PINAGSUOT AKO NG ASAWA KO NG UNIPORME NG KATULONG SA KANYANG “BIG PROMOTION PARTY” AT IPINAGMALAKI PA ANG KABIT NIYA — PERO NATIGILAN ANG BUONG BALLROOM NANG YUMUKO ANG BILYONARYONG BIG BOSS SA AKIN AT TINAWAG AKONG “MADAM CHAIRWOMAN.”
Ako si Isabella. Sa paningin ng asawa kong si Gary, isa lamang akong “simpleng maybahay.” Walang trabaho, walang ambisyon, at ayon sa kanya—walang silbi kundi taga-luto at taga-linis.
Ang hindi alam ni Gary, ako ang lihim na may-ari ng Vanguard Global Holdings, isang imperyo na nagkakahalaga ng $5 Billion Dollars. Ako ang nagmamay-ari ng mga shipping lines, luxury hotels, at technology firms sa buong Asya.
Bakit ko tinago? Dahil gusto kong mahalin ako ni Gary para sa kung sino ako, hindi dahil sa yaman ko. Noong una kaming nagkakilala, mabait siya at simple. Pero nang umakyat siya sa posisyon sa kumpanya (na subsidiary ko rin pala, bagay na hindi niya alam), lumaki ang ulo niya. Naging mapang-mata siya, mainitin ang ulo, at nagsimulang manakit gamit ang kanyang mga salita.
Dumating ang gabi ng kanyang Grand Promotion Party. Siya na ang bagong Vice President of Sales.
Naghahanda na ako ng isusuot kong pulang gown nang pumasok si Gary sa kwarto. Galit ang mukha niya at may dala siyang isang hanger.
“Anong ginagawa mo, Isabella?” tanong niya nang masungit. “Bakit hawak mo ‘yang gown?”
“Magbibihis na ako para sa party mo, Hon,” nakangiti kong sagot, pilit na binabalewala ang tono niya.
Tumawa siya nang nakaka-insulto. Hinablot niya ang gown at tinapon sa sahig.
“Hindi ka bisita,” mariing sabi ni Gary. “Huwag kang umastang ‘First Lady’. Sa party na ito, kailangan ko ng magsisilbi. Kulang kami sa waiters. At ayokong mapahiya ako sa mga boss ko na ang asawa ko ay walang kwenta.”
Ibinato niya sa mukha ko ang hanger na may nakasabit na itim na uniporme ng katulong—may puting apron at headband.
“Isuot mo ‘yan,” utos niya. “Magsisilbi ka ng drinks. ‘Yan lang naman ang alam mong gawin di ba? Ang maging alila? At isa pa… huwag na huwag mong sasabihin sa mga bisita na asawa kita. Nakakahiya ka. Sabihin mo, part-time maid ka lang na kinuha ko sa agency.”
Nadurog ang puso ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin sa kanya na kaya kong bilhin ang buong pagkatao niya. Pero pinili kong manahimik. Ito na ang huling pagsubok. Gusto kong makita kung gaano kalalim ang kasamaan ng budhi niya.
“Masusunod, Gary,” mahina kong sagot.
Pagbaba ko sa sala suot ang uniporme, nakita ko ang isang babaeng nakaupo sa sofa. Si Tiffany. Ang sekretarya niya. Bata, maganda, sexy, at puno ng kolorete sa mukha.
Pero ang nagpabigat ng dibdib ko ay ang nakasuot sa leeg ni Tiffany.
Ang Emerald Necklace ng Lola ko. Ang antigong kwintas na nawawala sa kaha ko kaninang umaga.
“Babe, bagay ba?” tanong ni Tiffany kay Gary habang hinihimas ang kwintas ko.
“Bagay na bagay,” sagot ni Gary sabay halik sa kanya sa pisngi. “Mas bagay sa’yo kaysa sa losyang na may-ari niyan. Ikaw ang uupo sa tabi ko mamaya sa Presidential Table. Ikaw ang ipapakilala kong partner ko.”
Tumulo ang luha ko habang naglalakad papunta sa kotse bilang “katulong” nila. Kinuha niya ang dignidad ko, at ngayon, pati ang pinakamahalagang pamana ng pamilya ko, ibinigay niya sa kabit niya.
SA PARTY…
Nagniningning ang ballroom ng 5-star hotel. Puno ng mga executives, investors, at VIPs.
Si Gary ang bida. Nakasuot siya ng tuxedo, hawak ang kamay ni Tiffany na kumikinang sa suot na nakaw na alahas. Nakaupo sila sa Center Table, tumatawa at umiinom ng mamahaling alak habang pinupuri ng lahat.
