GUSTONG IPAKULONG NG MAY-ARI NG BAKERY ANG ISANG GUSGUSING BATA DAHIL SA PAGNANAKAW NG TINAPAY—BINAYARAN KO ITO AT PINAKAWALAN SIYA. 10 TAON ANG NAKALIPAS, NANAKAWAN AKO SA KALSADA AT ISANG PULIS ANG NAGBALIK NG BAG KO SABAY SABING: “MA’AM, AKO PO YUNG BATANG BINIGYAN NIYO NG PAG-ASA.”
Sampung taon na ang nakararaan. Hinding-hindi ko makakalimutan ang tagpong iyon sa isang sikat na bakery sa bayan.
Nasa pila ako noon para bumili ng pandesal nang biglang magkagulo.
“HULI KA! Magnanakaw!” sigaw ng may-ari ng bakery na si Mang Temyong. Hawak niya sa kwelyo ang isang batang lalaki na siguro ay nasa 10 taong gulang pa lang.
Madungis ang bata, walang tsinelas, at payat na payat. Sa mahigpit na hawak ng kamay niya ay isang Tasty Bread na halos madurog na.
“Bitawan niyo po ako! Gutom lang po ako! Para po sa kapatid ko!” iyak ng bata habang nagpupumiglas.
“Gutom?! Edi magtrabaho ka! Hindi rason ‘yan para magnakaw!” bulyaw ni Mang Temyong. “Guard! Tumawag kayo ng pulis! Ipakukulong ko ang batang ito para madala! Sawang-sawa na ako sa mga batang hamog na tulad niyo!”
Natahimik ang mga tao. Naawa sila pero walang gustong makialam.
Hindi ko natiis. Lumapit ako.
“Sandali lang,” sabi ko nang malakas.
Hinarang ko si Mang Temyong.
“Mang Temyong, bata lang ‘yan. Tinapay lang ang kinuha. Pakawalan niyo na.”
“Hindi pwede, Ma’am Glo!” sagot niya. “Kailangan niyang matuto ng leksyon!”
Binuksan ko ang wallet ko. Naglabas ako ng 500 Pesos.
“Heto,” inabot ko ang pera. “Bayad ‘yan sa tinapay na kinuha niya, at sa abala. Sobra pa ‘yan. Please, bitawan niyo na siya.”
Dahil sa pera, binitawan ni Mang Temyong ang bata. “Sige, dahil binayaran mo. Pero kapag umulit ‘yan, tutuluyan ko na ‘yan!”
Lumapit ako sa bata na nakaupo sa sahig, nanginginig sa takot at hiya.
Tinulungan ko siyang tumayo. Pinagpag ko ang dumi sa damit niya.
“Anong pangalan mo, iho?” tanong ko.
“J-Jun-jun po…”
Binigay ko sa kanya ang tinapay na binayaran ko, at dinagdagan ko pa ng gatas na binili ko.
“Jun-jun,” sabi ko habang nakatingin sa mata niya. “Huwag na huwag ka nang magnanakaw ha? Kapag gutom ka, kumatok ka sa bahay, bibigyan kita. Pero huwag mong dudumihan ang kamay mo. Matalino kang bata, naniniwala ako na may mararating ka.”
Umiyak si Jun-jun. “Opo, Ma’am. Salamat po. Pangako po, magbabago ako.”
Tumakbo siya palayo dala ang tinapay. Simula noon, hindi ko na siya nakita.
LUMIPAS ANG SAMPUNG TAON…
Matanda na ako ngayon. Mahina na ang tuhod at medyo malabo na ang mata.
Isang hapon, naglalakad ako pauwi galing sa palengke. Marami akong dalang prutas.
Pagtawid ko sa kalsada, biglang may humablot ng handbag ko!
“Ang bag ko! Tulong!” sigaw ko.
Nadapa ako sa kalsada dahil sa lakas ng paghila. Nakita kong tumatakbo ang snatcher palayo. Laman ng bag ko ang pension ko at cellphone.
Akala ko wala na.
Biglang may isang Pulis na mabilis na tumakbo. Hinabol niya ang snatcher. Ang bilis niya! Sa loob lang ng ilang segundo, naabutan niya ang magnanakaw at napadapa ito.
“Dapa! Pulis ‘to!” sigaw ng mamang pulis habang pinoposasan ang snatcher.
Mabilis na dumating ang patrol car at dinala ang magnanakaw.
Lumapit sa akin ang Pulis na nakahuli. Matangkad siya, matikas, at puno ng medalya ang uniporme.
