IBINATO NG ASAWA KO ANG MALETA KO SA DAMUHAN AT YAKAP ANG KABIT NIYANG SUMIGAW: “LUMAYAS KA! BAHAY KO ‘TO!”—PERO NAMUTLA SIYA NANG IPAALALA KO KUNG KANINONG PANGALAN ANG NASA TITULO.
BUMAGSAK!
Umaalingawngaw ang tunog ng mabigat kong maleta nang bumagsak ito sa damuhan. Dahil sa lakas ng pagkakabato, bumukas ang siper nito at kumalat ang ilang damit ko sa labas ng aming mansyon.
Nakatayo ako sa gitna ng sikat ng araw, kalmado ngunit malamig ang pag-iisip.
Sa mismong pintuan ng mansyon, nakatayo ang asawa kong si Marcus. Nakangisi siya nang nakakaloko. Sa tabi niya, nakapulupot sa kanyang braso si Stella—ang bata at ambisyosang sekretarya niya sa opisina.
“Tapos na tayo, Elena!” sigaw ni Marcus, umaalingawngaw sa buong subdivision ang boses niya. “Masyado kang boring! Tingnan mo nga ‘yang sarili mo, mukha kang manang! Si Stella ang kailangan ko. Siya ang babaeng babagay sa estado ko bilang isang VP!”
Niyakap ni Stella si Marcus at tumingin sa akin mula ulo hanggang paa, puno ng pang-iinsulto.
“Sorry, Elena,” maarte at pakunwaring awang sabi ni Stella. “Ganyan talaga kapag hindi mo naaalagaan ang asawa mo, naghahanap ng iba. Maghanap ka na lang ng murang apartment diyan sa tabi-tabi. Shoo!”
Dinuro ako ni Marcus.
“Narinig mo siya? Lumayas ka na! Wag na wag ka nang babalik dito. Ako ang nagbabayad ng kuryente, tubig, at internet dito! Ako ang haligi ng tahanan! Bahay ko ‘to, kaya ikaw ang lumayas!”
Tiningnan ko silang dalawa. Walang luhang pumatak sa mga mata ko. Walang pagmamakaawa. Sa halip, unti-unting gumuhit ang isang ngiti sa aking mga labi—isang ngiti na nagpakunot sa noo ni Marcus.
“Anong nginingiti-ngiti mo diyan? Nabaliw ka na ba?” inis na tanong niya.
Dahan-dahan akong naglakad palapit sa porch, hindi pinapansin ang mga damit kong nagkalat sa damuhan.
“Bahay mo, Marcus?” mahinahon kong tanong. Tiningnan ko ang buong mansyon. “Sigurado ka bang sa’yo ‘to?”
“Aba, malamang! Ako ang lalaki dito! Ako ang bumubuhay sa’yo!”
Umiling ako at naglabas ng cellphone mula sa aking bag. Tinawagan ko ang numero ng Head of Security ng aming exclusive subdivision.
“Hello, Chief Ramirez? Paki-dala po ang mga tauhan niyo dito sa Block 8, Lot 4. May dalawang trespassers na ayaw umalis sa property ko. Yes, please hurry.”
Nang ibaba ko ang tawag, humalakhak si Marcus.
“Trespassers?! Ako? Nagpapatawa ka ba, Elena? Pinapahiya mo lang ang sarili mo!”
Binuksan ko ang aking bag at naglabas ng isang makapal na brown envelope. Ito ang dokumentong kinuha ko sa safe kaninang umaga nang malaman ko ang plano nilang palayasin ako. Hinagis ko ito sa dibdib ni Marcus.
Napasalo siya sa envelope.
“Buksan mo,” malamig kong utos.
Nanginginig ang mga kamay na binuksan ni Marcus ang envelope. Kinuha niya ang dokumento sa loob. Si Stella ay nakisilip din, nakataas pa ang kilay.
Pero unti-unti, nawala ang kulay sa mukha ni Marcus. Ang mayabang niyang ngisi ay napalitan ng matinding takot. Nalaglag ang panga ni Stella.
“A-Ano ‘to…?” nauutal na bulong ni Marcus.
“Nakalimutan mo na yata, Marcus, dahil masyadong lumaki ang ulo mo nung na-promote ka,” paliwanag ko habang nakahalukipkip. “Oo, nagbabayad ka ng kuryente at tubig. Pero ang mismong lupa? Ang mansyon na ito na nagkakahalaga ng 80 Milyong Piso? Binili ko ‘yan nang CASH, dalawang taon bago pa tayo ikasal.”
Tinuro ko ang papel na hawak niya.
“Basahin mo ang pangalan sa Titulo. Elena Villareal – Single. Nakasaad sa pre-nuptial agreement natin na walang conjugal property pagdating sa mga assets ko bago ang kasal. Wala kang karapatan kahit sa isang baldosa ng bahay na ‘to.”
“B-Babe… totoo ba ‘to?” nanginginig na tanong ni Stella kay Marcus, pilit na inaagaw ang papel. “Akala ko ba bahay mo ‘to?!”
“Elena, p-pwede nating pag-usapan ‘to…” biglang lumambot ang boses ni Marcus. Aabutin sana niya ang kamay ko pero umatras ako.
“Pag-usapan? Katatapos mo lang ibato ang maleta ko sa damuhan. At tsaka, may isa pa akong nakalimutang sabihin sa’yo.”
Huminto ang isang golf cart sa tapat ng bahay. Bumaba si Chief Ramirez kasama ang apat na malalaking security guards.
“Ma’am Elena, nandito na po kami,” bati ng Chief nang may matinding respeto.
“Salamat, Chief,” sagot ko. Hinarap ko si Marcus. “Marcus, bukod sa pag-aari ko ang bahay na ‘to… ako rin ang Majority Shareholder at Silent Partner ng kumpanyang pinapasukan mo. Kaninang umaga, pinirmahan ko na ang termination papers niyo ni Stella dahil sa paglabag niyo sa Code of Ethics ng kumpanya.”
Parang binagsakan ng langit si Marcus. Napaluhod siya sa semento ng porch.
“Hindi… Elena, parang awa mo na! Wala akong ipon! Saan kami titira? Paano ang trabaho ko?!” pagmamakaawa niya, tumutulo na ang luha.
Si Stella ay mabilis na lumayo kay Marcus. “Wala ka palang pera?! Walang bahay?! Manloloko ka! Sabi mo bilyonaryo ka!” Tumakbo si Stella palabas ng gate, iniiwan si Marcus nang walang pag-aalinlangan.
Tinignan ko si Marcus na umiiyak sa paanan ko. Wala akong naramdamang awa, tanging tagumpay lamang.
“Chief,” utos ko sa mga guwardiya. “Paki-labas ang lahat ng gamit ng lalaking ito. At kapag nakalabas na siya ng gate, wag niyo na siyang papapasukin ulit sa subdivision.”
“Masusunod po, Ma’am.”
Habang kinakaladkad si Marcus ng mga guwardiya palabas, kinuha ko ang aking maleta mula sa damuhan. Pinagpagan ko ito, ngumiti, at pumasok sa loob ng malaki, tahimik, at sarili kong bahay.
Minsan, ang pinakamagandang ganti sa taong nanlait sa’yo ay ang ipaalala sa kanila na bago pa man sila dumating, isa ka nang reyna sa sarili mong kastilyo.
===============
