SINAMPAL AT HINIYA AKO NG MATAPOBRENG HOSPITAL DIRECTOR DAHIL SA LUMA KONG BISIKLETA—PERO NANG BUMABA ANG CEO MULA SA HELIKOPTER AT LUMUHOD SA HARAP KO, KINILABUTAN ANG LAHAT SA KUNG SINO TALAGA AKO.
Ang Crescent Peak Medical Center ay hindi lang basta ospital; ito ang pinakamahal at pinaka-eksklusibong pagamutan sa buong bansa. Dito nagpapagamot ang mga politiko, artista, at mga bilyonaryo.
Dahil sa estado ng ospital, ang mga namamahala rito ay madalas na nagkakaroon ng “God Complex.” Ang pinakamalala sa kanila ay si Director Lorenzo, ang Chief Administrator. Kilala siya sa pagiging matapobre, malupit sa mga empleyado, at mahilig magparangya ng kanyang yaman.
Isang maaliwalas na umaga, pumasok sa VIP Parking Lot ang isang matandang lalaki. Nakasuot siya ng kupas na asul na uniporme ng maintenance, may bitbit na walis, at nakasakay sa isang kinakalawang at lumang bisikleta. Siya si Mang Mateo.
Dahil puno na ang parking area para sa mga empleyado, inihinto ni Mang Mateo ang kanyang bisikleta sa isang maliit na bakanteng espasyo sa gilid ng isang poste, malapit sa entrance. Wala siyang nakaharang na daan.
Ilang minuto lang ang lumipas, isang umaatungal na pulang Sports Car ang pumasok. Bumaba mula rito si Director Lorenzo, suot ang kanyang mamahaling suit at sapatos na kumikinang.
Nang makita niya ang lumang bisikleta na nakaparada malapit sa kanyang sasakyan, umusok ang ilong niya sa galit.
“Sino ang nagparada ng basurang ito dito?!” umalingawngaw ang boses ni Lorenzo sa buong parking lot. Nakita niya si Mang Mateo na nagwawalis sa hindi kalayuan.
“Hoy! Matanda! Sa’yo ba ‘tong kalawangin na bisikleta na ‘to?!” sigaw niya.
Dali-daling lumapit si Mang Mateo, nakayuko at mahinahon. “Opo, Sir. Pasensya na po, puno na po kasi sa likod kaya itinabi ko lang diyan. Tatanggalin ko na po—”
Bago pa man makalapit si Mang Mateo sa bisikleta, sinipa ito ni Lorenzo nang malakas. Tumumba ang bisikleta at nagasgasan ang semento.
“Hindi mo ba alam kung magkano ang kotse ko?!” bulyaw ni Lorenzo. “Sampung milyong piso! Kapag nagasgasan ‘yan ng basurang bisikleta mo, kahit ibenta mo pa ang buong pamilya mo, hindi mo mababayaran ang pintura nito!”
“Pasensya na po, Director. Hindi na po mauulit,” sagot ni Mateo, nananatiling kalmado kahit pinapahiya na siya.
Maraming dumadaang doktor, nars, at pasyente ang nakatingin, pero walang naglakas-loob na umawat dahil takot sila kay Lorenzo.
Dahil hindi nakita ni Lorenzo ang takot na gusto niyang makita sa mga mata ng matanda, lalo siyang nagalit. Lumapit siya kay Mang Mateo.
PAKK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Mang Mateo.
Napasigaw ang ilang nars na nakasaksi. Tumabingi ang mukha ng matanda at nalaglag ang hawak niyang walis.
“Wala kang kwenta!” panduduro ni Lorenzo. “Isa ka lang hamak na tagalinis! Wala kang karapatang tumapak sa VIP area! Fired ka na! Kunin mo ‘yang basura mong bisikleta at lumayas ka sa ospital ko!”
Dahan-dahang inayos ni Mang Mateo ang kanyang sarili. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Lorenzo. Wala pa ring bakas ng takot o iyak, kundi isang kakaibang awtoridad na hindi bumabagay sa suot niyang uniporme.
“Ospital mo?” tanong ni Mateo sa mababang boses. “Sigurado ka bang sa’yo ang ospital na ito, Director Lorenzo?”
Tumawa nang malakas si Lorenzo. “Aba’t sumasagot ka pa! Ako ang Chief Administrator dito! Ako ang batas dito! Umalis ka na bago ko pa ipatawag ang gwardya para kaladkarin ka!”
