NAGTRABAHO AKO SA CONSTRUCTION PARA MAGING DOKTOR ANG KAPATID KO—PERO SA GRADUATION NIYA, HINDI NIYA AKO INIMBITA DAHIL “NAKAKAHIYA” DAW AKO. PERO NANG DUMATING ANG DEAN NG UNIVERSITY AT KAMAYAN AKO SA HARAP NG LAHAT, NAPAYUKO SIYA SA PAGSISISI.
Ako si Kuya Ben. Labinlimang taon na akong nagtatrabaho bilang construction worker. Ang mga kamay ko ay puno ng kalyo, sunog ang balat ko sa araw, at laging marumi ang damit ko dahil sa semento at pintura.
Maaga kaming naulila ng kapatid kong si Clarissa. Dahil ako ang panganay, ako ang tumayong magulang. Pangarap ni Clarissa na maging doktor. Kahit alam kong mahal ang tuition sa Med School, nangako ako sa kanya.
“Mag-aral ka lang, Bunso,” sabi ko sa kanya noon habang binibilang ang barya namin. “Kahit dumugo ang kamay ni Kuya kakapala ng semento, igagapang kita hanggang magka-lisensya ka.”
Tinupad ko ‘yun.
Sa loob ng maraming taon, nagtipid ako. Asin at kanin lang ang ulam ko sa tanghalian para maipadala ko ang buong sweldo ko sa kanya. Hindi ako bumibili ng bagong damit. Yung safety shoes ko, pudpod na at nakanganga na, tinalian ko na lang ng alambre. Basta ang mahalaga, may pambili siya ng libro at uniporme.
Dumating ang araw na pinakahihintay ko. Graduation Day na ni Clarissa. Doktor na siya.
Excited ako. Bumili ako ng murang Barong Tagalog sa palengke. Naligo ako nang maigi at nag-ahit. Gusto kong maging presentable para sa kanya.
Tinawagan ko siya.
“Clarissa, anong oras ako pupunta sa PICC? Excited na si Kuya makita kang umakyat sa stage!”
Tumahimik sa kabilang linya. Matagal bago siya sumagot.
“Kuya…” nag-aalinlangan niyang sabi. “Kasi… ubos na ‘yung tickets eh. Limited lang ang guests. Saka… huwag ka na lang pumunta.”
“Ha? Bakit naman?”
“Kasi Kuya… baka ma-out of place ka,” mabilis niyang sagot. “Ang mga parents ng classmates ko, mga doktor din at abogado. Mga naka-kotse. Baka… baka pagtawanan ka lang nila dahil sa itsura mo. Baka mapagkamalan kang driver. Nakakahiya naman sa friends ko.”
Parang gumuho ang mundo ko.
Ang kapatid na iginapang ko… ikinahihiya ako dahil lang sa trabaho ko?
“Sige, Clarissa,” garalgal kong sagot. “Naiintindihan ko. Congrats na lang.”
Binaba ko ang telepono. Umiyak ako nang tahimik sa maliit kong kwarto.
Pero hindi ako natiis ng puso ko. Gusto ko pa ring makita ang tagumpay niya. Kahit sa malayo lang.
Nagpunta ako sa PICC. Hindi ako pumasok sa loob. Tumayo lang ako sa labas ng gate, sa ilalim ng mainit na araw. Nakasuot ako ng luma kong polo shirt at maong (hindi ko na sinuot ang barong dahil baka lalo lang siyang mahiya).
Nang matapos ang seremonya, naglabasan ang mga graduate. Ang gaganda nila sa kanilang toga. Ang saya-saya ng mga pamilya nila.
Nakita ko si Clarissa. Ang ganda niya. Doktor na siya. Napapaligiran siya ng mayayamang kaibigan na may dalang mga bouquet of flowers.
Nagtago ako sa likod ng isang puno. Tumutulo ang luha ko habang pinapanood siya. Okay lang, Ben. Ang mahalaga, nakapagtapos siya.
Tatalikod na sana ako para umuwi nang biglang may humawak sa balikat ko.
