NAGMAMADALING UMUWI ANG BILYONARYO MULA SAIBANG BANSA DAHIL SA HINALANG SINASAKTAN NG BATA NIYANG ASAWA ANG BALDADO NIYANG ANAK—PERO PAGBUKAS NIYA NG PINTO NG KWARTO, NAPALUHOD SIYA AT HUMAGULGOL SA KANYANG NAKITA.
Si Don Roberto ay nasa tuktok ng tagumpay. Bilang CEO ng isang multinational conglomerate, nasa kanya na ang lahat ng yaman na pwedeng pangarapin ng tao. Ngunit sa kabila ng kanyang bilyones, mayroong malalim na lungkot sa kanyang puso.
Ito ay dahil sa kanyang kaisa-isang anak na si Jun-Jun, sampung taong gulang. Ipinanganak si Jun-Jun na may severe cerebral palsy. Hindi ito nakakalakad, hindi nakakaupo nang mag-isa, at higit sa lahat, hindi ito nakakapagsalita. Ang tanging komunikasyon nito ay pag-iyak at pag-ungol.
Limang taon na ang nakalilipas nang mamatay ang unang asawa ni Roberto. Dahil sa pangangailangan ng katuwang sa buhay at mag-aalaga kay Jun-Jun, muli siyang nag-asawa.
Pinakasalan niya si Erica. Isang 25-anyos na dating guro sa SPED (Special Education). Maganda si Erica, bata, at puno ng buhay.
Marami ang nanghusga.
“Pera lang ang habol niyan kay Don Roberto,” bulungan ng mga “amigas” ng pamilya. “Napakabata niya para maging madrasta ng isang batang may espesyal na pangangailangan. Magsasawa din ‘yan.”
Sa simula, ipinagtatanggol ni Roberto si Erica. Nakikita naman niyang mabait ito kay Jun-Jun kapag nasa bahay siya.
Pero dahil sa dalas ng biyahe ni Roberto sa ibang bansa, nagsimulang pumasok ang duda sa kanyang isipan. Lalo na nang magsimulang magsumbong ang dati nilang Mayordoma na si Manang Sol (na tinanggal ni Erica dahil sa katamaran).
“Sir, mag-ingat kayo kay Ma’am Erica,” sabi ni Manang Sol bago umalis. “Kapag wala kayo, nag-iiba ang ugali niya. Madalas ko pong naririnig na umiiyak si Sir Jun-Jun sa kwarto. Minsan po may pasa ang bata sa braso.”
Ang mga salitang iyon ay parang lason na kumalat sa utak ni Roberto. Ang pasa? Sabi ni Erica ay dahil sa therapy sessions, pero paano kung hindi? Paano kung sinasaktan nga nito ang anak niya dahil pagod na itong mag-alaga ng batang hindi naman nito kadugo?
Isang linggo si Roberto sa London para sa isang mahalagang merger. Pero hindi siya mapakali. Ang isip niya ay nasa bahay. Nasa anak niyang hindi makapagsabi kung nasasaktan ito.
Sa ikatlong gabi niya sa London, nakatanggap siya ng tawag mula sa bagong yaya. Umiiyak ito at takot na takot.
“Sir… Sir Roberto… umuwi na po kayo,” bulong ng yaya. “Si Ma’am Erica po… nasa kwarto po ni Sir Jun-Jun… naka-lock ang pinto… naririnig ko po siyang sumisigaw at parang may nagbabato ng gamit… Tapos… tapos umiiyak po nang malakas si Jun-Jun…”
Nanlamig ang buong katawan ni Roberto. Kumulo ang dugo niya. Ang kanyang pinakamatinding takot ay nagkakatotoo na.
Hindi na siya nag-isip. Iniwan niya ang bilyong dolyar na deal sa London. Sumakay siya sa kanyang private jet at nagmadaling umuwi ng Pilipinas. Sa buong byahe, ang laman ng isip niya ay kung paano niya pagbabayaran si Erica kapag napatunayan niyang sinasaktan nito ang anak niya. Handa siyang pumatay para kay Jun-Jun.
Dumating siya sa mansyon ng hatinggabi.
Tahimik ang buong bahay.
Ang mga guards at staff ay gulat na gulat sa biglaang pagdating niya, pero nilampasan niya lang ang mga ito.
Dali-dali siyang umakyat sa second floor, patungo sa kwarto ni Jun-Jun. Ang puso niya ay tumitibok nang mabilis, parang sasabog sa dibdib niya sa halo-halong takot at galit.
Nakarating siya sa tapat ng pinto. Rinig niya mula sa loob ang boses ni Erica.
“Sige na! Gawin mo na! Pagod na pagod na ako sa’yo!”
Boses ‘yon ng isang babaeng galit at frustrated.
Kasunod noon ay ang malakas na pag-iyak ni Jun-Jun. Isang iyak na parang nahihirapan.
“Hindi! Huwag kang titigil! Ulitin mo!” sigaw ulit ni Erica.