Ako? Nasa gilid ako. Nakayuko. May bitbit na mabigat na tray ng champagne glasses.
“Waiter! More wine here!” sigaw ni Gary, kumaway sa akin na parang hindi niya ako kilala.
Lumapit ako. “Yes, Sir.”
Sinadya ni Gary na ipahiya ako. Habang nagsasalin ako ng alak, pasimple niyang sinagi ang siko ko. Tumapon ang pulang alak sa puting tablecloth.
“TANGA!” sigaw ni Gary sa harap ng mga bisita. “Ang simple-simple na nga lang ng trabaho mo, hindi mo pa magawa?! Punasan mo ‘yan! Ngayon din!”
Nagtawanan si Tiffany at ang mga kaibigan nila. “Grabe naman ‘yang katulong niyo, Gary. Saan mo napulot ‘yan? Ang lampa!”
“Sa kalsada lang,” sagot ni Gary habang nakatingin sa akin nang may pandidiri. “Pinulot ko lang dahil naawa ako. Pero mukhang kahit sa pagiging katulong, bagsak pa rin.”
Lumuhod ako para punasan ang mesa. Ramdam ko ang init ng mga mata ng mga tao. Ang sakit. Ang hapdi ng pagtrato niya sa akin ay parang kutsilyong tumatarak sa dibdib ko.
Biglang tumahimik ang musika. Bumukas ang malaking pinto ng ballroom.
Dumating ang Regional CEO ng Asia-Pacific, ang boss ng boss ni Gary. Si Mr. Arthur Sterling. Siya ang pinaka-iginagalang at kinatatakutang tao sa buong kumpanya.
Agad na tumayo si Gary. Inayos niya ang kanyang coat. Hinila niya si Tiffany para ipakilala.
“Mr. Sterling!” bati ni Gary, abot-tenga ang ngiti, inaabot ang kamay. “Welcome po! Thank you for coming to my celebration! This is Tiffany, my… fiancée.”
Tinitigan lang ni Mr. Sterling si Gary nang blangko. Hindi niya tinanggap ang kamay ni Gary.
Hinanap ng mata ni Mr. Sterling ang paligid. Parang may importanteng tao siyang hinahanap.
“Nasaan ang Board of Directors?” seryosong tanong ni Mr. Sterling.
“Ah, sir, wala po sila dito. Tayo-tayo lang po ang executives,” sagot ni Gary, medyo kinakabahan.
Nagpatuloy sa paglalakad si Mr. Sterling. Nadaanan niya ang table kung saan ako nakaluhod at nagpupunas ng kalat ni Gary.
At doon… nakita niya ako.
Napatigil si Mr. Sterling. Nanlaki ang mata niya. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
Akala ni Gary, ginalit ako ni Mr. Sterling dahil sa dumi.
“Sir! Pasensya na po sa katulong na ‘yan!” sigaw ni Gary. “Napaka-tatanga-tanga kasi! Paalisin ko na po ba? Hoi! Alis diyan! Nakaharang ka kay Sir Arthur! Doon ka sa kusina!”
Akmang itutulak ako ni Gary gamit ang paa niya.
“HUWAG MONG HAWAKAN ANG BABAENG ‘YAN!” dumagundong ang boses ni Mr. Sterling sa buong ballroom.
Natigilan ang lahat. Pati ang music, namatay.
Dahan-dahang lumapit si Mr. Sterling sa akin. Ang makapangyarihang CEO na kinatatakutan ni Gary, ay yumuko nang malalim sa harap ko—isang 90-degree bow ng sukdulang paggalang.
Nanatili siyang nakayuko nang ilang segundo bago tumunghay. Ang mga mata niya ay puno ng takot at respeto.
“Good evening…” nanginginig na bati ni Mr. Sterling. “…Madam Chairwoman.”
Nalaglag ang panga ni Gary. “M-Madam… Chairwoman?”
Binitawan ni Tiffany ang baso niya. Nabasag ito sa sahig.
Dahan-dahan kong tinanggal ang apron na suot ko. Tinanggal ko ang headband. Inayos ko ang buhok ko at tumayo nang tuwid. Ang postura ko ay hindi na postura ng isang alila, kundi postura ng isang Reyna na nagmamay-ari ng lahat ng nakikita nila.
“Good evening, Arthur,” kalmado kong sagot, ang boses ko ay puno ng awtoridad. “Mukhang masaya ang party ng empleyado natin ah. Kahit puro insulto ang inaabot ng may-ari.”
