ANG INANG NAPILITANG IPAMIGAY ANG ISA SA KANYANG QUADRUPLETS DAHIL SA KAHIRAPAN—LUMIPAS ANG 20 TAON, NAGKITA SILA ULIT SA ISANG INSIDENTENG DUDUROG SA PUSO NG BUONG PAMILYA.
Sa loob ng isang masikip na charity ward ng ospital, hawak-hawak ni Elena ang apat na bagong silang na sanggol. Ang kanyang mukha ay pinaghalong saya at matinding takot.
Apat. Quadruplets.
Sa likuran niya, nakatayo ang asawa niyang si Kardo. Nakatingin ito sa malayo, hindi makangiti. Kargador lang si Kardo sa palengke, at labandera naman si Elena. Hirap na nga silang buhayin ang sarili nila, paano pa ang apat na bata na sabay-sabay na iiyak at dedede?
Ang balita ng panganganak ni Elena ay kumalat. Sabi ng mga kapitbahay, “Blessing ‘yan!” at “Himala ‘yan!” Pero para kay Kardo, isa itong krisis.
Habang nagpapahinga si Elena, dumating ang kanyang nakatatandang kapatid na si Tita Viring. Si Viring ay asawa ng isang mayaman na businessman, pero baog. Wala silang anak at matagal na nilang pangarap na magkaroon ng tagapagmana.
“Elena, Kardo,” seryosong sabi ni Viring habang tinitignan ang apat na sanggol. “Huwag na tayong maglokohan. Hindi niyo kayang buhayin ang apat na ‘yan. Mamamatay lang sila sa gutom o magkakasakit sa bahay niyo.”
Napayuko si Kardo. Alam niyang tama ang kapatid niya.
“May offer ako,” sabi ni Viring. Tinuro niya ang pinakamaliit na sanggol—ang ika-apat na bata, si Quatro.
“Ibigay niyo sa akin si Quatro. Ako ang magpapalaki sa kanya. Ibibigay ko sa kanya ang buhay na hindi niyo kayang ibigay. Mag-aaral siya sa finest schools, titira sa mansyon, at magiging tagapagmana ng kumpanya namin. Isipin niyo ang kapakanan ng bata. Gusto niyo bang lumaki siyang naghihirap tulad niyo?”
Umiyak si Elena. “Ate, hindi ko kayang ipamigay ang anak ko…”
“Elena, isipin mo ang tatlo pang bata,” diin ni Viring. “Kung babawasan niyo ng isa ang palamunin, mas may chance na mabuhay ang tatlo. At ipapangako ko, pwede niyo siyang dalawin. Magpapadala rin ako ng tulong para sa inyo.”
Dahil sa takot sa kahirapan at sa kagustuhang mabigyan ng magandang kinabukasan ang kahit isa man lang sa kanilang mga anak, pumikit si Elena at tumango.
Ibinigay nila si Quatro kay Viring.
Iyon ang desisyong sumira sa kanilang pamilya.
Dahil pagkaalis na pagkaalis ni Viring dala ang bata, pinutol niya ang lahat ng komunikasyon. Lumipat sila ng bahay, nagpalit ng number, at hindi nagpadala ng kahit singkong duling.
Naiwan sina Elena at Kardo na wasak ang puso, habang pilit na binubuhay ang tatlong natitirang anak: sina Uno, Dos, at Tres.
LUMIPAS ANG 20 TAON…
Lumaki sina Uno, Dos, at Tres na mabubuting tao. Dahil hindi sila mayaman, nagsikap sila. Nagtatrabaho silang tatlo bilang on-call waiters sa isang high-end catering service para makatulong sa gastusin sa bahay at pambili ng gamot ni Elena na ngayon ay may sakit na sa puso dahil sa kakaisip sa nawawalang anak.
Isang gabi, na-assign ang magkakapatid sa isang Grand Birthday Celebration sa isang 5-Star Hotel. Ang birthday boy ay ang nag-iisang tagapagmana ng Villafuerte Group of Companies—si Lance Villafuerte.
Habang nagsisilbi ng drinks sina Uno, Dos, at Tres, nagbubulungan ang mga bisita.
“Tignan niyo yung mga waiter… bakit kamukhang-kamukha ni Sir Lance?”
Hindi ito pinansin ni Lance. Si Lance ay lumaking spoiled brat, matapobre, at walang respeto sa mga “mabababang tao.” Ang turo sa kanya ng kinilala niyang ina (si Viring), ay pulutin siya sa basurahan at walang nagmamahal sa kanya kundi ang mga umampon sa kanya.
Sa kalagitnaan ng party, aksidenteng natapilok si Tres at natapunan ng red wine ang white tuxedo ni Lance.
Tumahimik ang buong ballroom.
“TANGA!” sigaw ni Lance.
Sinampal ni Lance si Tres sa harap ng daan-daang bisita.
“Sorry po, Sir! Hindi ko sinasadya!” nanginginig na sabi ni Tres.
