SA GABI NG KASAL KO, INABUTAN AKO NG BIYENAN KO NG $1,000 AT BULONG NA NAGPANGINIG SA AKIN: “KUNG GUSTO MONG MABUHAY, TUMAKBO KA NA.” AKALA KO BALIW LANG SIYA, PERO ANG NATUKLASAN KO SA LOOB NG KWARTO NAMIN AY NAGPAYANIG SA BUONG PAGKATAO KO.
Nakatayo ako sa gitna ng Grand Ballroom, ang sentro ng atensyon, suot ang aking napakagandang couture wedding gown. Ang libo-libong kristal sa damit ko ay kumikinang sa ilalim ng mga chandeliers. Ang lahat ay pumapalakpak, nakangiti, at masaya para sa amin.
Sa dulo ng aisle, ang asawa kong si Marco ay nakangiti sa akin—ang kanyang pamilyar na matamis na ngiti na bumihag sa puso ko anim na buwan na ang nakakaraan.
“Sa wakas,” bulong ko sa sarili ko. “Ito na ang happy ending ko.”
Pero sa isang iglap, nagbago ang lahat.
Lumapit ang tatay ni Marco, ang bilyonaryo at kilalang istrikto na si Don Rogelio, para sa traditional Father-In-Law Dance. Ito ang unang pagkakataon na nakalapit ako sa kanya nang ganito.
Habang nagsasayaw kami sa saliw ng mabagal na musika, naramdaman kong malamig at nanginginig ang kamay ng matanda. Hindi siya makatingin sa akin nang diretso.
Sa gitna ng pag-ikot namin, pasimple niyang isiniksik sa palad ko ang isang makapal na bundle ng pera. Amoy ko ang bagong imprentang dolyar.
At sa gitna ng malakas na tugtog, inilapit niya ang bibig niya sa tenga ko at bumulong ng mga salitang nagpatigil ng mundo ko.
“Hija… ito ang $1,000. Kung gusto mong mabuhay, tumakbo ka na. Huwag kang aakyat sa kwarto niyo. Umalis ka na habang busy pa sila sa fireworks.”
Naramdaman ko ang kilabot na gumapang mula sa anit ko hanggang sa talampakan. Parang may nabasag na salamin sa loob ng dibdib ko.
Ako si Elena, 26 anyos. Isa akong simpleng Certified Public Accountant (CPA) na nagtatrabaho sa isang auditing firm. Sanay ako sa facts, sa numbers, sa logic. Nakilala ko si Marco sa isang business conference. Siya ang CEO ng isang malaking real estate company—matangkad, gwapo, matalino, at galing sa isang old-rich na pamilya. Para siyang Prince Charming na lumabas sa libro.
Sa loob ng anim na buwan, pinaramdam niya sa akin na ako ang pinaka-espesyal na babae sa mundo. Mamahaling regalo, surprise trips, matatamis na salita. Akala ko, nanalo ako sa lotto ng pag-ibig.
Tinitigan ko si Don Rogelio sa mata. Ang mga mata niya ay hindi mata ng isang baliw, kundi mata ng isang taong puno ng takot at matinding konsensya.
“Pa… anong ibig niyong sabihin?” nanginginig kong bulong, pilit na ngumingiti para sa mga camera.
“Wala nang oras. Tignan mo ang Life Insurance na pinapirmahan sa’yo ni Marco kahapon. Tignan mo ang petsa ng bisa,” mabilis niyang sagot bago siya bumitaw at nagpanggap na bumabati sa ibang bisita.
Naiwan akong nakatayo sa gitna ng dance floor, tulala, hawak ang pera na parang apoy na nakakapaso.
Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko. Baka lasing lang ang matanda. Baka ayaw niya lang sa akin kasi mahirap lang ako. Mahal ako ni Marco. Hindi niya ako sasaktan.
Pero bilang isang Accountant, sanay akong maghanap ng discrepancy. Sanay akong magduda kapag hindi tugma ang kwento sa numero. Ang utak ko ay nagsimulang mag-analisa.
Ang reception ay nagpatuloy. Nagkaroon ng fireworks display sa labas. Habang ang lahat ay nakatingin sa langit, tumakas ako.
Umakyat ako sa Bridal Suite sa 20th floor ng hotel. Hindi para magpahinga, kundi para mag-imbestiga.
