PUMASOK ANG ISANG BATANG GUSGUSIN SA JEWELRY SHOP AT NAGBUHOS NG LIBO-LIBONG BARYA SA IBABAW NG SALAMIN—PAAALISIN SANA SIYA NG GUARD DAHIL “NAKAKAHIYA,” PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG SABIHIN NIYA KUNG PARA SAAN ANG PERANG IPON NIYA.
Ang “L’Eclat Jewelry” ay ang pinakasikat at pinakamahal na tindahan ng alahas sa lungsod. Ang sahig ay gawa sa makintab na marmol, ang mga ilaw ay crystal chandeliers, at ang hangin ay amoy mamahaling pabango. Ang mga customer dito ay mga donya, politiko, at artista na nakasuot ng designer clothes.
Isang hapon, habang abala ang mga staff sa pag-aasikaso sa mga mayayamang kliyente, bumukas ang mabigat na glass door.
Pumasok ang isang batang lalaki, si Buboy.
Si Buboy ay 12 taong gulang. Maitim ang kanyang balat dahil sa araw, gulo-gulo ang buhok, at ang suot niyang t-shirt ay punit-punit na at may mantsa ng grasa. Wala siyang sapatos, tsinelas lang na magkaiba ang kulay.
Sa kanyang mga kamay, yakap-yakap niya ang isang malaking garapon ng mayonaise na punong-puno ng barya. Mabigat ito, kaya kuba na siya sa pagbuhat.
Tumahimik ang buong shop. Napatingin ang mga donya at agad na nagtakip ng ilong.
“Guard! Why did you let a beggar in?” reklamo ng isang matandang babae na nagsusukat ng kwintas. “Nakakadiri! Ilabas niyo ‘yan!”
Agad na lumapit ang Security Guard.
“Hoy, bata!” sita ng guard habang hawak ang batuta. “Bawal mamalimos dito! Doon ka sa labas! Nakakaistorbo ka sa mga customer! Nakakahiya ang itsura mo!”
Hindi natinag si Buboy. Huminga siya nang malalim, niyakap nang mas mahigpit ang garapon, at naglakad papunta sa pinakamalapit na estante (counter).
“Hindi po ako mamamalimos, Kuya,” sabi ni Buboy. Ang boses niya ay nanginginig sa kaba, pero buo ang loob. “Bibili po ako.”
Bago pa siya nahawakan ng guard, itinaob ni Buboy ang laman ng garapon sa ibabaw ng napakalinis na salamin ng counter.
KLING! KLANG! KLING!
Umalingawngaw ang ingay ng libo-libong barya. May piso, may limang piso, may sampung piso, at napakaraming bente-singko sentimos. Ang ilan ay may dumi pa at kalawang. Gumulong ang mga ito sa salamin, humalo sa kinang ng mga diyamante sa loob ng estante.
Nandidiring umatras ang mga customer.
“Ano ba ‘yan!” sigaw ng isang Ginang. “Ang dumi-dumi ng pera niya! Guard! Kaladkarin mo na ‘yan palabas! Sinisira niya ang ambiance ng shop!”
Hinawakan ng Guard si Buboy sa kwelyo ng damit. “Sabi nang labas eh! Ang kulit mong bata ka! Nilalaro mo lang kami!”
“BITAWAN NIYO AKO!” sigaw ni Buboy, lumalaban. “May pambayad ako! Sabi niyo tindahan ‘to! Bakit bawal bumili?!”
Akmang kakaladkarin na sana siya ng guard palabas nang biglang bumukas ang pinto ng opisina.
Lumabas ang Branch Manager, si Ms. Carla. Isang elegante at striktong babae.
“Anong nangyayari dito?” tanong ni Ms. Carla.
“Ma’am, pasensya na po,” paliwanag ng Guard. “Itong batang hamog, nagkalat ng barya sa counter. Papalabasin ko na po.”
Tumingin si Ms. Carla sa mga barya. Pagkatapos, tumingin siya sa mata ni Buboy. Inaasahan niyang makakita ng takot o kalokohan. Pero ang nakita niya ay determinasyon.
Lumapit si Ms. Carla.
“Bitawan mo siya, Manong,” utos ni Ms. Carla.
Humarap siya sa bata. “Iho, anong kailangan mo? Alam mo ba kung anong tindahan ito? Hindi kami nagbebenta ng laruan o pagkain.”
Itinuro ni Buboy ang kanyang maduming daliri sa salamin. Nakaturo siya sa isang Silver Necklace na may maliit na Pearl Pendant. Ito ang pinakamurang kwintas sa shop, pero nagkakahalaga pa rin ito ng ₱15,000.
“Gusto ko po bilhin ‘yang kwintas na ‘yan,” sagot ni Buboy.
Nagtawanan ang mga customer sa likod. “Fifteen thousand? Eh baka wala pang limang daan ‘yang barya niya!”
“Para kanino ‘yan?” tanong ni Ms. Carla, seryoso pa rin.
