PINALAYAS NIYA AKO AT ANG SANGGOL NAMIN PARA SA KABIT NIYANG ANAK-MAYAMAN. ITINAPON NILA SA PUTIK ANG “MURANG” BRACELET KO—PERO NAMUTLA SILA NANG BUMABA ANG ISANG BUTLER MULA SA HELICOPTER AT TINAWAG AKONG “PRINSESA.”
Napakalakas ng ulan noong gabing iyon. Basang-basa ako, nanginginig sa lamig, habang mahigpit kong yakap ang aking sanggol na dalawang buwan pa lamang.
Sa halip na yakap at pag-aalaga, ang sinalubong sa akin ng asawa kong si Paolo ay ang malupit na pagtulak palabas ng aming bahay.
“Umalis ka na, Elena! Huwag mong dalhin ang malas mo sa buhay ko!” sigaw ni Paolo. Ang kanyang mukha ay baluktot sa galit at pandidiri. “Si Monica ang kailangan ko, hindi ang isang katulad mong galing sa hirap! Wala kang naibigay sa akin kundi sakit sa ulo!”
Nakatayo sa likod niya si Monica, ang kanyang seksi at mapagmataas na kabit. Si Monica ay anak daw ng isang Chairman ng isang malaking kumpanya, laging nakasuot ng designer brands at kumikinang na alahas.
Tiningnan ako ni Monica mula ulo hanggang paa nang may panghahamak. Naglakad siya palapit sa akin at pinagmasdan ang kaisa-isang alahas na suot ko—isang luntiang jade bracelet na namana ko pa.
“Kawawa ka naman, Elena,” mapang-asar na sabi ni Monica, sabay ngisi. “Kahit ‘yang bracelet mo, mukhang galing lang sa bangketa. Akin na ‘yan, baka sakaling may konting halaga para pambili mo ng gatas ng anak mo!”
Bago pa ako makaiwas, sapilitang hinablot ni Monica ang jade bracelet mula sa pulso ko. Dahil sa pagkabigla at pag-aalalang mahulog ang anak ko, hindi ako nakapanlaban.
Tiningnan niya ang bracelet nang may pandidiri, at sa isang mabilis na galaw, itinapon niya ito sa kalsada.
“Oops, nahulog!” pekeng tawa ni Monica habang nakatingin sa alahas na lumubog sa putikan. “Bagay lang ‘yan sa putikan, tulad mo.”
Tumawa nang malakas si Paolo at umakbay kay Monica. “Huwag ka nang babalik, Elena! Pirmahan mo na ang divorce papers na ipapadala ko bukas!” At padabog niyang isinara ang pinto sa harap ko.
Naiwan ako sa labas. Madilim. Malamig.
Dahan-dahan akong lumuhod sa kalsada, inaalalayan ang natutulog kong sanggol gamit ang isang kamay, habang ang isa kong kamay ay kinapa ang putikan para hanapin ang bracelet. Nang makuha ko ito, hindi ko mapigilang mapangiti nang mapait.
Tatlong taon. Tatlong taon akong nagpanggap na isang simpleng babaeng galing sa mahirap na pamilya para subukan ang pagmamahal ni Paolo. Gusto kong makahanap ng lalaking mamahalin ako nang totoo, hindi dahil sa pera o apelyido ko. Pero nagkamali ako. Pera at kapangyarihan lang pala ang hangad niya.
Pinunasan ko ang dumi sa jade bracelet. Hindi nila alam na ang “murang alahas” na ito ay ang tunay na heirloom ng Royal Family para sa tanging tagapagmana ng Dragon Jade Empire, ang pinakamalaking jewelry empire sa buong Asya.
May maliit na lihim ang bracelet na ito. Dahan-dahan kong pinindot ang isang napakaliit, halos hindi makitang button sa gilid nito. Isang Class-A GPS emergency signal ang agad na ipinadala sa aming headquarters.
“Tapos na ang pagpapanggap,” bulong ko sa sarili ko.
Wala pang limang minuto, isang nakakabinging ugong ang yumanig sa buong subdivision. Ang mga puno ay humampas nang malakas. Isang napakalaki at marangyang itim na helicopter ang lumitaw sa kalangitan, ang mga ilaw nito ay nakatutok nang diretso sa akin.
