairman ng G-Corp! Rico, ayusin mo ang tie mo! Kailangan natin siyang ma-impress!”
Bumukas ang pinto ng helicopter. Bumaba ang isang Piloto na naka-uniporme ng pang-kapitan at may kasamang dalawang bodyguard na naka-sunglasses.
Lumapit sina Rico at Selina sa Piloto, nakangiti nang abot-tenga.
“Good afternoon, Captain!” bati ni Rico, sabay abot ng kamay. “Welcome to Villa del Fuego! Nasaan po ang Chairman? Handa na po ang pagkain!”
Pero… nilampasan lang sila ng Piloto. Hindi sila pinansin.
Dire-diretsong naglakad ang Piloto at ang mga bodyguard papunta sa direksyon ng “pulubi” na si Gabriel.
Nanlaki ang mata ni Selina. “Hoy! Captain! Bakit ka lumalapit sa basurang ‘yan?! Alis diyan! Guard, paalisin niyo na nga ‘yang pulubi na ‘yan!”
Pero bago pa makagalaw ang guard, huminto ang Piloto sa harap ni Gabriel.
Sabay-sabay na SUMALUDO ang Piloto at ang mga bodyguard kay Gabriel.
“Good afternoon, Señorito Gabriel,” magalang at malakas na bati ng Piloto.
Inabot ng Piloto ang isang malinis na towel at isang Italian Suit kay Gabriel.
“Sir, hinihintay na po kayo ng Board of Directors sa Tokyo para sa meeting. Kayo na lang po ang kulang. Handa na po ang private jet niyo pagdating natin sa airport.”
Nalaglag ang panga ni Rico. Nabitawan ni Selina ang hawak niyang bag.
Dahan-dahang pinunasan ni Gabriel ang putik sa mukha niya. Tinanggal niya ang kanyang maduming jacket at isinuot ang coat na inabot ng piloto. Sa isang iglap, nagbago ang kanyang anyo—mula sa pulubi, naging isang makapangyarihang bilyonaryo.
Humarap si Gabriel sa kanyang mga kapatid na nanginginig na sa gulat.
“K-Kuya Gab…?” bulong ni Selina. “Ikaw… ikaw ang may-ari ng G-Corp?!”
Ngumiti si Gabriel, pero wala na ang init ng pagmamahal sa mga mata niya.
“Oo, Selina,” sagot ni Gabriel. “Nag-undercover ako bilang construction worker sa mga site ko sa probinsya para malaman ko ang kalagayan ng mga tauhan ko. Dumiretso ako dito para surpresahin si Mama at para makita ko kung nagbago na kayo.”
Tinignan niya ang gate kung saan siya kinaladkad kanina.
“Pero nakita ko na ang sagot. Ang kapatid na walang pera, basura para sa inyo. Ang kapatid na may helicopter, ‘yun lang ang irerespeto niyo.”
Lumapit si Rico, pinapawisan nang malapot. “Gab! Bro! Hindi namin alam! Joke lang ‘yung kanina! Syempre love ka namin! Pasok ka muna, may lechon!”
Tinalikuran sila ni Gabriel at naglakad papunta sa helicopter.
“Ibigay niyo na lang ang lechon sa mga aso, tutal doon niyo naman ako pinapakain kanina,” sabi ni Gabriel. “At Rico? Yung loan na ina-apply ng kumpanya mo sa G-Corp? Denied na ‘yun.”
Sumakay si Gabriel sa helicopter.
“Let’s go, Captain.”
Umalis ang helicopter, iniiwan ang makapal na alikabok sa mukha nina Rico at Selina. Naiwan silang nakanganga, hiyang-hiya sa harap ng mga bisita, at puno ng pagsisisi dahil ang “basura” na tinapon nila ay siya palang ginto na mag-aahon sana sa kanila.
