PINANDIRIHAN AT PINAGTABUYAN NG ISANG MATAPOBRENG BABAE ANG MADUNGIS NA BATA SA LOOB NG BUS—PERO HALOS HIMATAYIN SIYA SA GULAT NANG MAKITA NIYANG ISANG CONVOY NG LUXURY CARS ANG SUMUNDO SA BATA PAGBABA NILA.
Ako si Kuya Bert. Isang simpleng construction worker. Pagod na pagod ako galing sa trabaho. Alas-singko ng hapon, siksikan sa bus, mainit, at amoy pawis ang lahat.
Sa wakas, nakahanap ako ng upuan sa bandang gitna. Sa tabi ko, may isang babaeng nakasuot ng branded na damit, puro alahas, at may hawak na mamahaling bag. Si Madam Sonia. Halatang ayaw niyang madikit sa ibang pasahero. Tuwing may uupo sa tabi niya, umiirap siya at naglalagay ng alcohol sa kamay.
Ilang sandali pa, huminto ang bus. Sumakay ang isang batang lalaki, siguro ay nasa 7 taong gulang.
Madungis ang bata. Puno ng putik ang sapatos niya. Gulo-gulo ang buhok at may mantsa ng tsokolate at dumi ang damit. Mukha siyang batang kalye na naglaro sa kanal.
Puno na ang bus. Ang tanging bakanteng upuan na lang ay ang makipot na espasyo sa tabi ni Madam Sonia.
Dahan-dahang lumapit ang bata. Pagod na pagod din ito at mukhang iiyak na.
“Ale… pwede po bang makiupo?” mahinang tanong ng bata.
Nanlaki ang mata ni Madam Sonia. Tinignan niya ang bata mula ulo hanggang paa nang may pandidiri.
“YUCK!” sigaw ni Madam Sonia na umalingawngaw sa buong bus. “Huwag kang lumapit sa akin! Ang dumi-dumi mo! Ang baho mo! Tignan mo nga ‘yang sapatos mo, puno ng putik! Madudumihan ang dress ko!”
“Pagod na po ako… kahit sa dulo lang po…” pakiusap ng bata.
“HINDI PWEDE!” bulyaw ng babae. Kinuha niya ang kanyang bag at IBINAGSAK ito sa bakanteng upuan para harangan ang bata.
“Ayan! Wala nang upuan! Doon ka sa sahig umupo! Doon ka bagay dahil mukha kang basahan! Driver! Bakit ba kayo nagpapasakay ng mga pulubi?! Nakakadiri!”
Naiyak ang bata. Tumulo ang luha niya at yumuko sa hiya. Walang kumibo sa ibang pasahero, takot silang madamay sa galit ng mataray na babae.
Hindi ko na kinaya. Kumulo ang dugo ko, pero pinili kong maging mabuti.
Tumayo ako.
“Iho,” tawag ko sa bata. “Tahan na. Huwag mo na siyang pansinin.”
Kinuha ko ang panyo ko at pinunasan ang luha at dumi sa pisngi ng bata.
“Dito ka na lang sa upuan ko,” sabi ko nang nakangiti. “Ako na ang tatayo. Sanay naman si Kuya Bert na nakatayo eh. Malakas pa ang tuhod ko.”
“Salamat po, Kuya…” hikbi ng bata. Umupo siya sa pwesto ko.
Tinignan ako ni Madam Sonia nang masama.
“Hay naku,” parinig niya. “Nagkampihan ang parehong amoy-lupa. Buti naman lumayo kayo sa akin. I need fresh air.”
Hindi ko na lang siya pinansin. Habang nakatayo ako at nakahawak sa handrail, kinausap ko ang bata.
“Anong pangalan mo, iho? Bakit mag-isa ka lang?”
“Liam po,” sagot niya. “Tumakas po kasi ako sa yaya ko… gusto ko lang po maglaro sa park… tapos naligaw na po ako… tapos nadapa po ako sa putikan…”
“Naku, delikado ‘yan,” sabi ko. “Huwag kang mag-alala, sasamahan kita hanggang makauwi ka.”
Binigyan ko siya ng biskwit na baon ko. Kinain niya ito nang mabilis dahil gutom na siya.
Lumipas ang 30 minuto. Malapit na kami sa terminal.
Biglang huminto ang bus sa gitna ng kalsada.
“Anong nangyari?” tanong ng mga pasahero.
Sumilip ang driver. Namutla siya.
“M-May harang! May convoy ng mga sasakyan! Hinarang tayo!”
Tumingin ako sa bintana.
May limang Itim na SUV at isang Rolls-Royce na nakaharang sa daan. Napapaligiran ng mga bodyguards na naka-suit at may earpiece ang bus namin.
Pumasok ang tatlong malalaking lalaki sa loob ng bus. Mukha silang mga secret agent.
Kinabahan ang lahat.
