PINAGLUTO KO SILA MAGHAPON, PERO PINALAYAS AKO NG ANAK NIYA SA MESA DAHIL “SA NANAY” DAW NIYA ANG UPUAN—NANG SABIHAN AKO NG ASAWA KO NA “SA KUSINA KA NA LANG KUMAIN,” TAHIMIK KONG TINAWAGAN ANG BANGKO PARA I-FREEZE ANG LAHAT NG CARDS NA GINAGAMIT NILA.
Ako si Rebecca. Isang matagumpay na Restaurant Owner at Head Chef. Sanay ako sa init ng kusina, sa talsik ng mantika, at sa pagod. Pero kahit mayaman ako, pagdating sa bahay, ako pa rin ang nagsisilbi sa asawa kong si Paolo at sa anak niyang dalaga na si Chloe.
Birthday ni Paolo ngayon. Para mapasaya siya, nag-leave ako sa trabaho. Alas-kwatro pa lang ng madaling araw, gising na ako.
Nagpunta ako sa palengke. Ako mismo ang namili ng pinakasariwang hipon, alimango, at karne. Pag-uwi ko, hindi ako tumigil. Nagluto ako ng Kare-Kare, Lechon Belly, Paella, at ang paborito nilang Mango Bravo cake.
Pawis na pawis ako. Amoy bawang at sibuyas. Masakit ang likod ko kakayuko at kakatayo. Pero okay lang. Birthday naman ng asawa ko, sabi ko sa sarili. Darating ang pamilya niya.
Bandang tanghali, dumating ang mga bisita. Mga magulang ni Paolo, mga kapatid niya, at ang sorpresa nila—si Marga, ang ex-wife ni Paolo at tunay na nanay ni Chloe.
Medyo sumama ang loob ko nung makita ko si Marga. Naka-cocktail dress, amoy mamahaling pabango (na galing sa allowance na binibigay ni Paolo na galing naman sa akin), at kung umasta ay parang reyna.
“Wow! Ang bango!” sabi ni Marga pagpasok. “Buti naman may silbi ang bagong asawa mo, Paolo. Masarap magluto.”
Hindi ko na lang pinansin. Inihain ko ang pagkain sa mesa. Ang ganda tignan. Puno ng handa.
Nagsiupuan na silang lahat. Masaya silang nagkukwentuhan. Si Paolo ay nasa kabisera.
Pagod na pagod ako at gutom. Kumuha ako ng plato at akmang uupo sa bakanteng upuan sa tabi ni Paolo—ang pwesto ng asawa.
Biglang hinablot ni Chloe ang upuan.
“Oops! Excuse me?” mataray na sabi ni Chloe. Tinulak niya ako palayo gamit ang siko niya. “Bawal ka dito. Reserved ‘to para sa Mommy ko. Family reunion ‘to, di ba? So dapat magkatabi ang Mommy at Daddy ko.”
Napahiya ako. Tumingin ang lahat sa akin.
“Chloe, asawa ako ng Daddy mo,” mahinahon kong sabi, kahit nanginginig na ako.
“Step-mom ka lang,” irap ni Chloe. “Mommy ko pa rin ang original. Di ba, Dad?”
Tumingin ako kay Paolo. Umaasa ako na ipagtatanggol niya ako. Umaasa ako na sasabihin niyang ‘Respetuhin mo si Rebecca, siya ang nagpakahirap magluto niyan.’
Pero umiwas ng tingin si Paolo.
“Babe…” kamot-ulong sabi ni Paolo. “Sige na, pagbigyan mo na ang bata. Birthday ko naman eh. Ayoko ng gulo.”
“So saan ako uupo?” tanong ko, pinipigilan ang luha.
Tinuro ni Paolo ang Dirty Kitchen sa likod—kung saan mainit, walang aircon, at puno ng hugasin.
“Doon ka na lang muna sa kusina kumain, Babe,” utos ni Paolo. “Tutal amoy-ulam ka naman, baka mawalan ng gana si Marga pag naamoy ka. Mas presko doon. Mamaya ka na lang sumali pag dessert na.”
Nagtawanan sina Marga at Chloe.
“Oo nga,” gatong ni Marga. “Yaya vibes ka naman today eh. Go na, shoo!”
Parang sinaksak ang puso ko.
Ang mga kamay kong puno ng hiwa at paso kakaluto para sa kanila… Ang pera kong ginamit pambili ng pagkain nila… Ang bahay na ito na ako ang nagbabayad ng mortgage…
Wala silang respeto.
Hindi ako nag-iskandalo.
