GUMAPANG AKO MULA SA BUMAGSAK NA EROPLANO UPANG UMUWI SA INAKALA KONG NAGLULUKSA KONG ASAWA—PERO IMBIYIS NA KABAONG, ISANG BONGGANG PARTY AT KABIT NIYA ANG BUMUNGAD SA AKIN HABANG PINAGHAHATIAN NILA ANG AKING YAMAN!
Ang Impyerno at ang Aking Inspirasyon
Tatlong araw. Tatlong araw akong nakipagpatintero kay Kamatayan sa gitna ng isang masukal at walang-awang kagubatan.
Ako si Clara Imperial, tatlumpu’t limang taong gulang, ang nag-iisang CEO at tagapagmana ng Imperial Global Bank. Nang sumabog ang makina at bumagsak ang sinasakyan kong Flight 828 sa isang liblib na kabundukan, akala ko doon na matatapos ang lahat. Halos lahat ng sakay ay binawian ng buhay. Hanggang ngayon, amoy ko pa rin ang usok at naririnig ang mga hiyaw sa aking isipan.
Pero himalang nabuhay ako.
Tatlong araw akong nagpalaboy-laboy sa gubat. Umiinom ako ng hamog mula sa mga dahon at natutulog sa loob ng maliliit na kweba. Ang paborito kong puting designer suit ay kulay kape na sa putik at dugo. May malalim na hiwa ang aking braso, basag ang aking noo, at kinakaladkad ko ang isa kong binti dahil sa bali nito.
Sa tuwing gusto ko nang sumuko at pumikit na lang, isang tao ang nagbibigay sa akin ng lakas: Ang asawa kong si Troy.
Naiisip ko si Troy na nanonood ng balita. Siguradong durog na durog ang puso niya nang ideklara ng mga awtoridad na ‘no survivors’ ang aksidente. Naiimagine ko siyang nakakulong sa madilim naming kwarto, hindi kumakain, at umiiyak habang hawak ang litrato ko. Mahal na mahal ko ang asawa ko. Kailangan kong mabuhay para punasan ang mga luha niya.
Nang matagpuan ako ng isang maliit na rescue team mula sa isang kalapit na bayan, tumanggi akong magpadala sa ospital. Ginamit ko ang aking awtoridad at nagbayad ng malaking halaga upang umarkila ng pribadong chopper at sasakyan para ihatid ako nang diretso sa mansyon namin sa Maynila.
Gusto ko siyang i-surprise. Gusto kong ako mismo ang magsabing, “Buhay ako, Troy. Nandito na ako.”
Ang Madilim na Tuklas sa Gitna ng Liwanag
Alas-nuwebe ng gabi nang huminto ang sinasakyan kong van malapit sa aming dambuhalang mansyon. Inaasahan kong makakakita ako ng mga itim na laso sa gate, mga nakaparadang hearse (sasakyan ng punerarya), o isang tahimik at nagluluksa na tahanan.
Ngunit pagbaba ko, kumunot ang noo ko.
Ang buong mansyon ay nagliliwanag na parang Pasko. Maraming magagarang sports cars ang nakaparada sa labas. Mula sa aming malawak na hardin, umaalingawngaw ang malakas na club music, ang kalansing ng mga mamahaling wine glasses, at mga halakhakan ng maraming tao.
Bakit may party? tanong ko sa sarili ko.
Gamit ang natitira kong lakas, inika-ika ko ang aking pilay na binti at pumasok sa side gate na ako lang ang may alam ng passcode. Dahil abala ang lahat ng security guards sa pag-aasikaso ng mga bisita sa main entrance, walang nakapansin sa pagpasok ng isang babaeng duguang naglalakad sa dilim.
Pumasok ako sa service door at nagtago sa madilim na pasilyo patungo sa grand sala.
Ang eksenang bumungad sa akin ay nagpahinto sa pagtibok ng aking puso.
Walang kabaong. Walang nag-iiyakan.
Ang aming sala ay puno ng mga taong naka-cocktail dress at tuxedo. May champagne tower sa gitna. At sa itaas ng aming grand staircase, nakatayo ang aking asawang si Troy. Hindi siya umiiyak. Nakasuot siya ng pulang velvet suit, malinis ang gupit, at may napakalaking ngiti sa kanyang labi.
At ang mas masakit? Nakapulupot sa kanyang braso ang aking sariling pinsan at “best friend” na si Vanessa. Nakasuot pa si Vanessa ng paborito kong diamond necklace!
Kinuha ni Troy ang mikropono. Tumahimik ang musika.
“Listen up, everyone!” sigaw ni Troy, itinaas ang kanyang baso ng wine. “Gusto kong magpasalamat sa pagpunta niyo ngayong gabi upang i-celebrate ang bagong chapter ng buhay namin ni Vanessa!”