Si Madam Sonia ay biglang nag-ayos ng buhok.
“OMG!” tili ni Madam Sonia. “Baka para sa akin ‘yan! Baka na-track ng husband ko kung nasaan ako! O baka may VIP na nagkagusto sa akin!”
Lumapit ang mga bodyguard. Dumaan sila sa harap ni Madam Sonia.
“Excuse me, Ma’am,” sabi ng head security at tinabig ang bag ni Madam Sonia na nakaharang sa daan.
Dumiretso sila sa likod… kay LIAM.
“Young Master Liam!” sigaw ng bodyguard. “Thank God you are safe!”
Lumuhod ang mga bodyguard sa harap ng madungis na bata.
Nanlaki ang mata ni Madam Sonia. Nalaglag ang panga ng driver at ng lahat ng pasahero.
Sumunod na pumasok ang isang lalaking naka-amerikana. Makapangyarihan ang aura, pero punong-puno ng pag-aalala ang mukha. Siya si Don Alfonso, ang bilyonaryong may-ari ng pinakamalaking mall sa bansa.
“Liam! Anak!”
Tumakbo si Liam at yumakap sa Tatay niya.
“Daddy! Sorry po tumakas ako!”
“Diyos ko, anak! Akala ko kung napano ka na! Buong araw ka naming hinahanap! Bakit ka sumakay ng bus?!” iyak ni Don Alfonso habang yakap ang anak na puno ng putik. Wala siyang pakialam kung madumihan ang mamahaling suit niya.
Humarap si Liam sa Tatay niya at tinuro ako.
“Daddy, gutom na gutom po ako at pagod. Walang may gustong paupuin ako kasi madumi daw ako. Pero si Kuya Bert po… ibinigay niya ang upuan niya. At binigyan niya ako ng biskwit. At pinagtanggol niya ako sa bad na babae.”
Tumingin si Don Alfonso sa akin.
“Ikaw ba si Bert?” tanong niya.
“O-Opo, Sir. Construction worker lang po ako,” nauutal kong sagot.
Hinawakan ni Don Alfonso ang kamay ko nang mahigpit at kinamayan ako.
“Maraming salamat. Hindi mo alam kung gaano mo ako pinasaya. Inalagaan mo ang nag-iisa kong anak noong tinalikuran siya ng iba.”
Pagkatapos, tumingin si Liam kay Madam Sonia na ngayon ay nanginginig na sa takot at hiya.
“Daddy, siya po ‘yung bad,” sumbong ni Liam. “Sabi niya kadiri daw ako. Sabi niya sa sahig daw ako bagay. Tinawag niya akong basahan.”
Lumapit si Don Alfonso kay Madam Sonia. Ang tingin ng bilyonaryo ay nakakatakot.
“M-Mr. Alfonso…” nanginginig na sabi ni Madam Sonia. “H-Hindi ko po alam na anak niyo siya! Akala ko po pulubi! Kung alam ko lang po, papaupuin ko siya sa kandungan ko!”
“Dahil hindi mo alam kung sino siya, naging masama ka?” malamig na tanong ni Don Alfonso. “Ang tunay na ugali ng tao ay lumalabas kapag kaharap niya ang mga taong sa tingin niya ay walang silbi sa kanya. Miss, I will make sure na banned ka sa lahat ng establishments na pag-aari ko. Ayoko ng mga taong mapanghusga sa negosyo ko.”
Napayuko si Madam Sonia habang pinagbubulungan at pinagtatawanan siya ng buong bus.
Bago bumaba, hinarap ulit ako ni Don Alfonso.
“Bert, saan ka nakatira?”
“Naku Sir, nangungupahan lang po ako sa maliit na kwarto,” sagot ko.
“Hindi na ngayon,” ngiti ni Don Alfonso. “May bagong subdivision akong ipinapatayo malapit dito. Binibigyan kita ng isang House and Lot. Fully paid. At bibigyan kita ng trabaho bilang Foreman sa kumpanya ko. Doble ang sweldo.”
“P-Po?! Sobra-sobra naman po ‘yun! Upuan lang po ang binigay ko!”
“Hindi lang upuan ang binigay mo, Bert,” sabi ni Don Alfonso. “Nagbigay ka ng dignidad sa anak ko noong tinapakan siya ng iba. ‘Yan ang bagay na hindi nabibili ng pera.”
Bumaba kami ng bus kasama ang mga bodyguard. Isinakay ako ni Don Alfonso sa convoy para ihatid sa bago kong buhay.
Naiwan si Madam Sonia sa loob ng mainit na bus, hiyang-hiya, at nagsisisising naging matapobre siya sa isang batang akala niya ay walang halaga.
Napatunayan ko sa araw na iyon: Ang kabutihan ay hindi namimili ng suot. At ang swerte, kusang lumalapit sa mga taong marunong magpakumbaba.
