PINATALSIK NG MAYABANG NA CEO ANG KANYANG MATANDANG DRIVER DAHIL SA PANGINGINIG NG KAMAY NITO—PERO NANG MALAMAN NIYA KUNG BAKIT NAGKAGANOON ANG KAMAY NG MATANDA, LUMUHOD SIYA SA PAGSISISI AT IYAK.
Si Lance ay ang 30-anyos na CEO ng Vanguard Logistics. Matalino, agresibo sa negosyo, at laging nagmamadali. Wala siyang pasensya sa mga bagay na mabagal o hindi perpekto.
Ang kanyang personal driver ay si Mang Dolfo, isang 65-anyos na lalaki na halos tatlong dekada nang naninilbihan sa pamilya Vanguard. Si Mang Dolfo ay tahimik, laging nakangiti, at itinuturing na pamilya ng ama ni Lance.
Ngunit para kay Lance, si Mang Dolfo ay isang “liability.”
Napapansin ni Lance na madalas nanginig ang kanang kamay ni Mang Dolfo habang nagmamaneho. Minsan, nabibitawan nito ang susi. Minsan, mabagal itong magbukas ng pinto.
Isang maulan na gabi, papunta si Lance sa isang napaka-importanteng meeting. Trapik sa EDSA. Stress na stress si Lance.
Habang inaabot ni Mang Dolfo ang kape ni Lance sa backseat, inatake ito ng panginginig ng kamay.
SPLASH!
Natapon ang mainit na kape sa mamahaling Armani suit ni Lance.
“DAMN IT!” sigaw ni Lance. Umalingawngaw ang boses niya sa loob ng luxury van.
“S-Sir… sorry po… hindi ko sinasadya… nanghina lang po ang kamay ko…” nanginginig na paumanhin ni Mang Dolfo, habang pilit na pinupunasan ang suit ng amo.
Tinabig ni Lance ang kamay ng matanda.
“Tama na!” bulyaw ni Lance. “Sawang-sawa na ako sa’yo, Mang Dolfo! Ang bagal mo! Ang tanda mo na! At ngayon, pinaso mo pa ako?! You are useless!”
“Sir… huwag po kayong magalit…”
“You’re fired!” desisyon ni Lance. “Bumaba ka. Ngayon din. Ako na ang magmamaneho. Bukas, kuhanin mo ang last pay mo at huwag na huwag ka nang magpapakita sa akin!”
“S-Sir… umuulan po… wala po akong masasakyan…”
“BABA!”
Sa takot at hiya, dahan-dahang bumaba si Mang Dolfo sa gitna ng ulan. Nakayuko. Walang payong. Iniwan siya ni Lance sa gilid ng kalsada at humarurot paalis.
Pag-uwi ni Lance sa mansyon, naabutan niya ang Daddy niya, si Don Perico, na nagbabasa ng dyaryo.
“Nasaan si Dolfo?” tanong ng ama. “Bakit ikaw ang nagmamaneho?”
“Pinalayas ko na, Dad,” sagot ni Lance habang nagpapalit ng damit. “Tinapunan ako ng kape. Nanginginig na naman ang kamay. Delikado na siya sa kalsada. Matanda na at walang silbi.”
Lumingon si Don Perico. Ang mukha nito ay hindi maipinta. Dahan-dahan itong tumayo.
“Anong sabi mo?” tanong ng ama, ang boses ay mababa pero puno ng galit. “Pinalayas mo siya dahil nanginginig ang kamay niya?”
“Yes! Liability siya, Dad! He’s just a driver!”
Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Lance.
“D-Dad?!”
“Hindi siya ‘just a driver’!” sigaw ni Don Perico. “Alam mo ba kung BAKIT nanginginig ang kanang kamay ni Dolfo?!”
Hindi nakasagot si Lance.
Naglakad si Don Perico papunta sa safe ng pamilya. Naglabas siya ng isang lumang litrato at isang medical report na 25 taon na ang tanda.
“Tignan mo ‘to,” utos ng ama.
Ipinakita niya ang litrato ng isang nasusunog na kotse.