“Sorry?! Alam mo ba kung magkano ito?! Sampung taon mong sweldo ‘to! Hampaslupa! Security! Ilabas ang basurang ‘to!”
Agad na lumapit sina Uno at Dos para protektahan ang kapatid nila.
“Sir, huwag niyo pong saktan ang kapatid namin. Aksidente lang,” pakiusap ni Uno.
Tinignan sila ni Lance nang may pandidiri.
“Wow, triplets kayo ng katangahan? Layas! Sinisira niyo ang birthday ko!”
Habang kinakaladkad ng mga guard ang tatlong magkakapatid, biglang bumukas ang pinto ng ballroom. Pumasok si Elena. Susunduin sana niya ang mga anak pagkatapos ng shift, pero narinig niya ang gulo.
Nakita ni Elena na sinasaktan ang mga anak niya. Tumakbo siya sa gitna.
“Bitawan niyo ang mga anak ko!” sigaw ni Elena.
Humarap si Lance. “Sino ka na naman? Nanay ng mga squatter na ‘to?”
Natigilan si Elena nang makita ang mukha ni Lance.
Kamukhang-kamukha ito ng tatlo niyang anak. At sa tabi ni Lance, nakatayo si Tita Viring, na namutla nang makita si Elena.
Napahawak si Elena sa dibdib niya.
“Q-Quatro…?” bulong ni Elena.
Kumunot ang noo ni Lance. “Who is Quatro? I am Lance. At bakit mo ako tinatawag na ganyan?”
Lumapit si Elena, tumutulo ang luha.
“Anak… ako ito. Ang Nanay mo. Buhay ka…”
Tumawa si Lance nang mapakla. “Baliw ka ba? Patay na ang parents ko! Sabi ni Mommy Viring, iniwan ako sa ampunan dahil ayaw sa akin ng tunay kong magulang kasi mahirap sila at ayaw nila ng pabigat!”
“Hindi totoo ‘yan!” sigaw ni Elena. Tumingin siya kay Viring nang may matinding galit.
“Ate Viring! Magsabi ka ng totoo!” sigaw ni Elena. “Ibinigay ko siya sa’yo dahil nangako kang mamahalin mo siya at bibigyan ng magandang buhay! Nangako kang pwede kaming dumalaw! Pero tinago mo siya! At pinalaki mo siyang galit sa amin!”
Nanlaki ang mata ni Lance. Tumingin siya kay Viring.
“Mommy…? Totoo ba?” tanong ni Lance. “Kapatid ko ang mga waiter na ‘to? At hindi ako inabandona?”
Hindi nakasagot si Viring. Nanginginig ito sa takot na mawala ang kaisa-isang “trophy child” niya.
“Lance, huwag kang maniwala sa kanila! Pera lang ang habol nila!” sigaw ni Viring.
Pero lumapit si Elena. Inilabas niya ang isang lumang litrato mula sa pitaka niya. Litrato nilang apat na sanggol sa ospital.
“Tignan mo, anak,” iyak ni Elena. “Apat kayo. Quadruplets kayo. Araw-araw kitang iniisip. Araw-araw akong nagsisi kung bakit pumayag ako sa gusto ng Tita mo. Ginawa ko lang ‘yun para mabuhay ka, hindi para itapon ka.”
Tinignan ni Lance ang litrato. Tinignan niya ang mukha nina Uno, Dos, at Tres. Para siyang nakatingin sa salamin.
Doon gumuho ang mundo ni Lance.
Ang mga taong tinawag niyang “hampaslupa” at “basura” kanina… ay ang sarili niyang mga kapatid. Ang babaeng sinigawan niya… ay ang tunay niyang ina na nagsakripisyo ng sariling kaligayahan para lang mabuhay siya nang marangya.
Pero anong ginawa ng yaman sa kanya? Ginawa siyang masama. Ginawa siyang malupit.
Samantalang ang mga kapatid niya, kahit mahirap, nagtutulungan at nagmamahalan.
Napaluhod si Lance sa gitna ng ballroom.
“Sorry…” hagulgol ni Lance. “Sorry po… Ang sama-sama ko…”
Lumapit sina Uno, Dos, at Tres. Imbes na gumanti sa kapatid nilang nanakit sa kanila, lumuhod din sila at niyakap si Lance.
“Kuya…” sabi ni Dos. “Okay na. Ang mahalaga, nahanap ka na namin. Buo na tayo.”
Sa gabing iyon, tinalikuran ni Lance ang marangyang buhay kasama si Viring. Pinili niyang umuwi kasama ang tunay niyang pamilya.
Mahirap ang naging adjustment. Mula sa mansion, natulog si Lance sa maliit na bahay na walang aircon. Pero sa unang pagkakataon sa buhay niya, naramdaman niya ang init ng yakap ng isang ina at ang tunay na samahan ng magkakapatid.
Napatunayan nila na ang “blessing” ay hindi ang yaman na nakukuha ng isang anak, kundi ang pagiging buo ng pamilya, anuman ang mangyari.