Hindi na nakapagpigil si Roberto. Sa sobrang galit, malakas niyang sinipa ang pinto.
BLAG!
Bumukas ang pinto. Pumasok si Roberto, handa nang sugurin si Erica, handa nang iligtas ang kanyang anak mula sa pang-aabuso.
“ERICA! ANONG GINAGAWA MO SA ANAK KO—”
Natigil ang kanyang sigaw sa lalamunan. Parang binuhusan siya ng nagyeyelong tubig. Ang kanyang mga tuhod ay nanghina at halos himatayin siya sa kanyang nakita.
Ang kwarto ay magulo. May mga makakapal na libro sa sahig, mga therapy mats, at mga flashcards na nagkalat.
Sa gitna ng kwarto, sa ibabaw ng isang makapal na rubber mat, nakaupo si Jun-Jun. Umiiyak ito, pawisan, at mukhang pagod na pagod.
At si Erica?
Si Erica ay nakaluhod sa harap ng bata. Ang kanyang buhok ay magulo, ang damit ay gusot-gusot at basang-basa ng pawis at luha. Ang mukha niya ay hindi mukha ng isang nang-aabuso, kundi mukha ng isang taong desperado at puno ng determinasyon.
Hawak ni Erica ang mukha ni Jun-Jun, at nakatitig siya sa mga mata ng bata.
“Jun-Jun, please…” iyak ni Erica, ang boses niya ay paos na sa kasisigaw. “Alam kong kaya mo. Nakita ko kahapon. Ulitin mo lang. Para kay Daddy. Please, anak. Subukan mo ulit.”
Nakita ni Roberto na ang mga “pasa” sa braso ni Jun-Jun na sinasabi ng iba ay mga support tapes at kinesio tapes na ginagamit sa physical therapy para suportahan ang mahihinang kalamnan ng bata.
Hindi sinasaktan ni Erica ang bata. Tinuturuan niya itong magsalita.
Tumingin si Erica kay Roberto, gulat na gulat at puno ng luha ang mga mata.
“R-Roberto? Anong ginagawa mo dito? Akala ko…”
Bago pa makasagot si Roberto, may nangyaring himala.
Tumingin si Jun-Jun sa kanyang ama na nakatayo sa pinto. Ang batang sampung taon na walang sinabing salita, ay nag-ipon ng lahat ng kanyang lakas. Nakita ni Roberto ang pagkunot ng noo ng anak, ang effort sa lalamunan nito.
At sa isang garalgal, mahina, pero napakalinaw na boses, nagsalita si Jun-Jun.
“D-Da… D-Dad… Daddy…”
Napaluhod si Roberto sa sahig. Humagulgol siya nang malakas, parang batang inagawan ng lahat.
“Oh my God… Jun-Jun…”
Gumapang si Roberto palapit sa kanyang mag-ina. Niyakap niya si Jun-Jun nang mahigpit. Ito ang unang pagkakataon sa buong buhay niya na narinig niyang tinawag siyang “Daddy” ng kanyang anak.
Tumingin siya kay Erica, na ngayon ay nakaupo sa sahig at tahimik na umiiyak dahil sa tagumpay at pagod.
“Erica…” bulong ni Roberto, puno ng pagsisisi. “Patawarin mo ako… Akala ko… Akala ko sinasaktan mo siya…”
Umiling si Erica, pinupunasan ang luha.
“Paano ko sasaktan ang batang ‘to, Roberto? Siya na lang ang meron ka. Siya na rin ang buhay ko.”
Ipinaliwanag ni Erica na sa loob ng anim na buwan, tuwing wala si Roberto, lihim siyang kumukuha ng intensive speech at occupational therapy training. Gabi-gabi niyang tinuturuan si Jun-Jun, kahit nakakapagod, kahit minsan ay gusto na niyang sumuko dahil parang walang nangyayari. Ang mga sigaw na narinig ng yaya ay ang desperasyon ni Erica na i-push si Jun-Jun na lumampas sa limitasyon nito, dahil alam niyang kaya ng bata.
Ayaw niyang sabihin kay Roberto dahil ayaw niyang magbigay ng false hope kung sakaling mabigo siya. Gusto niya itong i-surprise sa birthday nito.
Niyakap ni Roberto si Erica. Hinalikan niya ang noo ng asawa, puno ng respeto at bagong usbong na pagmamahal na mas malalim pa sa dati.
“Salamat,” iyak ng bilyonaryo. “Salamat dahil minahal mo ang anak ko higit pa sa kaya kong ibigay. Ikaw ang tunay na nanay niya.”
Sa gabing iyon, natutunan ni Roberto na ang pinakamahalagang yaman ay hindi ang pera sa bangko, kundi ang pagkakaroon ng isang pamilyang handang magsakripisyo at magtiyaga para sa isa’t isa. Ang babaeng pinagdudahan niya ay siya palang ang anghel na nagbigay ng boses sa kanyang anak.