“Mr. Benjamin Santos?”
Lumingon ako. Isang kagalang-galang na lalaki na naka-suot ng Academic Gown. Siya si Dean Salvador, ang pinuno ng Medical School.
“P-Po? Ako nga po,” gulat kong sagot. “Pasensya na po Sir, aalis na po ako. Bawal po yata ako dito.”
Ngumiti ang Dean.
“Hindi, Ben. Kanina pa kita hinahanap,” sabi ng Dean nang malakas.
Dahil sa boses niya, napalingon ang mga estudyante at magulang sa paligid. Napalingon din si Clarissa. Nanlaki ang mata niya nang makita akong kausap ng Dean. Namutla siya.
Lumapit ang Dean kay Clarissa at sa mga kaibigan nito, hila-hila ako.
“Clarissa,” sabi ng Dean. “Nakita ko ang Kuya mo na nagtatago sa puno.”
“S-Sir…” yumuko si Clarissa, hiyang-hiya.
Humarap ang Dean sa lahat ng tao.
“Gusto kong ipakilala sa inyo ang lalaking ito,” anunsyo ng Dean. “Si Mr. Benjamin Santos. Siya ang dahilan kung bakit may isang mahusay na doktor na nagtapos ngayon.”
Nagulat ang lahat.
“Tuwing enrollment,” kwento ng Dean. “Pumupunta siya sa opisina ko. Ang pera niya ay puro barya at gusot-gusot na papel na amoy semento at pawis. Ilang beses siyang nakiusap sa akin na ‘Sir, huwag niyo pong paalisin ang kapatid ko, babayaran ko po ito ng hulugan.’ Nakita ko ang mga kamay niya—puno ng sugat.”
Hinawakan ng Dean ang kamay ko at itinaas ito.
“Ito ang kamay ng isang bayani. Clarissa, nahihiya ka ba sa kanya? Dapat siya ang pinaka-ipinagmamalaki mo sa mundong ito.”
Napasinghap ang mga kaibigan ni Clarissa.
“Grabe, Clarissa,” bulong ng kaklase niya. “Ang swerte mo sa Kuya mo. Bakit hindi mo siya pinapasok?”
Tumulo ang luha ni Clarissa. Hindi siya makatingin sa akin.
Humarap ulit sa akin ang Dean.
“Ben,” seryosong sabi ng Dean. “Nalaman ko na dati ka palang Civil Engineering student pero huminto ka para pag-aralin ang kapatid mo. Tama ba?”
“O-Opo, Sir. Third year college na po ako noon.”
Ngumiti ang Dean at inabot ang kamay niya sa akin.
“Dahil sa ipinakita mong sakripisyo, ang Unibersidad ay nagdesisyon. Bibigyan ka namin ng Full Scholarship para matapos mo ang iyong Engineering degree. Sagot na namin ang tuition at allowance mo. Oras na para ikaw naman ang tuparin namin ang pangarap.”
Napaluhod ako sa iyak. “Maraming salamat po, Sir! Maraming salamat!”
Nagpalakpakan ang mga tao sa paligid. Ang iba ay naiyak sa tuwa.
Lumapit si Clarissa sa akin. Umiiyak siya nang sobra. Lumuhod siya at niyakap ang mga binti ko.
“Kuya… sorry…” hagulgol niya. “Sorry kung nabulag ako sa yabang. Sorry kung ikinahiya kita. Patawarin mo ako, Kuya. Wala ako dito kung wala ka.”
Itinayo ko siya at niyakap nang mahigpit.
“Tahan na, Bunso. Ang mahalaga, doktor ka na. Proud na proud ako sa’yo.”
Sa araw na iyon, hindi lang si Clarissa ang nagtapos. Nagtapos din ang paghihirap ng kalooban ko. Napatunayan ko na ang tunay na karangalan ay wala sa ganda ng suot o sa mahal ng titulo, kundi sa busilak na puso na handang magbigay ng lahat para sa mahal sa buhay.
At sa wakas, ako naman ang mag-aaral. Ako naman ang magiging Engineer.
