TINAWAGAN AKO NG KAPATID KO UPANG SABIHING “HUWAG KANG PUPUNTA, NAKAKAHIYA ANG SUOT MO”—PERO HALOS LUMUHOD SIYA SA GULAT NANG DUMATING AKO HINDI BILANG BISITA, KUNDI BILANG BILYONARYONG MAY-ARI NG VENUE NA TINATAPAKAN NIYA.
Tatlong araw na lang bago ang kasal ng bunso kong kapatid na si Trisha. Nakahanda na ang lahat. Nakabili na ako ng bagong bestida—isang simpleng beige dress na binili ko pa sa mall. Kahit mahal para sa akin, pinag-ipunan ko ‘to dahil gusto kong maging presentable para sa kanya.
Ako si Grace. Magsasaka ako sa probinsya. Ako ang nagpalaki kay Trisha simula nang maulila kami. Ang mga kamay ko ay magaspang dahil sa pagbubungkal ng lupa. Ang balat ko ay sunog sa araw. Pero hindi ko ikinakahiya ang trabaho ko dahil ito ang nagpaaral kay Trisha sa Maynila hanggang sa makapagtapos siya at makahanap ng mapapangasawang mayaman.
Habang nag-iimpake ako ng gamit, tumunog ang cellphone ko.
“Hello, Trish! Excited na ako sa Sabado! Nakabili na ako ng ticket sa bus!” masaya kong bati.
Sa kabilang linya, bumuntong-hininga si Trisha. Ang boses niya ay malamig at walang amor.
“Ate Grace,” panimula niya. “Tungkol sa wedding… huwag ka nang pumunta.”
Natigilan ako. Nabitawan ko ang damit na hawak ko. “Ha? Anong ibig mong sabihin? Kasal mo ‘yun. Ate mo ako. Ako ang maghahatid sa’yo sa altar, di ba?”
“Kaya nga eh,” iritableng sagot niya. “Kasi Ate… alam mo naman na High Society ang pamilya ni Edward. Ang mga bisita namin, mga don at donya, mga sosyal, mga English-speaking. Eh ikaw? Tignan mo nga ang itsura mo.”
Napahawak ako sa mukha ko.
“Maitim ka, Ate. Ang baduy mong manamit. At amoy-lupa ka. Nakakahiya. Masisira ang aesthetic ng wedding photos ko kung nandoon ka. Baka mapagkamalan kang yaya o taga-hugas ng pinggan. Ayokong pagtsismisan ako ng pamilya ni Edward na may kapatid akong… hampaslupa.”
Tumulo ang luha ko. Ang sakit. Sobrang sakit.
“Trish… ako ang nagpaaral sa’yo,” garalgal na sabi ko. “Yung ‘amoy-lupa’ na sinasabi mo, ‘yun ang nagpakain sa’yo nung wala tayong makain. ‘Yun ang nagbayad ng tuition mo sa exclusive school para hindi ka ma-bully.”
“Bayad na ako sa utang na loob, Ate!” sigaw niya. “Nagpapadala naman ako ng 5k sa’yo minsan ah! Basta, final na ‘to. Tinanggal na kita sa guest list. Security lang ang makakaharap mo sa The Grand Orchard kapag nagpumilit ka. Huwag mo akong ipapahiya.”
Pinatayan niya ako ng telepono.
Umiyak ako magdamag. Ang kapatid na inalagaan ko, itinapon ako dahil lang hindi ako pasok sa “standards” ng bago niyang mundo.
Ang hindi alam ni Trisha, sa loob ng limang taon na hindi kami nagkikita… marami na ang nagbago.
Ang maliit na sakahan ko? Isa na itong malawak na Agri-Tourism Empire. Nag-e-export na ako ng produkto sa ibang bansa. At ang The Grand Orchard—ang pinakasikat at pinakamahal na venue kung saan siya ikakasal—ay isa lamang sa mga properties na nabili ko gamit ang kita ko.
Pinunasan ko ang luha ko. Gusto niya ng sosyal? Gusto niya ng aesthetic? Ibibigay ko sa kanya.