Nagpalakpakan ang mga tao. Nakahawak ako sa pader, nanginginig hindi sa lamig, kundi sa matinding galit.
Naglabas si Troy ng isang makapal na dokumento. Pamilyar sa akin iyon. Iyon ang aking Last Will and Testament.
“Isang linggo na ang nakalipas mula nang mawala ang mahal kong asawang si Clara,” patuloy ni Troy, na may halong pekeng lungkot na nauwi sa tawa. “Sad to say, the tragic crash took her. But! She left me everything. Bilang sole beneficiary ng kanyang Will, hawak ko na ngayon ang buong shares ng Imperial Global Bank, ang mansyong ito, at ang lahat ng pondo niya!”
Hinalikan niya si Vanessa nang mariin sa harap ng lahat.
“We don’t have to hide anymore, Babe,” bulong ni Troy kay Vanessa, pero dinig sa mic. “Sayang lang at namatay siya agad, hindi man lang niya nalaman na limang taon na kitang niloloko. Cheers to my dead wife and our new billionaire status!”
“CHEERS!” sigaw ng mga bisita na halatang mga kaibigan din nilang mga linta.
Ang Pagbabalik ng Reyna
Habang tumatawa sila, naramdaman kong nawala ang sakit ng aking mga sugat. Pinalitan ito ng apoy. Ang asawang iniyakan ko sa gubat ay isa palang demonyo na nagdarasal na mamatay ako.
Pinunasan ko ang dugo sa aking mata. Itinuwid ko ang aking tindig, kahit bali ang binti ko.
Dahan-dahan, lumabas ako mula sa madilim na pasilyo at naglakad patungo sa gitna ng maliwanag na sala. Ang mga basang putik at dugo mula sa sapatos ko ay nag-iwan ng marka sa mamahaling puting marmol.
Isang babaeng bisita ang unang nakapansin sa akin. Nabitawan niya ang kanyang baso. CRASH.
Sumunod ang iba. Unti-unting napawi ang tawanan. Napalitan ito ng mga singhap at sigaw ng takot. Ang mga taong nakakita sa akin ay umatras na parang nakakita ng multo.
Nang mapansin ni Troy ang katahimikan, tumingin siya sa direksyon kung saan nakatitig ang lahat.
Nalaglag ang mikropono mula sa kamay ni Troy.
Nabitawan ni Vanessa ang hawak niyang champagne glass. Namutla silang dalawa na parang mga bangkay.
“C-Clara?!” nanginginig na sigaw ni Troy, nanlalaki ang mga mata. “M-Multo… P-Patay ka na!”
Ngumisi ako. Isang ngiting walang bakas ng pagmamahal.
“Patay?” Ang boses ko ay paos dahil sa tatlong araw na pagkauhaw, pero umalingawngaw ito sa buong sala na parang kulog. “Pasensya na, Troy. Mukhang kailangan mong i-cancel ang bilyonaryo party mo. Buhay ako.”
“A-Ate Clara…” nauutal na sabi ni Vanessa, nagtatago sa likod ni Troy.
Naglakad ako palapit sa hagdan. Ang bawat hakbang ko ay nag-iiwan ng bakas ng dugo.
“Maling-mali ang timing mo, Troy,” sabi ko habang tinititigan siya nang malamig. “Binasa mo ang testamento ko, pero nakalimutan mong basahin ang batas. Kapag buhay ang may-ari, papel na lang ang hawak mo.”
Lumingon ako sa mga bisita na halatang takot na takot.
“GET OUT. LAHAT KAYO, LUMAYAS SA BAHAY KO!” sigaw ko.
Nagkagulo ang mga bisita at nagkandarapang tumakbo palabas ng pinto. Naiwan sa gitna sina Troy at Vanessa na hindi makagalaw sa takot.
Lumapit ang mga gwardya kong nagulat sa pagdating ko.
“Ma’am Clara! Diyos ko, buhay po kayo!” sigaw ng Head Security ko.
“Chief,” utos ko, hindi inaalis ang tingin sa nagtataksil kong asawa. “I-lock niyo ang buong mansyon. Itawag niyo ang abogado ko at ang mga pulis. May mag-asawang magnanakaw na sumubok angkinin ang yaman ko.”
Napaluhod si Troy sa hagdan. “Clara, let me explain! Nagluluksa ako kanina… I was just coping!”
Tumawa ako nang mapait. “I-save mo ‘yang acting mo sa korte, Troy. Nabuhay ako sa impyerno ng gubat nang tatlong araw. Ngayon, kayong dalawa naman ang ipapasok ko sa impyerno.”
Sa gabing iyon, ang party ng pagdiriwang nila ay naging gabi ng kanilang pagbagsak. Ang pagmamahal na naging dahilan para mabuhay ako ay siya rin palang gagamitin ko para sirain sila. Buhay ako, at kukunin ko pabalik ang lahat ng akin.
