ANG LIHIM NG MATANDANG PULUBI AT ANG BINATA SA DAAN
Tanghaling tapat sa gitna ng Maynila. Ang semento ay parang nagbabagang uling sa init ng araw. Sa isang sulok ng EDSA, nakaupo ang isang matandang lalaki—si Lolo Delfin.
Siyamnapu’t tatlong taong gulang na siya. Hukot na ang kanyang likod, puting-puti na ang buhok na natatakpan ng alikabok, at ang suot niyang damit ay kupas na at may mga tastas. Sa paningin ng libu-libong tao na dumadaan, isa lamang siyang “basura” ng lipunan. Isang matandang walang silbi.
Ngunit iba si Lolo Delfin. Hindi siya nanlilimos. Kahit kumukalam ang kanyang sikmura, nakataas pa rin ang kanyang noo. Nakaupo lang siya nang tahimik, pinagmamasdan ang mga gusaling dati ay siya ang nagmamay-ari.
Oo, si Lolo Delfin ay si Don Delfin Villareal, ang dating Real Estate Tycoon na kinatatakutan at nirerespeto ng lahat. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana. Dahil sa sunod-sunod na trahedya at panloloko ng mga kamag-anak, nawala ang lahat sa kanya. Pinili niyang lumayo at mamuhay nang mag-isa kaysa magmakaawa sa mga taong tinalikuran siya.
Habang nakaupo, naalala niya ang isang pangyayari dalawampu’t limang taon na ang nakararaan.
Noong nasa tugatog pa siya ng yaman, nakita niya ang isang batang lalaki sa ilalim ng poste ng ilaw. Payat na payat ang bata, pero imbes na maglaro o mamalimos, nagbabasa ito ng lumang dyaryo na pinulot sa basurahan.
Naantig ang puso ni Don Delfin. Lihim niyang pinahanap ang bata. Binayaran niya ang tuition fee nito mula elementarya hanggang kolehiyo sa pamamagitan ng kanyang foundation. Hindi siya nagpakilala. Ang alam lang ng bata, may isang “Guardian Angel” na naniniwala sa kanya.
“Kamusta na kaya ang batang ‘yun?” bulong ni Lolo Delfin sa sarili habang pinapahid ang pawis. “Sana naging mabuti siyang tao.”
Biglang umikot ang paningin ni Lolo Delfin. Sa tindi ng init at gutom, nanlabo ang kanyang mata. Napahawak siya sa dibdib. Unti-unti siyang bumagsak sa gilid ng kalsada.
Ang mga tao ay nag-iwas ng tingin. “Hayaan niyo ‘yan, baka modus lang,” sabi ng isang dumadaan. “Ang baho, layuan niyo,” sabi naman ng isa.
Nakapikit na si Lolo Delfin, hinihintay na lang ang kanyang katapusan.
Ngunit biglang may humintong isang makintab at napakamahal na Black SUV. Humarang ito sa trapiko.
Bumaba ang isang lalaking nasa edad 30, nakasuot ng mamahaling Amerikana. Matikas, gwapo, at mukhang kagalang-galang. Siya ay si Arch. Marco.
Tumakbo si Marco palapit kay Lolo Delfin. Hindi siya nandiri. Lumuhod siya sa maruming semento at inalalayan ang ulo ng matanda.
“Lolo! Lolo, ayos lang po kayo?” nag-aalalang tanong ni Marco.
Iminulat ni Lolo Delfin ang kanyang mata. “Iho… tubig…”
Agad na sumigaw si Marco sa kanyang driver para kumuha ng tubig. Pinainom niya ang matanda. Nang mahimasmasan si Delfin, tinitigan siya ni Marco.
Tinitigan ni Marco ang peklat sa kamay ng matanda at ang kwintas na suot nito—isang lumang medalyon.
Nanlaki ang mga mata ni Marco. Tumulo ang kanyang luha.
“Kayo…” garalgal na boses ni Marco. “Kayo po si Sir Delfin… ang may-ari ng Villareal Foundation…”
Nagulat si Lolo Delfin. “Paano mo ako nakilala?”
Biglang niyakap ni Marco ang marungis na matanda. Niyakap niya ito nang mahigpit na parang sarili niyang ama, sa harap ng maraming tao na nakatingin.
“Sir… ako po si Marco,” iyak ng binata. “Ako po ‘yung batang nagbabasa ng dyaryo sa ilalim ng poste. Nakita ko po kayo noon sa charity event, nakatayo sa malayo. Hindi ko po nakalimutan ang mukha niyo. Kayo po ang nagbigay sa akin ng buhay.”
“Marco?” napangiti si Lolo Delfin. Ang kanyang luhang natuyo na ay muling dumaloy. “Isa ka nang arkitekto…”
“Dahil sa inyo, Sir,” sagot ni Marco.
Bumaba ang asawa ni Marco at ang dalawa nilang anak mula sa kotse.
“Hon, sino siya?” tanong ng asawa.
Tumayo si Marco at inalalayan si Lolo Delfin. Humarap siya sa pamilya niya at sa mga usiserong nakapaligid.
“Mga anak,” sabi ni Marco. “Mag-mano kayo. Siya si Lolo Delfin niyo. Kung hindi dahil sa kabutihan ng taong ito, wala si Daddy, at wala rin kayo. Siya ang anghel na nagbigay sa akin ng pakpak.”
Nag-mano ang mga bata at niyakap ang matanda kahit madumi ang damit nito.
“Sir Delfin,” sabi ni Marco. “Matagal ko na po kayong hinahanap. Nabalitaan ko ang nangyari sa inyo. Pero huwag po kayong mag-alala. Tapos na ang paghihirap niyo.”
“Iho, ayos lang ako dito…” tanggi ni Lolo Delfin.
“Hindi po,” mariing sabi ni Marco. “Ang bahay ko ay bahay niyo. Ang yaman ko ay utang ko sa inyo. Dadalhin namin kayo pauwi. Hindi bilang bisita, kundi bilang Ama.”
Binuhat ni Marco si Lolo Delfin papasok sa magarang sasakyan. Iniwan nila ang maalikabok na kalsada at ang mga taong mapanghusga.
Sa araw na iyon, napatunayan ng Maynila ang isang bagay: Ang pera ay nauubos, ang kapangyarihan ay nawawala, pero ang kawang-gawa ay isang binhi na kapag itinanim mo sa tamang puso, ay mamumunga ng pagmamahal na hinding-hindi malulanta.
Si Lolo Delfin, ang dating bilyonaryo na naging pulubi, ay muling yumaman—hindi sa salapi, kundi sa pagmamahal ng pamilyang kanyang binuo nang hindi niya nalalaman.
