NAHULI KO ANG ASAWA KO NA MAY KAHALIKAN SA OPISINA SA 7TH ANNIVERSARY NAMIN—HINDI AKO UMIYAK O NAG-ISKANDALO. SA HALIP, IBINENTA KO ANG BAHAY NAMIN AT IPINADALA ANG DIVORCE PAPERS SA HARAP NG MGA KA-OPISINA NIYA.
Ika-pitong anibersaryo ng kasal nina Samantha at Dave.
Dahil espesyal ang araw na ito, nag-leave sa trabaho si Samantha. Nagluto siya ng paboritong Kare-Kare ni Dave at nagdala ng lunch sa opisina nito para i-surprise siya. Excited siyang makita ang reaksyon ng asawa.
Pagdating niya sa kumpanya, kilala na siya ng receptionist kaya pinapasok siya agad. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa opisina ni Dave.
Nakabukas nang kaunti ang pinto.
Sumilip si Samantha.
Sa loob, nakita niya si Dave. Nakaupo ito sa swivel chair. At sa kandungan niya, nakaupo ang sekretarya niyang si Lara. Nagtatawanan sila, naghahalikan, at halatang hindi lang ito ang unang beses na ginawa nila iyon.
“Happy Anniversary, Babe,” malandi na bati ni Lara sabay halik sa leeg ni Dave.
“Mas happy ako kapag kasama ka,” sagot ni Dave. “Hayaan mo na si Samantha. Boring naman ‘yun eh. Uuwi lang ako mamaya para hindi maghinala.”
Parang binuhusan ng asido ang puso ni Samantha. Ang lalaking pinag-alayan niya ng pitong taon, tinawag siyang “boring” at niloloko siya sa mismong araw ng kasal nila.
Nanginig ang kamay ni Samantha. Gusto niyang pumasok. Gusto niyang sabuyan ng Kare-Kare ang mukha ni Lara. Gusto niyang sampalin si Dave.
Pero huminto siya. Huminga siya nang malalim.
“Hindi,” sabi niya sa sarili. “Hindi ako mag-iiskandalo. Hindi ko ibibigay sa kanila ang kasiyahan na makita akong wasak. Sayang ang luha ko sa kanila.”
Tahimik na tumalikod si Samantha. Ibinigay niya ang pagkain sa gulat na janitor sa hallway.
“Kuya, sa inyo na ‘to. Panis na kasi ang laman niyan.”
Umalis si Samantha ng building nang walang lingon-lingon.
Pag-uwi niya, hindi siya nagmukmok. Kinuha niya ang cellphone at tinawagan ang kanyang Real Estate Broker.
Ang bahay na tinitirhan nila ay pamana ng mga magulang ni Samantha sa kanya bago sila ikasal. Nakapangalan ito kay Samantha lamang (Paraphernal Property). Si Dave ay nakikitira lang.
“Hello, Grace?” tawag ni Samantha sa broker. “Remember ‘yung buyer na nangungulit sa bahay ko last month? Yung nag-ooffer ng Cash? Tawagan mo ngayon. Ibebenta ko na. Basta Cash at As Is basis. Gusto ko, sold na ito bago mag-alas singko ng hapon.”
“Ngayon na agad, Sam?! Sigurado ka?”
“Oo. At papalitan ko na ang mga kandado ngayon din.”
Pagkatapos, tinawagan niya ang kanyang abogado.
“Attorney, i-file na natin ang Annulment. At ipadala mo ang notice sa opisina ni Dave. Gusto ko, matanggap niya ‘yan habang nasa meeting sila.”
Mabilis kumilos si Samantha. Sa loob ng apat na oras, na-empake niya ang lahat ng gamit niya. Ang mga gamit ni Dave? Iniwan niya sa labas ng gate, nakasilid sa mga trash bag.
Dumating ang buyer dala ang tseke. Nagpirmahan. Tapos na ang transaksyon.
“Salamat, Samantha,” sabi ng buyer. “Kailan kami pwedeng lumipat?”
“Ngayon din,” sagot ni Samantha. “Bahala na kayo sa lalaking uuwi dito mamaya. Pakisabi na lang, Trespassing na siya.”
SA OPISINA NI DAVE…
Alas-kwatro ng hapon. Nasa gitna ng Department Meeting si Dave. Katabi niya si Lara, nagtitinginan sila nang palihim.
Biglang pumasok ang Messenger ng opisina.
“Sir Dave? Delivery po para sa inyo. Urgent daw po.”
Inabot ni Dave ang brown envelope. Nakatingin ang lahat ng empleyado at boss niya.
Binuksan niya ito.
Nanlaki ang mata ni Dave. Namutla siya.
PETITION FOR ANNULMENT at EVICTION NOTICE.
Nakalagay sa sulat:
“Happy Anniversary, Dave. Nakita ko kayo ni Lara kanina. Huwag kang mag-alala, hindi ako galit. Nandidiri lang ako. Wala ka nang uuwian. Nabenta ko na ang bahay. Ang mga gamit mo ay nasa trash bag sa labas ng gate. Good luck.”
Napatingin si Dave kay Lara. Napatingin ang Boss niya sa kanya.
“Anong problema, Dave?” tanong ng Boss.
Hindi makasagot si Dave. Tumakbo siya palabas ng opisina, iniwan ang trabaho.
Pagdating niya sa bahay, nakita niya ang mga damit niya na nakakalat sa kalsada. Sinubukan niyang buksan ang gate, pero iba na ang kandado.
May lumabas na Security Guard mula sa loob.
“Hoy! Sino ka?!” sigaw ng Guard.
“Ako ang may-ari nito!” sigaw ni Dave. “Papasukin mo ako!”
“Hindi ikaw ang may-ari,” sagot ng Guard. “Nabili na ito ni Sir Garcia kaninang hapon lang. Umalis ka diyan bago ako tumawag ng pulis. Trespassing ka!”
Napaupo si Dave sa semento. Umuulan na.
Wala siyang bahay.
Alam na sa opisina ang kalokohan niya.
At nawala sa kanya ang asawang nagmahal at bumuhay sa kanya ng pitong taon.
Si Samantha? Nasa eroplano na papuntang Paris. Umiinom ng champagne, nakatingin sa ulap, at handa nang simulan ang bago at masayang kabanata ng buhay niya—walang bigat, walang manloloko, at puno ng tagumpay.
Doon narealize ni Dave na ang tunay na bagsik ng isang babae ay hindi sa kanyang sigaw, kundi sa kanyang katahimikan.
