ANG PULUBING HINDI NAMAMALIMOS: ISANG 93-ANYOS NA DATING BILYONARYO ANG HALOS TUMUBA SA GUTOM SA KALSADA, NANG BIGLANG HUMINTO ANG ISANG CONVOY NG MGA MAMAHALING KOTSE AT LUMUHOD ANG ISANG CEO SA PAANAN NIYA.
Tanghaling tapat. Napakainit ng sikat ng araw. Ang semento ng kalsada ay parang nagbabagang uling sa init.
Sa gilid ng isang abalang kalye sa Makati, naglalakad si Lolo Vicente. Siya ay 93 anyos na. Ang kanyang likod ay kuba na, ang kanyang mga tuhod ay nanginginig sa bawat hakbang, at ang kanyang suot ay luma at kupas na polo na halos anim na taon na niyang gamit.
Uhaw na uhaw si Lolo Vicente. Gutom na gutom.
May mga taong dumadaan na naaawa sa kanya.
“Lolo, ito po o, barya,” abot ng isang babae.
Pero umiling si Lolo Vicente. Ngumiti siya nang tipid, kahit tuyot na ang kanyang lalamunan.
“Salamat, iha. Pero hindi ako namamalimos. Itago mo na lang ‘yan,” mahina niyang sagot.
Hindi nila alam, ang matandang ito na mukhang walang-wala ay si Don Vicente—isang dating Business Tycoon at Bilyonaryo noong dekada 80. Siya ang nagmamay-ari ng kalahati ng mga gusali sa lugar na iyon noon.
Ngunit dahil sa sunod-sunod na krisis sa ekonomiya at sa labis na pagtulong niya sa mga kawanggawa, unti-unting naubos ang kanyang yaman. Nalugi ang kanyang mga kumpanya. Ang mga “kaibigan” niya ay iniwan siya. Ang pamilya niya ay matagal nang nasa ibang bansa at kinalimutan na siya.
Ngayon, ang natitira na lang sa kanya ay ang kanyang Dignidad. Kahit gutom, hinding-hindi siya mamamalimos.
Huminto si Lolo Vicente sa tapat ng isang malaking glass building. Napagod siya. Naupo siya sa gilid ng gutter para magpahinga.
“Bawal tumambay diyan, Tanda!” sigaw ng security guard. “Alis! Nakakasira ka ng view ng building!”
Akmang tatayo na sana si Lolo Vicente, pero bumigay na ang tuhod niya. Napaupo siya ulit. Nahihilo.
Biglang… TUMIGIL ANG MUNDO.
Isang mahabang convoy ng limang itim na Mercedes-Benz at isang Rolls-Royce ang huminto mismo sa tapat kung saan nakaupo si Lolo Vicente.
Dahil sa convoy, tumigil ang traffic. Nagulat ang mga tao. Sino ang VIP na dumating?
Bumukas ang pinto ng Rolls-Royce.
Lumabas ang isang lalaki. Nasa edad 40s, nakasuot ng napakamahal na Italian Suit, mukhang makapangyarihan at respetado. Siya si Mr. Daniel Soriano, ang bagong may-ari ng building na iyon at isa sa pinakamayamang tao sa Asya ngayon.
Nagmamadaling tumakbo si Daniel. Hindi papunta sa entrance ng building, kundi papunta sa “pulubi” sa gilid ng kalsada.
“Lolo? Don Vicente?” sigaw ni Daniel.
Natigilan si Lolo Vicente. Inangat niya ang kanyang nanlalabong mga mata.
“Sino ka… iho?” tanong ng matanda.
Sa harap ng daan-daang tao, sa harap ng security guard na nagtaboy sa matanda, at sa gitna ng mainit na kalsada…
LUMUHOD si Daniel.
Hindi lang basta luhod. Yumuko siya hanggang sa dumikit ang noo niya sa maalikabok na sapatos ni Lolo Vicente. Humagulgol ang bilyonaryo.
“Diyos ko… hinahanap ko kayo sa loob ng sampung taon… nandito lang pala kayo,” iyak ni Daniel.
Bumukas ang iba pang mga sasakyan. Lumabas ang asawa ni Daniel at ang kanyang tatlong anak. Lahat sila ay nakabihis nang magara.
Sumenyas si Daniel sa kanyang pamilya.
