ANG SUMPA NG MATANDANG NAUHAW

ANG SUMPA NG MATANDANG NAUHAW

Kabanata 1: Ang Pagdiriwang sa “Vibe Nightclub”

Ang Vibe Nightclub ang pinakasikat at pinakamahal na bar sa lungsod. Dito nagtitipon ang mga anak-mayaman, mga influencer, at mga taong gustong magpasikat. Noong gabing iyon, ipinagdiriwang ni Rico, isang mayabang na vlogger, ang kanyang milyon-milyong followers.

“Cheers to more fame and more money!” sigaw ni Rico habang nagpapaulan ng mamahaling champagne sa gitna ng dance floor. Ang tugtugan ay nakabibingi, at ang mga ilaw ay nakakasilaw.

Sa gitna ng katuwaan, isang matandang lalaki ang pumasok. Gusot ang suot nitong polo, kupas ang pantalon, at bakas sa mukha ang matinding pagod. Hindi siya nababagay sa lugar na iyon. Lumapit ang matanda sa bar counter kung saan nakatayo si Rico at ang kanyang barkada.

Kabanata 2: Ang Kahilingan

“Iho,” mahinang pakiusap ng matanda, “Maaari ko bang mahingi ang basong iyan? Uhaw na uhaw na ako. Kahit tubig lang, sapat na.”

Tiningnan ni Rico ang matanda mula ulo hanggang paa. Nagtawanan ang kanyang mga kaibigan.

“Tubig? Lolo, hindi ito carinderia. Isang bote ng alak dito, presyo na ng buhay mo!” pangungutya ni Rico. Kinuha niya ang isang baso ng tubig, tiningnan ang matanda, at dahan-dahang itinigis ang tubig sa sahig. “Ayan ang tubig mo. Dilaan mo sa sahig kung gusto mo.”

Hindi nagalit ang matanda. Tiningnan lang niya ang bawat isa sa kanila—ang mga taong nagtatawanan at ang mga security guard na pilit siyang kinaladkad palabas. “Ang boses na ginagamit niyo sa panlalait ay hiram lamang,” bulong ng matanda bago siya tuluyang naitulak palabas ng pinto.

Kabanata 3: Ang Gabing Walang Tunog

Kinaumagahan, nagising si Rico dahil sa isang tawag mula sa kanyang manager. Sinagot niya ang telepono, pero walang lumabas na tunog sa kanyang bibig. Akala niya ay napaos lang siya dahil sa sigawan kagabi. Sinubukan niyang uminom ng tubig, pero parang may nakabara sa kanyang lalamunan—hindi siya makalunok.

Nagmadali siyang pumunta sa ospital. Sa waiting room, nanlalamig ang kanyang buong katawan nang makita niya ang kanyang mga kaibigan na kasama niya sa bar kagabi. Lahat sila ay nakahawak sa kanilang leeg. Lahat sila ay nanlilisik ang mga mata sa takot.

Walang makapagsalita. Ang buong ospital ay binalot ng isang nakatutuling katahimikan.

Kabanata 4: Ang Paghahanap sa Katotohanan

Dahil hindi makapagsalita, gumamit si Rico ng papel para magtanong sa doctor. Pero kahit ang doctor ay nagtataka—wala silang makitang sakit o deperensya sa lalamunan ng mga kabataan.

Naalala ni Rico ang matanda. Nagmamadali silang bumalik sa tapat ng nightclub. Doon, nakita nila ang isang basong puno ng tubig na nakapatong sa semento—ang mismong pwesto kung saan pinalayas ang matanda. Sa ilalim ng baso ay may nakasulat na papel:

“Ang hindi marunong lumingon sa uhaw ng kapwa, ay hindi karapat-dapat na marinig ng mundo.”

Kabanata 5: Ang Habambuhay na Aral

Simula noon, nawala ang karangyaan ni Rico. Hindi na siya makapag-vlog, hindi na siya makapag-party, at unti-unting lumayo ang kanyang mga “followers.” Ang mga taong dati ay sumisigaw sa tuwa tuwing nakikita siya, ngayon ay tila hindi na siya napapansin.

Sinasabing hanggang ngayon, makikita mo si Rico at ang kanyang mga kaibigan sa mga feeding program at sa mga gilid ng kalsada, namimigay ng libreng tubig sa mga nauuhaw. Hindi pa rin bumabalik ang kanilang mga boses, pero sa bawat basong ibinibigay nila, nawa ay mabura ang sumpa ng kanilang kayabangan.