Yumuko si Buboy. Pinunasan niya ang sipon niya gamit ang braso.
“Para po sa Nanay ko,” simula ni Buboy. Nagsimulang tumulo ang luha niya.
“Limang taon na po ang nakakaraan… nung nagkasakit ako ng Dengue at muntik nang mamatay… nakita ko po si Nanay na umiiyak sa labas ng ospital. Kinausap niya ‘yung pawnshop. Isinangla niya po ang kaisa-isang alahas niya—ang singsing na bigay ni Tatay bago si Tatay namatay.”
Tumahimik ang mga nagtatawanang customer.
“Iyak po nang iyak si Nanay noon. Sabi niya, ‘yun na lang ang alaala niya kay Tatay. Pero binenta niya para pambili ng gamot at dugo ko. Naligtas po ako… pero nawala ang singsing niya.”
Huminga ng malalim si Buboy at tinuro ang mga barya.
“Kaya po nangako ako sa sarili ko. Magtatrabaho ako. Mula po noong gumaling ako, nagtulak ako ng kariton. Namulot ako ng bakal, bote, at dyaryo. Naglinis ako ng sapatos. Lahat ng kinita ko, hindi ko ginastos sa candy o laro. Inipon ko po diyan sa garapon.”
Tumingin si Buboy kay Ms. Carla, ang mga mata ay punong-puno ng pag-asa.
“Ma’am, birthday po ni Nanay bukas. Limang taon ko pong inipon ‘yan. Sana po magkasya. Gusto ko po siyang bigyan ng kwintas para hindi na po siya malungkot na wala siyang suot na alahas.”
“Bilangin niyo po. Parang awa niyo na.”
Napatakip ng bibig si Ms. Carla. Ang guard na may hawak ng batuta ay napayuko at pasimpleng nagpunas ng luha. Ang mga matapobreng customer kanina ay natahimik sa hiya.
Ang mga baryang tinawag nilang “madumi” at “nakakadiri”… ay ang pawis, dugo, at sakripisyo ng isang anak para sa kanyang ina.
“Sige,” basag na boses na sabi ni Ms. Carla. “Bibilangin natin.”
Tinulungan ni Ms. Carla at ng ibang saleslady na bilangin ang mga barya. Inabot sila ng halos isang oras.
Pagkatapos bilangin, humarap si Ms. Carla kay Buboy.
“Iho…” malungkot na sabi ni Ms. Carla. “Ang total ng pera mo ay… ₱8,450.75.”
Bumagsak ang balikat ni Buboy.
“Kulang po…” bulong niya. “Fifteen thousand po ‘yung kwintas…”
Napaluha si Buboy. Akmang kukunin na niya ang mga barya para umalis.
“Teka lang,” pigil ni Ms. Carla.
Kinuha ni Ms. Carla ang Silver Necklace mula sa estante. Kinuha niya rin ang isang magandang pulang kahon at ribbon.
Inilagay niya ang kwintas sa kahon at tinalian ng laso.
“Sabi ko, ang total ng pera mo ay ₱8,450…” ngumiti si Ms. Carla. “Pero nakalimutan kong sabihin sa’yo… SALE kami ngayon. Para sa mga batang mababait na anak, may Special Discount.”
“Ang presyo ng kwintas na ito ngayon ay… ₱8,000 na lang.”
Nanlaki ang mata ni Buboy. “Talaga po?! Kasya na po ang pera ko?!”
“Oo. Kasya na. May sukli ka pa na ₱450. Ibulsa mo ‘yan, bumili ka ng cake para sa Nanay mo.”
Alam ng lahat ng staff na nagsisinungaling si Ms. Carla. Walang sale. Si Ms. Carla mismo ang magbabayad ng kulang na ₱7,000 mula sa sarili niyang bulsa.
Inabot ni Ms. Carla ang paper bag kay Buboy.
“Heto. Happy Birthday kamo sa Nanay mo. Napakaswerte niya sa’yo.”
Nanginginig na tinanggap ni Buboy ang regalo.
“Salamat po! Salamat po talaga!”
Bago umalis si Buboy, lumapit ang isang donya na kanina ay nandidiri sa kanya. Inabutan siya nito ng ₱5,000.
“Bata,” sabi ng donya na naluluha. “Idagdag mo ‘to. Bumili ka ng masarap na pagkain para sa inyo. Pasensya ka na ha… Pasensya na.”
Lumabas si Buboy ng jewelry shop na parang siya ang pinakamayamang tao sa mundo. Hindi dahil may bitbit siyang alahas, kundi dahil bitbit niya ang katuparan ng kanyang pangako.
Sa loob ng shop, naiwan ang mga mayayaman na natuto ng isang mahalagang aral: Ang pinakamakikintab na bagay sa mundo ay hindi ang ginto o diyamante, kundi ang dalisay na pagmamahal ng isang taong marunong magsakripisyo.