ARAW NG KASAL.
Ang The Grand Orchard ay nagniningning. Puno ito ng mga kristal na chandelier, imported na mga bulaklak mula sa Europe, at ang sahig ay gawa sa mamahaling marmol.
Nasa reception na sila. Masayang-masaya si Trisha. Katabi niya ang groom na si Edward at ang pamilya nito. Nagyayabang si Trisha sa mga bisita.
“Ang ganda ng venue mo, Trisha!” bati ng Tita ni Edward na puno ng alahas. “Paano niyo nakuha ang slot dito? Diba fully booked ang Orchard for 3 years? At napakamahal dito!”
“Ah, yes Tita!” pagmamalaki ni Trisha habang umiinom ng champagne. “Malakas kasi ako sa owner. You know, connections. Class kasi ang taste namin kaya pinagbigyan kami ng VIP Treatment. Halos libre na nga eh!”
“Talaga? Sino ba ang may-ari nito?” tanong ni Edward.
“Hindi ko pa nakikilala personally, Babe,” sagot ni Trisha. “Pero siguro sobrang yaman at sosyal niya. Hindi katulad ng pamilya ko sa probinsya na… well, alam mo na.”
Habang nagtatawanan sila, biglang namatay ang mga ilaw sa ballroom. Tumigil ang musika.
Nagtaka ang mga bisita. Brownout ba?
Biglang bumukas ang malaking spotlight sa tuktok ng grand staircase. Tumugtog ang isang makapangyarihang musika.
Umakyat ang General Manager ng venue sa stage.
“Ladies and Gentlemen,” anunsyo ng Manager. “Please rise. The Owner and CEO of The Grand Orchard has arrived to personally greet the newlyweds.”
Nagpalakpakan ang mga tao. Excited si Trisha.
“OMG! Nandito ang owner!” tili ni Trisha. “Babe, ayusin mo ang tie mo! Kailangan nating magpa-picture! Baka bigyan pa tayo ng free honeymoon package!”
Bumukas ang double doors sa taas ng hagdan.
Lumabas ang isang babae.
Hindi siya nakasuot ng beige dress na binili sa mall. Nakasuot siya ng isang Couture Emerald Green Gown na puno ng Swarovski crystals. Ang kanyang buhok ay naka-ayos na parang reyna. Suot niya ang isang kwintas na mas mahal pa sa buong kasal ni Trisha.
Ang kanyang balat na “maitim” daw… ay kumikinang sa ganda at kinis. Ang kanyang tindig ay puno ng awtoridad.
Dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan.
Nalaglag ang panga ni Trisha. Nabitawan ni Edward ang baso niya.
Ang “Owner” na tinitingala ng lahat… ay walang iba kundi AKO. Si Ate Grace.
“Ate Grace?!” sigaw ni Trisha. Rinig na rinig sa buong ballroom dahil sa katahimikan.
Pagbaba ko, sinalubong ako ng mga staff. Yumuko sila sa akin.
“Good evening, Madam Grace,” bati ng Manager.
Kinuha ko ang mikropono. Tinignan ko ang 500 na bisita. Ngumiti ako—isang ngiti na nagpalamig sa buong kwarto.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” bati ko. “Welcome sa The Grand Orchard. Ako po si Grace, ang may-ari ng lupang tinatapakan niyo, ng garden na tinitignan niyo, at ng kumpanyang nagluto ng kinakain niyo ngayon.”
Nagbulungan ang mga tao. “Siya ang may-ari? Ang ganda niya! Ang yaman pala ng kapatid ng bride!”
Naglakad ako palapit sa Presidential Table. Namumutla si Trisha. Nanginginig ang kamay.
“Grace?” bulong niya. “P-Paano? Magsasaka ka lang diba?”
“Oo, Trisha,” sagot ko sa mic. “Magsasaka ako. At proud ako doon. Ang perang pinangpatayo ng venue na ito ay galing sa putik at pawis na kinakahiya mo. Galing sa ‘amoy-lupa’ na trabaho na nagpaaral sa’yo.”
Humarap ako sa pamilya ni Edward.
