PINALAYAS NG MATAPOBRENG MAY-ARI ANG ISANG BATANG PULUBI NA NAKATINGIN SA GOWN SA BINTANA—LUMIPAS ANG 15 TAON, BUMALIK ANG BATA BILANG ISANG SUPERMODEL AT BINILI ANG BUONG GUSALI PARA GAWING “LIBRENG DAMITAN” NG MAHIHIRAP.
Umuulan nang malakas noong hapong iyon. Sa tapat ng La Belle Boutique, ang pinakasikat na tindahan ng gown sa bayan, nakatayo ang 10-taong gulang na si Maya.
Wala siyang payong. Basang-basa ang kanyang manipis at punit-punit na damit. Nanginginig siya sa lamig, pero hindi siya umaalis. Nakadikit ang kanyang mukha at mga palad sa salamin ng display window.
Sa loob, nakikita niya ang isang napakagandang puting gown na puno ng crystals.
“Ang ganda…” bulong ni Maya. “Balang araw, magsusuot din ako niyan.”
Biglang bumukas ang pinto ng shop. Lumabas si Madame Stella, ang may-ari. Masama ang tingin nito at may hawak na walis.
“Hoy! Alis diyan!” sigaw ni Madame Stella. “Ang dumi-dumi mo! Dinudumihan mo ang salamin ng shop ko! Layas!”
“Sorry po, Ma’am…” nanginginig na sabi ni Maya. “Tinitignan ko lang po ‘yung gown. Ang ganda po kasi…”
“Tinitignan? Wala kang pambili niyan, hampaslupa!” pangungutya ni Stella. “Ang shop na ‘to ay para sa mayayaman, hindi sa mga batang kalye na tulad mo! Alis! Baka tabuyin ka pa ng mga customer ko dahil sa amoy mo!”
Tinulak ni Stella si Maya palayo. Nadapa ang bata sa putikan.
Umiiyak na tumakbo si Maya. Habang tumutulo ang luha niya, sumumpa siya sa sarili niya: “Balang araw, bibilhin ko ang lahat ng gown sa mundo. At hinding-hindi ako magiging katulad niya.”
LUMIPAS ANG 15 TAON…
Ang pangalang “Isabella” ay kilala na sa buong mundo. Siya ang pinakasikat na Supermodel na rumampa na sa Paris, Milan, at New York. Ang mukha niya ay nasa cover ng Vogue at Harper’s Bazaar.
Pero kahit nasa tuktok na siya ng tagumpay, hindi niya nakalimutan ang batang si Maya.
Isang araw, bumalik si Isabella sa kanyang kinalakihang bayan.
Lulan ng isang black limousine, huminto siya sa tapat ng La Belle Boutique. Luma na ang shop, pero nandoon pa rin ito.
Pagbaba ni Isabella, nagkagulo ang mga tao. Paparazzi, fans, at mga usisero.
Pumasok siya sa loob ng shop. Suot niya ang isang Chanel suit at dark glasses.
Agad na sinalubong siya ni Madame Stella, na ngayon ay matanda na at halatang nalulugi na ang negosyo.
“O-OMG! Ms. Isabella!” tili ni Stella, halos lumuhod sa tuwa. “Isang karangalan ang pagbisita niyo! Bibili po ba kayo ng gown? O baka gusto niyong i-feature ang shop ko sa magazine?”
Tinanggal ni Isabella ang kanyang salamin. Tinitigan niya ang matanda.
“Gusto kong bilhin ang shop na ‘to,” direktang sabi ni Isabella.
Nanlaki ang mata ni Stella. “Po? Ang… ang shop ko? Bibilhin niyo?”
“Oo. Lahat. Ang lupa, ang gusali, at ang lahat ng laman nito. Magkano?”
Nagliwanag ang mata ni Stella. Ito na ang pagkakataon niyang yumaman!
“Naku, Ms. Isabella! Dahil icon kayo, ibibigay ko ng 50 Million Pesos! Kasama na lahat!”
Kinuha ni Isabella ang checkbook niya. Walang kurap niyang isinulat ang halaga at pinirmahan. Inabot niya ang tseke kay Stella.
“Deal,” sabi ni Isabella.
“Thank you, Ma’am! Thank you!” halos halikan na ni Stella ang tseke. “So, gagawin niyo po ba itong Isabella Couture? Mas dadami ang mayayamang kliyente natin!”
Umiling si Isabella.
“Hindi, Stella. Hindi ito para sa mayayaman.”
Lumapit si Isabella sa malaking salamin sa bintana—ang parehong salamin kung saan siya sumisilip noon.
“Naalala mo ba,” simula ni Isabella. “May isang batang babae, 15 years ago. Nakatayo siya dito sa labas habang umuulan. Gusgusin. Walang payong. Tinitignan niya ang gown mo.”
Kumunot ang noo ni Stella. “Batang gusgusin? Maraming pulubi dito. Pinapalis ko silang lahat.”
Humarap si Isabella kay Stella. Ang tingin niya ay matalim.
“Ang batang ‘yun ay tinulak mo sa putikan. Sinabihan mo siyang ‘hampaslupa’ at bawal siya dito. Ang batang ‘yun… ay AKO.”
Nabitawan ni Stella ang tseke. Namutla siya.
“I-Ikaw si Maya…?”
“Ako nga,” sagot ni Isabella. “Binili ko ang shop na ‘to hindi para palawakin ang negosyo ko. Binili ko ‘to para paalisin ka.”
Tinuro ni Isabella ang pinto.
“You have 1 hour to pack your things and leave. Ayoko nang makita ang pagmumukha mo sa property ko.”
Wala nang nagawa si Stella kundi umalis sa hiya at takot, dala ang tseke na magpapaalala sa kanya na ang batang inapi niya ang bumili sa kanya.
Kinabukasan, nagbago ang itsura ng La Belle Boutique.
Tinanggal ang mga Price Tag na nagkakahalaga ng libo-libo.
Pinalitan ang Signage sa labas.
Mula sa “La Belle Boutique – Exclusive for Elites”, naging:
“ISABELLA’S CLOSET: LIBRENG DAMIT AT PANGARAP” Para sa bawat batang nangangarap. Pasok kayo. Walang bayad.
Binuksan ni Isabella ang pinto. Sa labas, nakapila ang daan-daang batang kalye, mga magulang na walang pambili ng damit, at mga estudyanteng walang uniporme.
Personal na inabot ni Isabella ang mga magagandang damit sa kanila.
“Para sa inyo ito,” nakangiting sabi ni Isabella sa isang batang babae na kahawig niya noon. “Huwag mong hayaang sabihin ng iba na hindi mo deserve ang magandang bagay.”
Ang dating lugar na simbolo ng vanity at pangmamata, ngayon ay naging tahanan ng pag-asa at pagmamahal. Napatunayan ni Isabella na ang tunay na kagandahan ay hindi nakikita sa mahal ng damit, kundi sa kung paano mo ito ibinabahagi sa iba.