“Sige,” bulong ko. “Mag-enjoy kayo.”
Naglakad ako papunta sa kusina. Pero hindi ako kumain.
Umupo ako sa isang bangkito. Kinuha ko ang cellphone ko.
Tinawagan ko ang Private Banker ko.
“Hello, Ma’am Rebecca? Napatawag kayo?”
“Yes,” kalmado kong sagot, habang rinig ko ang tawanan nila Paolo at Marga sa dining room. “I-freeze mo ang lahat ng supplementary credit cards na nakapangalan kay Paolo at Chloe. Ngayon din. As in now.”
“Noted po, Ma’am. Done.”
Sumunod, tinawagan ko ang Head of HR ng kumpanya ko.
“Yes, Ma’am?”
“Yung appointment ni Paolo bilang Manager? Terminate it. Effective immediately. At yung allowance ni Chloe? Cut it off.”
Pagkatapos ng mga tawag, tumayo ako. Naghilamos. Nagbihis ako ng pinakamaganda kong damit. Nagsuot ako ng red lipstick.
Bumalik ako sa Dining Room.
Nasa kalagitnaan sila ng pagkain ng Lechon.
“Oh, tapos ka na kumain sa kusina?” tanong ni Paolo habang ngumunguya. “Kunan mo nga kami ng tubig, Babe.”
Hindi ako gumalaw. Tumayo ako sa harap ng mesa.
“Paolo,” sabi ko nang malakas.
Tumahimik sila.
“Yung kinakain niyo… masarap ba?”
“Oo naman!” sagot ni Marga. “Pwede na. Though medyo matabang ang kare-kare.”
“Mabuti naman,” ngiti ko. “Sulitin niyo na. Kasi ‘yan na ang huling tikim niyo ng luto ko. At ‘yan na rin ang huling araw niyo sa bahay na ‘to.”
Binagsak ko ang mga susi sa mesa.
“Anong pinagsasabi mo, Rebecca?” galit na tanong ni Paolo.
“Nakakalimutan niyo yata,” paliwanag ko. “Ako ang bumili ng bahay na ‘to bago pa tayo ikinasal. Ako ang nagbabayad ng kuryente para sa aircon na nagpapalamig sa inyo. Ako ang nagpapasweldo sa’yo, Paolo, sa kumpanya KO. At ang credit card na ginagamit niyo ni Chloe pambili ng luho? Nakapangalan sa akin.”
Tumingin ako kay Chloe na namumutla na.
“Sabi mo kanina, Chloe, sa Mommy mo ang upuan na ‘yan?”
Lumapit ako at hinawakan ang sandalan ng upuan.
“Pwede niyong angkinin ang upuan. Pero ang bahay na kinalalagyan ng upuan na ‘yan… AKIN.”
Biglang tumunog ang cellphone ni Paolo. Notification galing sa bangko. Your card ending in 1234 has been deactivated.
Tumunog din ang phone ni Chloe. Transaction declined for online shopping.
“Babe! Bakit blocked ang cards?!” sigaw ni Paolo.
“Dahil ang pera ay para lang sa pamilya,” sagot ko. “At pinaramdam niyo sa akin kanina na hindi ako pamilya. Katulong lang ang tingin niyo sa akin, di ba? Tagaluto? Tagakain sa kusina?”
“So ngayon, ipapakita ko sa inyo kung ano ang nangyayari kapag nag-resign ang ‘katulong’.”
Tinuro ko ang pinto.
“Lumayas kayo. Lahat kayo. Isama mo ‘yang original na asawa mo at doon kayo tumira sa apartment niyang hindi niya mabayaran.”
“Rebecca! Asawa mo ako!” lumuhod si Paolo. “Sorry na! Nagbibiro lang kami kanina! Birthday ko naman eh!”
“Happy Birthday, Paolo,” malamig kong sabi. “Ang regalo ko sa’yo ay reality check. Ngayon, mararanasan mo na ulit kung paano mabuhay nang walang sugar mommy.”
“Guards!”
Pumasok ang mga security ng village na tinawagan ko rin kanina.
Kinaladkad sila palabas. Bitbit ni Marga ang lechon na hindi pa ubos habang umiiyak si Chloe dahil wala na siyang allowance.
Naiwan ako sa malaking dining table. Mag-isa.
Umupo ako sa kabisera. Kumuha ako ng wine.
Tahimik. Payapa.
Sa wakas, nirespeto rin ang lugar ko—hindi dahil hiningi ko, kundi dahil ipinakita ko kung sino talaga ang may-ari ng mesa.