Nasa safety deposit box sa loob ng kwarto ang mga dokumentong pinapirmahan sa akin ni Marco kahapon. Sabi niya, mga papeles daw ‘yun para sa “Joint Account” at “Investment Portfolio” namin bilang bagong mag-asawa. Dahil tiwala ako sa kanya, hindi ko na binasa nang maigi.
Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ang vault (alam ko ang password dahil birthday ko ‘yun).
Kinuha ko ang brown envelope. Binuksan ko ito.
Bumungad sa akin ang isang Life Insurance Policy.
Binasa ko ang mga detalye. Nanlaki ang mata ko at halos himatayin ako sa nakita ko.
- Policy Holder: Elena Cruz-Villareal (Ako)
- Beneficiary: Marco Antonio Villareal (Asawa) — SOLE BENEFICIARY (Siya lang ang makakakuha).
- Coverage Amount: 500 MILLION PESOS ($10 Million USD)
- Condition for Claim: Accidental Death (Kamatayan dahil sa aksidente).
- Effective Date & Time: Epektibo ngayong gabi, 12:00:01 AM. (Isang minuto pagkatapos ng hatinggabi).
Tumingin ako sa digital clock sa bedside table. 11:35 PM.
May 25 minuto na lang ako bago maging epektibo ang policy. 25 minuto bago ako maging “worth 500 Million” kapag namatay ako sa “aksidente.”
Nanghina ako. Napaupo ako sa sahig. Biglang nag-flashback sa akin ang mga tsismis na narinig ko sa mga empleyado ng kumpanya ni Marco noon.
Si Marco ay biyudo na ng dalawang beses.
Ang una niyang asawa, namatay sa car accident sa Europe habang nasa honeymoon sila. Nahulog daw ang kotse sa bangin. Si Marco, himalang nakaligtas na walang galos. Ang pangalawa niyang asawa, namatay sa drowning incident sa private resort nila. Nalunod daw habang nagna-night swimming. Si Marco ulit ang nakakita sa bangkay.
Hindi sila naaksidente. Pinatay sila.
At ngayong gabi… ako ang pangatlo.
Ang “Gagamba” na si Marco ay nakahanap na naman ng bagong biktima para sa kanyang sapot ng kasakiman. Ang $1,000 na bigay ng tatay niya ay hindi regalo… ito ay konsensya. Ito ang escape fund na ibinigay ng isang ama na hindi na kayang sikmurain ang demonyong gawain ng sarili niyang anak.
BLAG!
Biglang bumukas ang pinto ng kwarto.
Pumasok si Marco. Nakasuot pa rin siya ng tuxedo, pero iba na ang aura niya.
Wala na ang matamis na ngiti. Wala na ang “Prince Charming.” Ang nakatayo sa harap ko ay isang lalaking may malamig at walang emosyong mga mata. Hawak niya ang dalawang kopita ng Champagne.
Nakita niya akong nakaupo sa sahig, hawak ang mga papeles.
Huminto siya. Dahan-dahang gumuhit ang isang nakakatakot na ngisi sa labi niya.
“Hon, bakit hindi ka pa nagpapalit?” tanong ni Marco. Ang boses niya ay kalmado, pero may bahid ng panganib. “At bakit mo pinapakialaman ang mga dokumento natin? Masyado kang mausisa, Elena.”
Lumapit siya.
“Uminom muna tayo,” alok niya, inaabot ang isang baso. “Pampakalma. Para ma-relax ka bago ang… surprise ko sa’yo mamayang 12:00.”
Tinitigan ko ang champagne. Alam ko na kung ano ang laman nito. Lason? Pampatulog?
“S-Salamat, Hon,” sabi ko, pilit na pinatatag ang boses ko kahit nanginginig ang buong kalamnan ko. Tumayo ako. “Pwede bang… pwede bang kumuha muna ako ng yelo sa banyo? Gusto ko ng sobrang lamig.”
Kumunot ang noo ni Marco. “Huwag na. Inumin mo na ‘yan. Sayang ang oras.”
“Please, Marco? Masakit kasi ang ulo ko sa dami ng tao kanina. Kailangan ko ng malamig na tubig,” pagdadahilan ko, ginamit ang pinaka-inosente kong mukha.
Bumuntong-hininga siya, naiinip. Tumingin siya sa relo niya. 11:45 PM.
