INIWAN NG LALAKI ANG ASAWANG MAY TANING ANG BUHAY PARA SA BABAENG MAY “TITULO NG LUPA”—MAKALIPAS ANG TATLONG TAON, NANLIMOS SIYA SA TAPAT NG OSPITAL AT HINDI NIYA INAKALANG ANG DOKTORANG NAGBIGAY SA KANYA NG BARYA AY ANG BABAENG PINABAYAAN NIYANG MAMATAY.
Si Elena ay isang matalinong babae na pangarap sanang maging doktor, ngunit natigil sa pag-aaral nang tamaan siya ng malubhang sakit sa bato (Kidney Failure). Dahil sa sakit, naubos ang ipon nila ng asawa niyang si Gary.
Si Gary, na noo’y akala ni Elena ay kakampi niya, ay unti-unting napagod.
Isang gabi sa ospital, habang nakahiga si Elena at hinahabol ang hininga, pumasok si Gary. Hindi siya mukhang nag-aalala. Nakabihis siya at may dalang maleta.
“Gary?” mahinang tawag ni Elena. “Aalis ka ba? May trabaho ka?”
Huminga ng malalim si Gary at hindi makatingin sa mata ng asawa.
“Elena, aalis na ako. Hindi lang sa trabaho… kundi sa buhay mo.”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Elena. “A-Ano? Iiwan mo ako? Ngayong kailangan kita?”
“Pagod na ako, Elena!” sigaw ni Gary. “Wala na tayong pera! Baon na tayo sa utang dahil sa dialysis mo! Wala nang patutunguhan ‘to. Mamamatay ka rin naman, bakit pa ako maghihirap kasama mo?”
Umiyak si Elena. “Gary… asawa mo ako… nangako ka sa altar…”
“Ang pangako ay napapako kapag gutom ka na,” malamig na sagot ni Gary. “Aalis na ako. Sasama na ako kay Miranda. Mayaman siya. May malalaking lupain siya sa probinsya at ipapangalan niya sa akin ang titulo ng lupa kapag pinakasalan ko siya. Gusto kong guminhawa, Elena. Sorry, pero pabigat ka na.”
Tumalikod si Gary at naglakad palabas. Iniwan niya si Elena na humahagulgol at mag-isang lumalaban sa sakit.
Ang akala ni Gary, magiging maganda na ang buhay niya.
Pero nagkamali siya.
Si Miranda, ang bago niyang asawa, ay isa palang sugarol. Ang mga “titulo ng lupa” na ipinagmamalaki nito ay peke at nakasangla na sa bangko. Sa loob ng tatlong taon, nilustay ni Miranda ang huling pera ni Gary. Nabaon sila sa utang, hinabol ng mga loan shark, at sa huli, iniwan din siya ni Miranda para sa ibang lalaki.
Nawalan ng trabaho si Gary. Nawalan ng bahay. Naging taong grasa siya sa lansangan.
MAKALIPAS ANG TATLONG TAON…
Isang maulan na gabi sa tapat ng St. Luke’s Medical Center.
Nakatupo si Gary sa gilid ng kalsada. Punit-punit ang damit, mahaba ang balbas, at gutom na gutom. Namamalimos siya sa mga taong lumalabas ng ospital.
“Palimos po… kahit pangkain lang…” nanginginig na sabi ni Gary.
Huminto ang isang napakagarang White SUV sa tapat ng entrance. Bumaba ang driver at pinayungan ang pasahero sa likod.
Bumaba ang isang babae. Nakasuot ito ng elegateng white coat, matataas na takong, at may stethoscope sa leeg. Ang ganda ng kutis niya, mukhang fresh at matagumpay.
Lumapit si Gary, umaasang mabibigyan ng barya.
“Ma’am… Doktora… parang awa niyo na po… gutom na gutom na ako…” sabi ni Gary habang nakalahad ang maruming kamay.
Huminto ang doktora. Tinignan niya ang pulubi.
Dahan-dahang tinanggal ng doktora ang kanyang face mask.
Nanlaki ang mga mata ni Gary. Parang tumigil ang mundo niya.
Ang mukha ng doktora… ay ang mukha ng babaeng iniwan niya sa ospital tatlong taon na ang nakakaraan.
“E-Elena…?” bulong ni Gary.
Tinitigan siya ni Elena. Walang galit sa mata nito. Puno lang ng awa.
“Gary,” banggit ni Elena.
“B-Buhay ka?” nauutal na tanong ni Gary. “A-Akala ko… akala ko patay ka na… at… doktor ka na?”
Ngumiti nang mapait si Elena.
“Noong iniwan mo ako, Gary, inakala ko rin na katapusan ko na. Pero may isang Charity Foundation na tumulong sa akin. May isang donor na nagbigay ng kidney para mabuhay ako. Dahil sa pangalawang buhay na ‘yun, ipinagpatuloy ko ang pag-aaral ko. Nagsumikap ako. Ngayon, isa na akong Nephrologist—espesyalista sa sakit sa bato. Ginagamot ko ang mga taong katulad ko na iniwan ng pag-asa.”
Napaluhod si Gary sa hiya. Umiyak siya sa paanan ni Elena.
“Elena! Patawarin mo ako! Nagsisisi ako! Si Miranda… niloko niya ako! Wala siyang lupa! Wala siyang pera! Ikaw pala ang swerte ko! Elena, asawa mo pa rin ako! Balikan mo ako, please! Tulungan mo ako!”
Umatras si Elena.
“Gary,” malumanay na sabi ni Elena. “Ang asawa ko ay namatay na noong araw na tinalikuran niya ako sa hospital bed. Ang nasa harap ko ngayon ay isang estranghero.”
Dumukot si Elena sa kanyang wallet. Kumuha siya ng Isang Libong Piso.
Iniabot niya ito kay Gary.
“Tanggapin mo ito. Hindi bilang asawa, kundi bilang tulong sa kapwa tao. Bumili ka ng pagkain. At sana, sa susunod na may magmahal sa’yo, huwag mong ipagpalit sa lupa o pera. Dahil ang tunay na yaman ay ang taong handang samahan ka hanggang sa huli.”
Tumalikod si Dr. Elena at pumasok sa ospital. Taas-noo, matagumpay, at malaya.
Naiwan si Gary sa ulan, hawak ang perang limos ng kanyang dating asawa. Ang mga lupang pinangarap niya ay naging putik sa kanyang paanan, habang ang babaeng binalewala niya ay naging ginto na hindi na niya kailanman maaabot muli.
