“HUBARIN MO ‘YANG BASAHAN NA SUOT MO!” SIGAW NG MGA MAYAYAMANG BULLY SA ISANG PARTY PARA PAGTAWANAN AKO—PERO NATIGIL ANG LAHAT NANG PUMASOK ANG MAY-ARI NG HOTEL AT NAGALIT: “SINONG NAG-UTOS SA APO KO NA GAWIN IYAN?!”
Ako si Lara. Isang scholar sa isang elite university. Dahil mahirap lang ako, laging mainit ang dugo sa akin ng “Queen Bee” ng school na si Tiffany at ng kanyang mga alipores.
Isang gabi, inimbitahan nila ako sa isang “Exclusive Party” sa Penthouse ng Grand Imperial Hotel.
“Pumunta ka, Lara,” sabi ni Tiffany nang nakangiti. “Peace offering na namin ‘to. Gusto naming maging friends na tayo. Wear your best dress.”
Dahil gusto kong magkaroon ng kaibigan at ayoko nang ma-bully, pumunta ako. Nagsuot ako ng bestida na tinahi pa ng Nanay ko. Simple lang ito, kulay asul, pero malinis at disente.
Pagdating ko sa Penthouse, napaka-enggrande ng lahat. Ang mga estudyante ay nakasuot ng Chanel, Gucci, at Prada.
Nang makita ako ni Tiffany, nagbago ang timpla ng mukha niya. Pinatigil niya ang music.
“Guys, look!” sigaw ni Tiffany sa mikropono. “Dumating na ang ating ‘Charity Case’! Pero teka… ano ‘yang suot mo, Lara? Basahan ba ‘yan ng nanay mo?”
Nagtawanan ang buong party.
“Ang cheap!” sigaw ng isa.
“Nakakasira ng view!” dagdag ng isa pa.
Lumapit si Tiffany sa akin na may dalang baso ng Red Wine.
“Alam mo, Lara, bawal ang ‘baduy’ sa party ko,” sabi niya. “Pero dahil mabait ako, bibigyan kita ng chance na manatili.”
Tinapunan niya ng wine ang damit ko.
“Oops! Dumihan ko na,” ngisi ni Tiffany. “Tutal basahan naman ‘yan, hubarin mo na lang. Mag-underwear ka na lang. Mas desente pa siguro tignan ‘yun kaysa sa suot mong basura. Sige na, hubarin mo. Or else, kakaladkarin ka ng guards palabas at tatanggalan ka namin ng scholarship.”
“H-Hubarin?” naiiyak kong tanong. “Tiffany, huwag naman… nakakahiya…”
“HUBARIN MO!” sigaw ng lahat. Nag-chant sila. “HUBAD! HUBAD! HUBAD!”
Napalibutan ako. Wala akong takas. Hawak ni Tiffany ang cellphone niya, naka-live stream. Kung hindi ko gagawin, mawawalan ako ng scholarship na inaasahan ng pamilya ko.
Nanginginig ang kamay ko. Dahan-dahan kong hinawakan ang zipper ng bestida ko sa likod. Tumutulo ang luha ko sa hiya. Pakiramdam ko ay isa akong hayop na pinaglalaruan.
Ibababa ko na sana ang zipper nang biglang…
BLAG!
Bumukas nang malakas ang double doors ng Penthouse.
Pumasok ang isang grupo ng mga naka-itim na Security Guards. At sa gitna nila, naglalakad ang isang matandang lalaki na nakasuot ng White Suit, may tungkod na ginto, at may awtoridad na kayang payukuin ang sinuman.
Tumigil ang tugtog. Tumigil ang tawanan.
Kilala ng lahat ang lalaking ito. Siya si Don Federico Imperial. Ang bilyonaryong may-ari ng hotel na ito at chairman ng Board of Trustees ng school namin.
“SINO ANG NAGPAPAHUBAD SA BISITA KO?!” dumadagundong na boses ni Don Federico.
Namutla si Tiffany. Nalaglag ang hawak niyang wine glass.
“D-Don Federico?” nauutal na sabi ni Tiffany. “Ah… Sir! Good evening po! Kasi po… itong babaeng ‘to… gatecrasher po siya! Ang cheap ng suot! Sinisira niya ang image ng hotel niyo kaya pinapaalis namin!”
Naglakad si Don Federico palapit. Ang bawat yabag ng sapatos niya ay parang martilyo sa dibdib ng mga bully.
Nilampasan niya si Tiffany.
Dumiretso siya sa akin.
Nakita niya akong umiiyak, basa ng wine ang damit, at nanginginig sa takot habang hawak ang zipper ng damit ko.
Hinubad ni Don Federico ang kanyang mamahaling White Coat at ibinalot sa akin.
“Ayos ka lang ba, Apo?” malambing na tanong ni Don Federico.
Napasinghap ang lahat.
“A-Apo?!” sigaw ni Tiffany. “Imposible! Mahirap lang ‘yan! Scholar lang ‘yan!”
Humarap si Don Federico kay Tiffany. Ang mukha ng Don ay puno ng galit.
“Siya si Lara Imperial. Ang nag-iisang tagapagmana ng lahat ng ari-arian ko,” pagbubunyag ni Don Federico. “Pinili niyang mamuhay nang simple at itago ang apelyido niya para makahanap ng tunay na kaibigan. Pero anong ginawa niyo? Pinahiya niyo siya.”
Tinignan ni Don Federico ang damit ko na tinahi ng Nanay ko (na anak niya).
“At tinawag mong ‘basura’ ang damit na ‘yan? Ang anak ko ang tumahi niyan. Mas mahalaga pa ‘yan sa lahat ng designer brands na suot niyo.”
Lumapit ang Manager ng hotel.
“Sir? Anong gagawin natin?”
Tinuro ni Don Federico si Tiffany at ang mga kaibigan nito.
“Ban them. Habambuhay. Bawal na silang pumasok sa alinmang property ng Imperial. At tawagan ang Dean ng University. Ipa-revoke ang scholarship nung iba, at i-expel ang pasimuno nito dahil sa bullying at harassment.”
“NO! PLEASE!” lumuhod si Tiffany sa sahig. Umiiyak at nanginginig. “Don Federico! Sorry po! Lara! Best friend! Sorry na! Nagbibiro lang ako! Huwag niyo po akong tanggalan ng future!”
Tumingin ako kay Tiffany.
“Ang tunay na mayaman, Tiffany, ay mayaman sa respeto,” sabi ko nang mahinahon. “Hindi mo kailangang maghubad ng damit para makita ang totoong kulay mo. Nakita na namin.”
Umalis kami ni Lolo sa party na iyon nang taas-noo. Naiwan si Tiffany na nakaluhod, umiiyak, at pinagtitinginan ng mga taong kanina lang ay kasama niyang tumatawa.
Sa gabing iyon, natutunan nila na hindi nasusukat ang kapangyarihan sa presyo ng damit, kundi sa kung sino ang nasa likod mo kapag inaapi ka na.