“Noong limang taong gulang ka, na-kidnap tayo. Hinabol tayo ng mga sindikato at binangga ang sasakyan natin. Sumabog ang makina. Naipit ako sa driver’s seat. Ikaw, nasa backseat, umiiyak, at unti-unti nang nilalamon ng apoy ang kotse.”
Nanghina si Lance. Hindi niya alam ang kwentong ito. Ang alam lang niya ay nagkaroon sila ng “aksidente.”
“Wala ako magawa, Lance,” iyak ni Don Perico. “Akala ko mamamatay na tayong dalawa. Pero dumating si Dolfo. Siya ang security escort natin noon sa kabilang sasakyan.”
“Sinugod ni Dolfo ang apoy. Binuhat ka niya palabas. Pero nung ilalabas ka na niya, bumagsak ang nasusunog na bubong ng kotse. Sinalo niya ‘yun gamit ang KANANG KAMAY at BRASO niya para hindi ka madaganan.”
Nanlaki ang mata ni Lance.
“Nasunog ang mga ugat at kalamnan sa kanang kamay niya, Lance. ‘Nerve damage’ ang tawag ng doktor. Sinabi ng doktor na pwede sanang maputol ang kamay niya, pero pinilit niyang isalba para makapagtrabaho pa rin.”
Tinuro ni Don Perico ang mukha ng anak.
“Ang panginginig ng kamay na kinagalitan mo… ‘yan ang ebidensya ng pagliligtas niya sa buhay mo. Ibinigay niya ang lakas ng kamay niya para mabuhay ka. Tapos ngayon… iiwan mo siya sa ulan dahil lang natapunan ka ng kape?!”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Lance. Ang matandang tinawag niyang “walang silbi” ay ang dahilan kung bakit siya humihinga ngayon. Ang kapwa na inalipusta niya ay ang taong nagbuwis ng buhay para sa kanya.
Tumakbo palabas si Lance.
Hindi niya ininda ang bagyo. Sumakay siya sa kotse at binabaybay ang kalsada kung saan niya ibinaba si Mang Dolfo.
“Mang Dolfo! Dolfo!” sigaw niya sa gitna ng ulan.
Pagkatapos ng isang oras na paghahanap, nakita niya ito. Nakasilong si Mang Dolfo sa waiting shed, nanginginig sa lamig, yakap ang sarili, at nakatingin sa kawalan.
Huminto ang kotse. Bumaba si Lance at tumakbo palapit.
Nang makita siya ni Mang Dolfo, tumayo agad ang matanda at yumuko.
“S-Sir Lance… sorry po talaga… hindi na po mauulit…” takot na sabi ng matanda.
Pero sa pagkakataong ito, hindi galit ang sumalubong sa kanya.
Lumuhod si Lance sa basang semento at niyakap nang mahigpit ang tuhod ni Mang Dolfo.
“Patawarin niyo ako, Tay Dolfo…” hagulgol ng bilyonaryo. “Patawarin niyo ako. Hindi ko alam. Ang sama-sama kong tao. Patawarin niyo ako.”
“Sir? Tumayo po kayo diyan, madudumihan kayo,” nag-aalalang sabi ni Dolfo, pilit na itinatayo ang amo gamit ang nanginginig niyang kamay.
Hinawakan ni Lance ang nanginginig na kamay ng matanda. Hinalikan niya ito bilang tanda ng respeto.
“Ang kamay na ito…” iyak ni Lance. “Ito ang nagligtas sa akin. Habambuhay akong may utang na loob sa inyo. Mula ngayon, hindi na kayo driver. Pamilya na kayo. Aalagaan ko kayo tulad ng pag-aalaga niyo sa akin noong bata ako.”
Iniuwi ni Lance si Mang Dolfo. Simula noon, hindi na pinagtrabaho ang matanda. Binigyan siya ng komportableng kwarto, maayos na pensyon, at higit sa lahat—Respeto.
Napatunayan ni Lance na ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa kumpanyang pinapatakbo, kundi sa pagkilala at pagmamahal sa mga taong naging hagdan para marating mo ang taas. Ang Utang na Loob ay hindi nababayaran ng pera, kundi ng habambuhay na paglingap.