Biglang nagbago ang ihip ng hangin.
Isang nakakabinging ugong ang yumanig sa parking lot. Tumingala ang lahat. Isang itim na Private Helicopter ang mabilis na bumababa. Umihip ang malakas na hangin, dahilan para magliparan ang mga tuyong dahon at magulo ang buhok ni Lorenzo.
Lumapag ang helikopter sa mismong gitna ng VIP parking area.
Bumukas ang pinto nito. Nagmamadaling bumaba ang isang lalaking pamilyar sa lahat ng empleyado ng ospital—si Dr. Fernando, ang kasalukuyang CEO ng Crescent Peak Medical Center. Pawisan siya, namumutla, at mukhang balisang-balisa.
Nang makita ito ni Lorenzo, agad siyang nag-ayos ng necktie at tumakbo palapit para salubungin ang CEO.
“Dr. Fernando! Good morning po! Hindi niyo po nabanggit na bibisita kayo!” masiglang bati ni Lorenzo, inaasahang papansinin siya ng boss niya.
Ngunit parang hangin lang na nilampasan ni Dr. Fernando si Lorenzo.
Tumakbo ang CEO papunta sa direksyon ni Mang Mateo. At sa harap ng lahat ng doktor, nars, at ni Lorenzo… lumuhod si Dr. Fernando, ang CEO ng ospital, sa harap ng tagalinis.
“Chairman Mateo!” nanginginig na bati ni Dr. Fernando, nakayuko ang ulo. “Patawarin niyo po ako at na-late ako ng dating! Nabalitaan ko pong naka-undercover kayo ngayon sa maintenance department para i-check ang pasilidad.”
Parang huminto ang oras sa buong parking lot.
Nalaglag ang panga ni Lorenzo. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa mula sa kanyang mukha.
“C-Chairman…?” nauutal na bulong ni Lorenzo. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod.
Tinapik ni Mang Mateo—o mas kilala sa business world bilang Don Mateo Valderama, ang bilyonaryong nagmamay-ari ng hindi lang iisang ospital, kundi ng buong hospital network sa bansa—ang balikat ng CEO.
“Tumayo ka, Fernando. Wala kang kasalanan,” kalmadong sabi ni Don Mateo.
Humarap si Don Mateo kay Lorenzo, na ngayon ay halos hindi na makahinga sa sobrang kaba at takot.
“Ikaw, Director Lorenzo,” sabi ni Don Mateo, ang boses ay dumadagundong sa awtoridad. “Nandito ako para obserbahan kung paano tumatakbo ang ospital ko mula sa pinakamababang posisyon. At ang nakita ko ay isang halimaw na nakasuot ng suit.”
“S-Sir… Don Mateo… hindi ko po alam! Parang awa niyo na po! Nagbibiro lang po ako kanina!” lumuhod si Lorenzo sa semento, umiiyak at nagmamakaawa. “Wag niyo po akong tanggalin! May pamilya po ako!”
Hinawakan ni Don Mateo ang pisngi niyang sinampal ni Lorenzo.
“Ang sampal mo sa akin ay hindi masakit dahil matanda na ako,” sabi ni Don Mateo. “Masakit ito dahil naisip ko, kung ganito mo tratuhin ang isang empleyado na tingin mo ay mahirap, paano mo pa kaya tinatrato ang mga pasyenteng walang pambayad?”
Tumingin si Don Mateo sa CEO.
“Fernando, I want him out. Ngayon din. Tanggalin siya sa posisyon at siguraduhing ma-blacklist ang pangalan niya sa lahat ng medical institutions sa buong bansa. Hindi tayo tumatanggap ng mga taong walang puso at respeto sa kapwa.”
“Masusunod po, Chairman,” sagot ng CEO.
Pinalibutan ng mga security guard si Lorenzo. Habang kinakaladkad siya palabas ng mismong ospital na pinagmamalaki niya, umalingawngaw ang kanyang mga iyak at pagsisisi. Iniwan niya ang kanyang mamahaling sports car, dahil alam niyang bukas makalawa, kakailanganin niya itong ibenta para may makain.
Mula sa araw na iyon, natutunan ng lahat sa Crescent Peak na ang tunay na kapangyarihan ay hindi nasusukat sa mahal ng kotse o sa posisyon. Minsan, ang pinakamakapangyarihang tao sa kwarto ay ang taong tahimik na nagwawalis sa gilid, dala ang isang lumang bisikleta at busilak na puso.