“E-Empleyado…?” bulong ni Gary, namumutla. “Isabella… anong nangyayari? Bakit ka tinatawag na…?”
Humarap ako kay Gary.
“Gary,” sabi ko. “Ang kumpanyang pinagtatrabahuhan mo… ang Vanguard Holdings… ay pag-aari ko. Ako ang pumirma ng promotion papers mo dahil akala ko deserving ka. At ako rin ang pipirma ng termination mo.”
“H-Hindi totoo ‘yan! Housewife ka lang! Palamunin ka lang!” sigaw ni Gary, pero halata sa boses niya ang takot at desperasyon.
“Mr. Sterling,” utos ko nang hindi tumitingin kay Gary. “Pakipaliwanag sa kanya kung sino ako.”
“Mr. Santos,” pormal na sabi ni Sterling. “Si Ma’am Isabella Valderama ang Owner at Global Chairwoman ng buong conglomerate. Ang net worth niya ay $5 Billion Dollars. Siya ang nagbabayad ng sweldo mo. Siya ang nagbigay ng posisyon mo dahil sa personal request niya noong nakaraang buwan, kahit hindi ka naman qualified.”
Napaluhod si Gary. Nanghina ang tuhod niya. “Isabella… Hon… Babe… H-Hindi ko alam… Surprise ba ‘to? Joke lang ‘yung kanina… Mahal kita…”
Hindi ko siya pinansin. Lumapit ako kay Tiffany na nanginginig sa gilid.
“Ang kwintas,” malamig kong utos habang nakatitig sa mata niya.
“P-Po?”
“Suot mo ang kwintas ng Lola ko. Ninakaw ‘yan ng asawa ko mula sa kaha ko. Ibalik mo ‘yan, o ipapakulong kita ngayon din dahil sa Qualified Theft.”
Mabilis pa sa alas-kwatro na tinanggal ni Tiffany ang kwintas at inabot sa akin, halos mapigtas ito.
“Gary! Sabi mo binili mo ‘to! Magnanakaw ka!” iyak ni Tiffany habang tumatakbo palabas ng ballroom sa sobrang hiya.
Humarap ako muli kay Gary na ngayon ay nakaluhod at umiiyak sa paanan ko, pilit na humahawak sa laylayan ng uniporme ng katulong na suot ko pa rin.
“Isabella! Patawarin mo ako! Babawi ako! Pamilya tayo!”
Tinabig ko ang kamay niya.
“Pamilya?” ngisi ko. “Noong pinagsuot mo ako ng damit na ito, Gary, tinanggalan mo ako ng karapatan bilang asawa mo. Tinuring mo akong basura. Ngayon, bilang may-ari ng kumpanyang bumubuhay sa’yo, ibinabalik ko sa’yo ang pabor.”
“Mr. Sterling,” tawag ko.
“Yes, Madam Chairwoman?”
“You’re fired, Gary,” anunsyo ko sa buong ballroom. “At sisiguraduhin kong walang kumpanya sa industriyang ito ang tatanggap sa’yo. Blacklisted ka sa buong Asya. At bukas, darating ang mga abogado ko para kunin ang bahay, ang kotse, at lahat ng bagay na binili gamit ang pera ko. Dahil sa papel, may prenuptial agreement tayo. Wala kang makukuha kahit singko kapag nagloko ka.”
“Guards,” utos ko. “Ilabas ang basurang ito.”
Kinaladkad ng mga security si Gary habang nagsisisigaw at nagmamakaawa. Ang mga bisita na kanina ay tumatawa sa akin, ngayon ay nakayuko, takot na baka sila naman ang balikan ko.
Naglakad ako palabas ng ballroom kasama si Mr. Sterling.
“Madam,” tanong ni Mr. Sterling. “Gusto niyo po bang magpalit ng damit? May extra gown po sa suite para sa press conference.”
Tumingin ako sa suot kong uniporme ng katulong.
“Huwag na, Arthur,” ngiti ko. “Gusto kong isuot ito sa press con. Para makita ng mundo na kahit anong suot ng isang babae—uniporme man o gown, mayaman man o mahirap—dapat siyang respetuhin. Ang tunay na kapangyarihan ay wala sa damit, kundi sa pagkatao.”
Sa gabing iyon, nawalan ako ng asawa, pero nabawi ko ang aking sarili. At ang buong mundo ay yumuko sa “katulong” na may hawak ng totoong korona.