Dahan-dahan itong lumapag sa bakanteng lote sa mismong tapat ng bahay nina Paolo.
Dahil sa ingay at lakas ng hangin, bumukas ang pinto ng bahay. Nagmamadaling lumabas sina Paolo at Monica, parehong nakatakip ng mukha dahil sa alikabok.
“Anong nangyayari dito?! Bakit may helicopter sa harap ng bahay ko?!” sigaw ni Paolo, halatang natatakot.
Bumukas ang pinto ng helicopter. Mabilis na bumaba ang walong lalaking nakasuot ng itim na suit at dark glasses—mga elite bodyguards. Pumila sila sa magkabilang gilid, at mula sa gitna, bumaba ang isang matandang lalaking nakasuot ng pormal na tuxedo at puting guwantes. Siya si Sebastian, ang aming Head Butler.
Naglakad siya palapit sa akin, hindi pinapansin ang putik sa kanyang makintab na sapatos. Huminto siya sa harap ko at yumukod nang napakalalim.
“Princess Elena,” malakas at magalang na bati ni Sebastian. “Salamat sa Diyos at nahanap na namin kayo. Ang inyong ama, ang Hari ng Jade, ay naghihintay na sa inyong pagbabalik sa palasyo.”
Nanlaki ang mga mata ni Paolo. Nalaglag ang panga ni Monica.
“P-Princess? Elena? Anong ibig sabihin nito?!” nanginginig na tanong ni Paolo, pilit na inilalapit ang sarili pero hinarang siya ng dalawang higanteng bodyguard.
Tumayo ako. Wala na ang kaawa-awang Elena. Tiningnan ko sila nang may malamig na awtoridad.
“Sabi mo, Paolo, galing ako sa hirap,” mahinahon kong sabi, pero ang boses ko ay nakakapanginig. “Sabi mo, Monica, basura ang bracelet ko. Ang bracelet na ‘yan ay nagkakahalaga ng 500 Million Dollars at susi sa pinakamalaking minahan ng jade sa Asya.”
Namutla si Monica. Parang nawalan ng dugo ang mukha niya. “H-Hindi totoo ‘yan… anak lang siya ng magsasaka!”
Sumenyas ako kay Sebastian. Kinuha ng butler ang isang manipis na tablet at iniabot sa akin.
“Princess, nakahanda na po ang mga dokumento,” sabi ni Sebastian.
“Monica,” tiningnan ko ang nanginginig na kabit. “Ipinagmamalaki mo na anak ka ng Chairman ng Silverstar Corp, tama? Ang kumpanyang iyon ay may utang na tatlong bilyon sa bangko ng pamilya ko.”
Gamit ang isang digital pen, pinirmahan ko ang dokumento sa screen.
“Sa pamamagitan ng lagdang ito,” anunsyo ko, “binibili na ng Dragon Jade Empire ang Silverstar Corp. At ang unang utos ko bilang bagong may-ari? I-liquidate ang lahat ng assets niyo. Simula ngayong gabi, bankrupt na ang pamilya mo, Monica. Wala ka nang pera.”
“H-Hindi! Hindi mo pwedeng gawin ‘yan!” humagulgol si Monica at napaluhod sa putikan—sa mismong lugar kung saan niya itinapon ang bracelet ko.
Si Paolo ay lumuhod din, umiiyak at sinusubukang abutin ang paa ko.
“Elena! Mahal ko! Asawa ko! Patawarin mo ako! Na-brainwash lang ako ng babaeng ‘yan! Ikaw lang ang mahal ko at ang anak natin!”
Tiningnan ko siya nang may pandidiri.
“Pinirmahan ko na sa isip ko ang divorce papers, Paolo. At huwag kang mag-alala, sisiguraduhin ng mga abogado ko na ni isang sentimo ay wala kang makukuha.”
Tumalikod ako at naglakad papunta sa helicopter habang maingat na inaalalayan ng mga bodyguard ang aking sanggol.
Habang umaangat ang helicopter, dumungaw ako sa bintana. Nakita ko silang dalawa na nakalupasay sa putik—ang dating mayabang na asawa at ang ambisyosang kabit, na ngayon ay pareho nang walang-wala.
Ang bagyo ay patuloy na bumuhos, ngunit sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, pakiramdam ko ay nakita ko na ang pinakamaliwanag na araw ng aking buhay.