Inabot niya sa akin ang bag ko.
“Ma’am, heto po ang bag niyo. Check niyo po kung may kulang,” sabi niya.
Habang chine-check ko ang gamit ko, napansin kong nakatitig sa akin ang pulis. Nakangiti siya.
“Ma’am Glo?” tanong niya.
Nagulat ako. “Kilala mo ako, Officer?”
Tinanggal niya ang kanyang sumbrero.
“Hindi niyo na po ba ako natatandaan?” nakangiti niyang tanong, pero nangingilid ang luha sa mga mata niya.
“Ako po si Jun-jun.”
Natigilan ako. “J-Jun-jun? Yung bata sa bakery?”
Tumango siya.
“Opo, Ma’am. Ako po ‘yung batang magnanakaw ng tinapay na ipinagtanggol niyo 10 years ago.”
Napahawak ako sa bibig ko. Ang gusgusing bata noon… isa nang kagalang-galang na Pulis ngayon!
“Noong araw na ‘yun, Ma’am,” kwento ni Officer Jun. “Handa na po akong maging kriminal habambuhay. Galit ako sa mundo. Pero nung binayaran niyo ang tinapay at sinabi niyong naniniwala kayo sa akin… nagbago po ang pananaw ko.”
Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit.
“Nagsumikap po akong mag-aral sa tulong ng scholarship. Pumasok ako sa serbisyo para ako naman ang magprotekta sa mga taong katulad niyo. Kung hindi dahil sa 500 pesos at kabutihan niyo noon… baka ako po ang nakaposas ngayon, hindi ‘yung snatcher.”
Napaluha ako. Niyakap ko siya nang mahigpit sa gitna ng kalsada.
“Proud na proud ako sa’yo, anak,” bulong ko.
“Salamat po, Ma’am,” sagot ni Officer Jun sabay saludo. “Dahil sa inyo, nalaman ko na mas masarap maging tapat kaysa mabusog sa nakaw.”
Simula noon, naging parang anak ko na si Jun-jun. Lagi siyang dumadalaw sa bahay, hindi para humingi ng tinapay, kundi para magdala ng pagkain at pasasalamat sa isang simpleng kabutihan na nagbago ng kanyang buong buhay.GUSTONG IPAKULONG NG MAY-ARI NG BAKERY ANG ISANG GUSGUSING BATA DAHIL SA PAGNANAKAW NG TINAPAY—BINAYARAN KO ITO AT PINAKAWALAN SIYA. 10 TAON ANG NAKALIPAS, NANAKAWAN AKO SA KALSADA AT ISANG PULIS ANG NAGBALIK NG BAG KO SABAY SABING: “MA’AM, AKO PO YUNG BATANG BINIGYAN NIYO NG PAG-ASA.”
Sampung taon na ang nakararaan. Hinding-hindi ko makakalimutan ang tagpong iyon sa isang sikat na bakery sa bayan.
Nasa pila ako noon para bumili ng pandesal nang biglang magkagulo.
“HULI KA! Magnanakaw!” sigaw ng may-ari ng bakery na si Mang Temyong. Hawak niya sa kwelyo ang isang batang lalaki na siguro ay nasa 10 taong gulang pa lang.
Madungis ang bata, walang tsinelas, at payat na payat. Sa mahigpit na hawak ng kamay niya ay isang Tasty Bread na halos madurog na.
“Bitawan niyo po ako! Gutom lang po ako! Para po sa kapatid ko!” iyak ng bata habang nagpupumiglas.
“Gutom?! Edi magtrabaho ka! Hindi rason ‘yan para magnakaw!” bulyaw ni Mang Temyong. “Guard! Tumawag kayo ng pulis! Ipakukulong ko ang batang ito para madala! Sawang-sawa na ako sa mga batang hamog na tulad niyo!”
Natahimik ang mga tao. Naawa sila pero walang gustong makialam.
Hindi ko natiis. Lumapit ako.
“Sandali lang,” sabi ko nang malakas.
Hinarang ko si Mang Temyong.
“Mang Temyong, bata lang ‘yan. Tinapay lang ang kinuha. Pakawalan niyo na.”
“Hindi pwede, Ma’am Glo!” sagot niya. “Kailangan niyang matuto ng leksyon!”
Binuksan ko ang wallet ko. Naglabas ako ng 500 Pesos.
“Heto,” inabot ko ang pera. “Bayad ‘yan sa tinapay na kinuha niya, at sa abala. Sobra pa ‘yan. Please, bitawan niyo na siya.”
