“BORING KA, ASSISTANT KA LANG!” SABI NG FIANCÉ KO BAGO NIYA AKO IPAGPALIT SA ISANG “CEO”—PERO NAMUTLA SIYA NANG MAKITA NIYANG AKO ANG NAKAUPO SA KABISERA NG KUMPANYANG BUMUBUHAY SA NEGOSYO NIYA.
Tatlong taon. Tatlong taon akong nagpanggap na simple sa harap ni Jake.
Alam niya na isa akong Executive Assistant sa isang malaking Investment Firm. Ang hindi niya alam, ako ang may-ari ng firm na iyon. Ang Empire Holdings, na may halagang $5 Billion Dollars, ay sa akin. Gusto ko lang kasing maramdaman na mahal ako ng isang lalaki hindi dahil sa pera ko, kundi dahil sa ako si Sophia.
Pero ngayong gabi, sa anniversary dinner namin, gumuho ang lahat.
“Break na tayo, Sophia,” sabi ni Jake habang hinihiwa ang steak niya. Wala man lang lungkot sa boses niya.
“B-Bakit, Jake?” tanong ko, pinipigilan ang luha.
“Kasi… masyado kang boring,” diretsahang sabi niya. “Look at yourself. Manang manamit, laging pagod, walang spark. Assistant ka lang habangbuhay. Kailangan ko ng babaeng Power Woman. Babaeng kayang sumabay sa akin paakyat.”
Biglang lumapit ang isang babaeng naka-pulang dress, puno ng alahas, at mukhang mataray. Si Erica.
“Meet Erica,” pakilala ni Jake. “She’s a CEO of a cosmetic line. Bagay kami. Pareho kaming boss. Pareho kaming may vision.”
Tumawa si Erica at tinignan ako nang mapang-mata. “Hi, Sophia. Don’t worry, pwede kitang i-hire as my secretary kung kailangan mo ng trabaho. Mukhang sanay ka naman sa utusan eh.”
Tinignan ko silang dalawa. Si Jake, na ang maliit na Tech Startup ay palugi na kung hindi dahil sa silent funding ko. At si Erica, na alam kong baon sa utang ang kumpanya base sa report ng finance team ko kahapon.
Imbes na magmakaawa, tumayo ako. Inayos ko ang salamin ko.
“Okay, Jake,” kalmado kong sabi. “Good luck sa vision niyo.”
Umalis ako nang taas-noo.
KINABUKASAN.
Ito ang araw na pinakahihintay ni Jake. Naka-schedule siyang humarap sa Board of Directors ng Empire Holdings para i-renew ang kanyang multi-million dollar contract. Kung hindi ito ma-aapprove, bankrupt ang kumpanya niya.
Pumasok si Jake sa conference room kasama si Erica (na clingy masyado). Kampante sila.
“Sigurado ako, babe, ma-aapprove ito,” mayabang na sabi ni Jake. “Bilib sa akin ang Chairman nito.”
Bumukas ang malaking pinto. Pumasok ang mga board members. At sa huli, pumasok ang Chairman at CEO.
Naka-suot ako ng puting Power Suit. Naka-stilettos. Walang salamin. Ang buhok ko ay naka-ayos nang elegante.
Umupo ako sa kabisera—sa upuan ng Boss.
Nalaglag ang panga ni Jake. Nanlaki ang mata ni Erica.
“S-Sophia?!” sigaw ni Jake. “A-Anong ginagawa mo diyan?! Bawal ang assistant diyan! Umalis ka diyan bago dumating ang may-ari!”
Ngumisi ako. Isang ngising puno ng kapangyarihan.
“Mr. Jake,” panimula ko. Ang boses ko ay malamig at puno ng awtoridad. “Ako ang may-ari. Ako ang Chairman ng Empire Holdings. Ang kumpanyang bumubuhay sa maliit mong negosyo sa nakalipas na tatlong taon.”
Namutla si Jake. “H-Hindi… hindi totoo ‘yan…”
“Check the contract,” utos ko.
Tinignan niya ang papel. Nakapirma sa ibaba: Sophia V. Sterling, CEO & Founder.
Nanginig ang tuhod ni Jake. Si Erica naman ay parang gustong maglaho bigla.
“Sabi mo kagabi, Jake, gusto mo ng Power Woman, di ba? Sabi mo boring ang isang assistant?”
Kinuha ko ang aking mamahaling ballpen.
“Well, boring din ako mag-business. Ayoko sa mga partner na bad investment. At ikaw, Jake? You are my worst investment.”
Tumingin ako sa relo ko.
“Bibigyan kita ng dalawang minuto para magpaalam sa kumpanya mo.”
Kinuha ko ang telepono at tumawag sa Finance Department habang naka-loudspeaker.
“Cancel all funding for Jake’s Tech Startup. Pull out all stocks. And call the bank to freeze his credit lines due to breach of contract. Now.”
“Copy, Ma’am Sophia,” sagot sa kabilang linya.
Sa loob ng dalawang minuto, sunod-sunod na tumunog ang cellphone ni Jake at Erica.
Ting! Email mula sa bangko: Accounts Frozen. Ting! Email mula sa investors: Pulling out shares. Ting! Text mula sa opisina ni Erica: Hinahabol na sila ng mga supplier.
Bumagsak si Jake sa sahig.
“Sophia! Mahal! Sorry! Nagbibiro lang ako kagabi! Ikaw talaga ang mahal ko! Please, wag mong gawin ‘to!” nagmakaawa si Jake, pilit inaabot ang kamay ko.
“Erica! Tulungan mo ako!” baling niya sa babae.
Pero si Erica, na mukhang pera, ay umatras. “Sorry Jake, ayoko sa loser.” Tumakbo si Erica palabas.
Tinignan ko si Jake na umiiyak sa sahig ng boardroom ko.
“Get out,” utos ko. “At huwag ka nang magpapakita sa akin. Masyado akong busy para sa mga taong ang tingin sa pagmamahal ay negosyo.”
Pinakaladkad ko siya sa security.
Sa araw na iyon, nawalan ako ng fiancé, pero nabawi ko ang respeto ko sa sarili. Napatunayan ko na hindi kailangang ipagsigawan ang yaman para maging makapangyarihan. Minsan, ang tahimik na babaeng nasa gilid lang ang may hawak ng susi sa pagbagsak mo.
