SINIGAWAN NIYA ANG MISIS NIYA NA “NAG-IINARTE” LANG DAHIL SA SAKIT NG LIKOD—PERO NANG TIGNAN NIYA ANG CCTV NG MADALING ARAW, NAPALUHOD SIYA SA IYAK NANG MAKITA ANG TUNAY NA DAHILAN.
Si Gary ay isang engineer na nagtatrabaho sa construction. Pagod siya araw-araw. Pag-uwi niya ng bahay, gusto niya lang ng pahinga, mainit na pagkain, at maayos na higaan.
Ang asawa niyang si Sheila ay kangananganak pa lang dalawang buwan na ang nakararaan via Caesarean Section (CS) sa panganay nilang si Baby Uno. Wala silang yaya dahil gusto nilang makatipid.
Isang gabi, umuwi si Gary na mainit ang ulo dahil sa problema sa site. Pagpasok niya, nakita niyang makalat ang sala. May mga lampin sa sofa, hindi pa nahuhugasan ang mga bote, at ang hapunan ay canned goods lang.
Nakita niya si Sheila na nakaupo sa gilid ng kama, hinihilot ang sariling likod habang umiiyak nang mahina.
“Ano ba ‘yan, Sheila?” bulyaw ni Gary. “Pag-uwi ko, ang dumi ng bahay! Sardinas lang ang ulam? Buong araw ka na ngang nasa bahay, wala ka man lang nagawa?”
Tumingin si Sheila, mugto ang mata. “Gary… pasensya na. Sobrang sakit kasi ng likod ko. Parang bibigay ang spinal column ko. At kumikirot pa yung tahi ko sa tiyan.”
Nag-init lalo ang ulo ni Gary.
“Sakit ng likod?! Dalawang buwan ka nang nanganak! Nag-iinarte ka na lang eh!” sigaw ni Gary. “Ang daming nanay diyan, kinabukasan naglalaba na! Ikaw, konting kilos lang, reklamo agad? Ang tamad mo! Buti nga CS ka, hindi ka umire! Pahinga ka lang naman maghapon kasama ang bata!”
Hindi sumagot si Sheila. Yumuko lang ito at pinunasan ang luha. “Sige, Gary. Matutulog na lang ako. Ikaw na muna bahala kay Uno.”
Padabog na kumain si Gary at natulog sa sofa dahil ayaw niyang katabi si Sheila na “reklamador.”
Kinabukasan, pumasok si Gary sa trabaho. Pero habang nasa opisina, hindi siya mapakali. Gusto niyang patunayan sa sarili niya na tama siya—na tulog lang nang tulog si Sheila maghapon kaya wala itong nagagawa.
Binuksan niya ang CCTV App sa cellphone niya. May camera sila sa sala at sa kwarto ng bata.
Inilipat niya ang playback sa oras na 2:00 AM kagabi—ang oras na himbing na himbing siya sa tulog.
Sa screen, nakita niya ang kwarto. Madilim, pero kita sa night vision ang nangyayari.
Nakita niya si Sheila. Gising na gising.
Umiiyak si Baby Uno. Colic ang bata (kabag), kaya iyak ito nang iyak at hindi maibaba.
Sa video, kitang-kita ni Gary kung paano gumapang si Sheila pababa ng kama dahil sa sakit ng tahi sa tiyan. Hawak niya ang tiyan niya sa bawat galaw.
Nang mabuhat niya ang bata, sinubukan niyang umupo, pero umiiyak si Uno kapag nakaupo siya. Gusto ng bata, nakatayo at hinehele.
2:30 AM: Nakatayo pa rin si Sheila. Hinehele ang bata. Gumegewang-gewang na siya sa antok at pagod.
3:15 AM: Umiiyak pa rin ang bata. Nakita ni Gary sa video na sinusuntok-suntok ni Sheila ang sarili niyang likod habang buhat ang bata. Napapangiwi ito sa sakit. Pero hindi niya binibitawan ang anak nila.
4:00 AM: Tulog na ang bata, pero hindi mailapag ni Sheila sa crib dahil nagigising agad.
Ang ginawa ni Sheila? Umupo siya sa silya, yakap ang bata, at doon natulog nang nakaupo. Naka-baluktot ang likod niya para hindi mahulog si Baby Uno.
Iyon ang dahilan kung bakit masakit ang likod niya. Hindi dahil sa katamaran. Kundi dahil buong magdamag siyang gising at nakatayo habang buhat ang 5-kilo na sanggol, habang may sariwa pang hiwa sa tiyan.
Habang pinapanood ni Gary ang video, nakita niya ang sarili niya sa kabilang side ng kama—himbing na himbing, humihilik pa. Ni hindi siya nagising para tulungan ang asawa.
Tumulo ang luha ni Gary sa opisina. Napahagulhol siya.
“Ang gago ko…” bulong ni Gary. “Ang sama kong asawa.”
Ang akala niyang “pag-iinarte” ay pagtitiis pala. Ang akala niyang “pahinga” sa bahay ay isang giyera na hinaharap ni Sheila mag-isa tuwing gabi habang siya ay masarap ang tulog.
Nag-half day si Gary. Umuwi siya agad.
Pagdating niya sa bahay, naabutan niya si Sheila na naglalaba ng lampin sa banyo, kahit namimilipit sa sakit ng likod.
Lumapit si Gary at niyakap si Sheila mula sa likod.
“G-Gary? Ang aga mo?” gulat na tanong ni Sheila.
“Bitawan mo ‘yan,” utos ni Gary, basag ang boses.
“Ha? Tatapusin ko lang…”
“Sabi ko bitawan mo ‘yan!”
Kinuha ni Gary ang palanggana at itinabi. Hinawakan niya ang kamay ni Sheila at dinala sa kwarto. Pinahiga niya ito sa kama.
“Gary, anong problema? Galit ka ba?” takot na tanong ni Sheila.
Lumuhod si Gary sa gilid ng kama at humagulgol.
“Sorry, Mahal… Sorry…” iyak ni Gary. “Nakita ko sa CCTV. Nakita ko kung gaano ka nahirapan kagabi. Nakita ko kung bakit masakit ang likod mo. Patawarin mo ako kung sinabihan kitang tamad. Patawarin mo ako kung wala ako kwenta.”
Hinaplos ni Sheila ang buhok ng asawa. Umiyak na rin siya.
“Pagod lang ako, Gary. Hindi ko kailangan ng award. Kailangan ko lang ng kakampi.”
“Nandito na ako,” pangako ni Gary. “Mula ngayon, ako na sa gabi. Ako na sa labada. Magpahinga ka. Matulog ka. Ako ang bahala sa lahat.”
Sa araw na iyon, natutunan ni Gary na ang pagiging ina ay isang trabahong walang clock-out, walang day-off, at madalas ay walang pasasalamat. Narealize niya na ang reklamo ng asawa ay hindi senyales ng kahinaan, kundi senyales na kailangan na nito ng tulong.