“Halikayo! Bilisan niyo!” utos ni Daniel sa mga anak niya. “Lumuhod kayo sa harap niya! Magbigay-galang kayo!”
Lumapit ang mga bata at ang asawa niya. Sabay-sabay silang nagmano at yumuko kay Lolo Vicente, na parang isang santo ang nasa harap nila.
Naguluhan si Lolo Vicente. “Iho… hindi ko kayo kilala. Baka nagkakamali kayo. Wala akong pera.”
Hinawakan ni Daniel ang magaspang na kamay ng matanda at inilagay sa kanyang mukha.
“Don Vicente… ako po ito. Si Daniel. Yung batang gusgusin na pinakain niyo sa restaurant 35 years ago.”
Biglang bumalik ang alaala ni Lolo Vicente.
(Flashback: 35 Taon na ang nakakaraan)
Noon, mayamang-mayaman pa si Don Vicente. Habang kumakain siya sa isang mamahaling restaurant, nakita niya sa labas ang isang batang lalaki (si Daniel, 10 anyos noon) na nakadikit ang mukha sa salamin, gutom na gutom na nakatingin sa pagkain niya.
Imbes na ipagtabuyan, pinalabas ni Don Vicente ang waiter at pinapasok ang bata. Pinaupo niya ito sa tabi niya.
“Kumain ka hangga’t gusto mo,” sabi noon ni Don Vicente.
Nalaman niyang ulila na si Daniel at hindi nag-aaral.
Doon mismo, nagdesisyon si Don Vicente. “Mula ngayon, sagot ko na ang pag-aaral mo. Hanggang sa makatapos ka ng kolehiyo, ako ang bahala sa’yo. Basta mangako ka… magiging mabuting tao ka.”
Pinag-aral niya si Daniel. Binigyan ng allowance. Pero nung nalugi si Don Vicente 10 taon na ang nakakaraan, napilitan siyang putulin ang komunikasyon dahil sa hiya. Ayaw niyang makita siya ni Daniel na mahirap na. Nagtago siya.
(Balik sa Kasalukuyan)
“Kayo po ang nagbigay sa akin ng buhay, Don Vicente,” iyak ni Daniel. “Nakatapos ako. Naging Engineer ako. Nagtayo ako ng negosyo. Lumago ang lahat dahil sa puhunan na edukasyon na binigay niyo. Hinahanap ko kayo para ibalik ang utang na loob, pero nawala kayo.”
Humarap si Daniel sa mga anak niya.
“Mga anak, tignan niyo siya. Ang matandang ito… kung hindi dahil sa kanya, wala tayong malaking bahay. Wala kayong masarap na pagkain. Wala kayong Daddy. Siya ang dahilan kung bakit tayo buhay.”
Tumingin si Daniel sa security guard na namumutla na sa takot.
“Guard,” malamig na sabi ni Daniel. “Kumuha ka ng payong. Payungan mo siya. Ngayon din.”
Binuhat ni Daniel si Lolo Vicente. Hindi niya ininda kung madumihan ang mamahaling suit niya.
“Tara na po, Tay. Uwi na tayo,” bulong ni Daniel. “Tapos na ang paghihirap niyo. Ang yaman ko, ay yaman niyo rin. Mula ngayon, kayo na ang Chairman Emeritus ng buhay namin.”
Isinakay nila si Lolo Vicente sa Rolls-Royce.
Sa loob ng sasakyan, binigyan siya ng malamig na tubig at malambot na tinapay.
“Patawarin mo ako, Daniel,” nanginginig na sabi ni Lolo Vicente. “Wala akong naibigay sa’yo nung kasal mo… wala akong maibibigay sa mga apo mo…”
Ngumiti si Daniel habang tumutulo ang luha.
“Don Vicente, ibinigay niyo na po ang lahat 35 years ago. Binigyan niyo ako ng pag-asa nung wala nang tumitingin sa akin. Sobra-sobra na po ‘yun.”
Mula sa pagiging palaboy na walang matuluyan, si Lolo Vicente ay tumira sa pinakamagandang kwarto sa mansyon ni Daniel. Inalagaan siya, minahal, at pinaramdam sa kanya na siya ay isang hari—hindi dahil sa pera niya dati, kundi dahil sa buti ng puso na itinanim niya na ngayon ay namunga na ng ginto.