“Sige. Bilisan mo. Huwag mo akong paghintayin.”
Tumakbo ako papunta sa banyo at ni-lock ang pinto.
Binuksan ko agad ang gripo sa lababo at shower para kunwari ay abala ako. Pero ang totoo, binuksan ko ang malaking bintana ng banyo.
Nasa 20th floor kami. Imposibleng tumalon.
Pero may nakita akong window cleaning platform (gondola) na nakatigil sa labas, mga dalawang palapag ang baba mula sa bintana ko.
Wala na akong panahon mag-isip.
Hinubad ko ang mabigat kong wedding gown. Tinanggal ko ang petticoat at corset. Naiwan akong naka-cycling shorts at manipis na camisole.
Itinali ko ang mahaba kong buhok. Isinilid ko sa bra ko ang $1,000 at ang ilang importanteng pahina ng insurance policy na naitago ko kanina bilang ebidensya.
Humugot ako ng malalim na hininga. “Kaya mo ‘to, Elena. Kaysa mamatay ka dito, mamatay ka na lang sa pagsubok tumakas.”
Lumabas ako ng bintana. Kumapit ako sa ledge ng gusali. Napakalamig ng hangin at nakakahilo ang taas.
Narinig ko ang malakas na katok sa pinto ng banyo.
“ELENA! ANONG GINAGAWA MO DYAN?! BUKSAN MO ‘TO!” sigaw ni Marco. Hindi na siya kalmado. Galit na siya.
Sinundan iyon ng malakas na kalabog. Sinisira na niya ang pinto.
Bumitaw ako at tumalon pababa sa gondola.
BUGSH!
Bumagsak ako sa bakal na platform. Naramdaman kong nagasgas ang braso at hita ko. Masakit ang balikat ko. Pero buhay ako.
Dali-dali kong pinindot ang manual lever ng gondola para bumaba ito. Mabagal. Sobrang bagal.
Nang makababa ako sa 15th floor, sumilip si Marco sa bintana sa taas. Nakita niya ako.
“PUTNGNA MO ELENA! BABALIKAN KITA!” sigaw niya, parang demonyo ang mukha.
Hindi ako lumingon. Nang makarating ang gondola sa ground floor (sa likod ng hotel kung saan tambakan ng basura), tumakbo ako.
Tumakbo ako nang walang sapin sa paa sa madilim na eskinita. Ang amoy ng basura at ang sakit ng katawan ko ay binalewala ko.
Pumara ako ng isang delivery truck sa highway. Binigyan ko ng $100 ang driver para ilayo ako sa lugar na iyon, kahit saan.
MAKALIPAS ANG DALAWANG BUWAN…
Isang Breaking News ang gumimbal sa buong bansa.
“BILYONARYONG REAL ESTATE TYCOON NA SI MARCO VILLAREAL, ARESTADO DAHIL SA MULTIPLE MURDER AT INSURANCE FRAUD!”
Sa screen ng maliit na TV sa tinutuluyan kong safehouse sa probinsya, nakita ko si Marco na pinoposasan ng mga ahente ng NBI. Wala na ang yabang sa mukha niya.
Ang ebidensyang ipinadala ko sa mga awtoridad—ang kopya ng insurance policy na may petsa at oras, ang testimonya ko, at ang CCTV footage ng pagtakas ko sa gondola—ang naging matibay na basehan ng kaso.
At ang huling pako sa kabaong niya? Ang sarili niyang ama.
Tumestigo si Don Rogelio laban sa sarili niyang anak. Sa harap ng korte, inamin ng matanda na alam niya ang krimen ni Marco sa dalawang naunang asawa pero natakot siyang magsalita noon. Ako lang daw ang nagkaroon ng lakas ng loob (at swerte) na makaligtas.
Naka-upo ako ngayon sa isang maliit pero maaliwalas na apartment. Ligtas. Buhay.
Tinitigan ko ang natitirang dolyar na bigay ni Don Rogelio.
Hindi lang ito pera. Ito ang halaga ng pangalawa kong buhay.
Napasok ko ang isang bangungot na nakabalot sa fairy tale, pero nagising ako bago pa magpatak ang hatinggabi. Ako si Elena, ang Accountant na hindi nagpaloko sa maling kwenta ng pag-ibig. At ngayon, ako na ang naniningil ng hustisya.