Dahil sa pera, binitawan ni Mang Temyong ang bata. “Sige, dahil binayaran mo. Pero kapag umulit ‘yan, tutuluyan ko na ‘yan!”
Lumapit ako sa bata na nakaupo sa sahig, nanginginig sa takot at hiya.
Tinulungan ko siyang tumayo. Pinagpag ko ang dumi sa damit niya.
“Anong pangalan mo, iho?” tanong ko.
“J-Jun-jun po…”
Binigay ko sa kanya ang tinapay na binayaran ko, at dinagdagan ko pa ng gatas na binili ko.
“Jun-jun,” sabi ko habang nakatingin sa mata niya. “Huwag na huwag ka nang magnanakaw ha? Kapag gutom ka, kumatok ka sa bahay, bibigyan kita. Pero huwag mong dudumihan ang kamay mo. Matalino kang bata, naniniwala ako na may mararating ka.”
Umiyak si Jun-jun. “Opo, Ma’am. Salamat po. Pangako po, magbabago ako.”
Tumakbo siya palayo dala ang tinapay. Simula noon, hindi ko na siya nakita.
LUMIPAS ANG SAMPUNG TAON…
Matanda na ako ngayon. Mahina na ang tuhod at medyo malabo na ang mata.
Isang hapon, naglalakad ako pauwi galing sa palengke. Marami akong dalang prutas.
Pagtawid ko sa kalsada, biglang may humablot ng handbag ko!
“Ang bag ko! Tulong!” sigaw ko.
Nadapa ako sa kalsada dahil sa lakas ng paghila. Nakita kong tumatakbo ang snatcher palayo. Laman ng bag ko ang pension ko at cellphone.
Akala ko wala na.
Biglang may isang Pulis na mabilis na tumakbo. Hinabol niya ang snatcher. Ang bilis niya! Sa loob lang ng ilang segundo, naabutan niya ang magnanakaw at napadapa ito.
“Dapa! Pulis ‘to!” sigaw ng mamang pulis habang pinoposasan ang snatcher.
Mabilis na dumating ang patrol car at dinala ang magnanakaw.
Lumapit sa akin ang Pulis na nakahuli. Matangkad siya, matikas, at puno ng medalya ang uniporme.
Inabot niya sa akin ang bag ko.
“Ma’am, heto po ang bag niyo. Check niyo po kung may kulang,” sabi niya.
Habang chine-check ko ang gamit ko, napansin kong nakatitig sa akin ang pulis. Nakangiti siya.
“Ma’am Glo?” tanong niya.
Nagulat ako. “Kilala mo ako, Officer?”
Tinanggal niya ang kanyang sumbrero.
“Hindi niyo na po ba ako natatandaan?” nakangiti niyang tanong, pero nangingilid ang luha sa mga mata niya.
“Ako po si Jun-jun.”
Natigilan ako. “J-Jun-jun? Yung bata sa bakery?”
Tumango siya.
“Opo, Ma’am. Ako po ‘yung batang magnanakaw ng tinapay na ipinagtanggol niyo 10 years ago.”
Napahawak ako sa bibig ko. Ang gusgusing bata noon… isa nang kagalang-galang na Pulis ngayon!
“Noong araw na ‘yun, Ma’am,” kwento ni Officer Jun. “Handa na po akong maging kriminal habambuhay. Galit ako sa mundo. Pero nung binayaran niyo ang tinapay at sinabi niyong naniniwala kayo sa akin… nagbago po ang pananaw ko.”
Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit.
“Nagsumikap po akong mag-aral sa tulong ng scholarship. Pumasok ako sa serbisyo para ako naman ang magprotekta sa mga taong katulad niyo. Kung hindi dahil sa 500 pesos at kabutihan niyo noon… baka ako po ang nakaposas ngayon, hindi ‘yung snatcher.”
Napaluha ako. Niyakap ko siya nang mahigpit sa gitna ng kalsada.
“Proud na proud ako sa’yo, anak,” bulong ko.
“Salamat po, Ma’am,” sagot ni Officer Jun sabay saludo. “Dahil sa inyo, nalaman ko na mas masarap maging tapat kaysa mabusog sa nakaw.”
Simula noon, naging parang anak ko na si Jun-jun. Lagi siyang dumadalaw sa bahay, hindi para humingi ng tinapay, kundi para magdala ng pagkain at pasasalamat sa isang simpleng kabutihan na nagbago ng kanyang buong buhay.