“Pasensya na po kayo,” sabi ko sa kanila. “Hindi po ako dapat pupunta. Tinawagan kasi ako ng kapatid ko three days ago. Sinabi niyang banned ako sa kasal niya.”
Napasinghap ang mga bisita. Tumingin sila kay Trisha nang may pagkabigla.
“Bakit?” tanong ng Tita ni Edward.
“Dahil nakakahiya daw ako,” patuloy ko. “Dahil baduy daw ako. Dahil squammy daw ang itsura ko at masisira ang aesthetic ng kasal niya.”
Pulang-pula na ang mukha ni Trisha. Gusto na niyang lamunin ng lupa.
“Pero Trisha,” baling ko sa kapatid ko. “Nakalimutan mo yatang itanong kung kanino ka nag-book.”
Naglabas ako ng isang folder na dala ng assistant ko.
“Edward,” tawag ko sa groom. “Alam mo ba kung bakit 200 Thousand Pesos lang ang binayaran niyo sa 2 Million Pesos na bill ng venue na ito?”
Nagulat si Edward. “2 Million ang bill?! Sabi ni Trisha, promo daw!”
“Hindi promo ‘yun,” sagot ko. “Nung nakita ko ang pangalan ng kapatid ko sa reservation list, inutusan ko ang staff ko na bigyan kayo ng 90% Discount. Sabi ko, ‘Regalo ko na ‘yan sa bunso ko. Para hindi na sila mahirapan magbayad.'”
Naiyak si Edward sa hiya. “Ginanun niyo kami… kahit tinakwil kayo ni Trisha?”
“Mahal ko eh,” sagot ko, pero tumigas ang mukha ko. “Pero dahil sa tawag mo nung nakaraan, Trisha… dahil sa sinabi mong banned ako sa sarili kong venue…”
Pinunit ko ang papel na hawak ko—ang Discount Approval Form.
“Binabawi ko na ang regalo ko.”
Tumahimik ang lahat.
“Bilang may-ari, I am revoking the discount. You have a balance of 1.8 Million Pesos.”
Tinignan ko si Trisha na nakaluhod na ngayon sa ilalim ng mesa sa sobrang hiya.
“You have two choices,” sabi ko. “Bayaran niyo ang 1.8 Million ngayon din… o ipapatigil ko ang party na ito at ipapalabas kayo ng Security.”
“Ate Grace! Huwag!” iyak ni Trisha, lumabas sa ilalim ng mesa at kumapit sa gown ko. “Wala kaming ganyang pera! Ate, sorry na! Hindi ko sinasadya! Kapatid mo ako! Pamilya tayo!”
Hinawi ko ang kamay niya.
“Pamilya?” tanong ko. “Nung tinawag mo akong hampaslupa at amoy-lupa, naisip mo bang pamilya tayo? Ngayong kailangan mo ng pera, pamilya tayo ulit?”
“Security,” utos ko sa mga guard na nakapalibot.
“Yes, Madam Grace?”
“Escort the bride and groom to the office. Doon sila magpapaliwanag kung paano sila magbabayad. Kung wala silang pambayad, tawagin ang pulis para sa estafa. The party is over.”
“Wait!” sigaw ni Edward. Galit na galit siya kay Trisha. “Trisha! Sabi mo mayaman kayo! Sabi mo ikaw ang nagbayad! Pinahiya mo ako sa pamilya ko at sa may-ari!”
Habang nagkakagulo sila at nag-aaway, tumalikod ako at naglakad pabalik sa hagdan.
Nakita ng lahat kung paano bumagsak ang “perfect wedding” ni Trisha dahil sa sarili niyang kasamaan. At ako? Umuwi ako sa mansyon ko sa likod ng Orchard, payapa ang loob.
Masakit na mawalan ng kapatid, pero mas masakit ang hayaan ang sarili mong tapakan ng taong walang utang na loob. Sa araw na iyon, natutunan ni Trisha na ang kamay na nagpapakain sa’yo ay hindi dapat kinakagat—lalo na kung ang kamay na ‘yon ang may hawak ng susi ng iyong kinabukasan.
