PINALAYAS SIYA NG BIYENAN SA GITNA NG ULAN DAHIL “BAOG” AT “HAMPASLUPA” DAW — MAKALIPAS ANG 3 TAON, BUMALIK ANG BABAE SAKAY NG ROLLS ROYCE, AT ANG NAGBUKAS NG PINTO SA KANYA AY ANG BILYONARYONG PAG-ASA NG PAMILYA NG EX NIYA.
Si Angeline ay isang ulirang asawa. Kahit minamaliit siya ng pamilya ng asawa niyang si Raymond, nanatili siya dahil sa pagmamahal. Ang mga Montenegro ay kilalang mayaman, pero kilala rin sa pagiging matapobre—lalo na ang ina nitong si Donya Miranda.
Isang gabing bumabagyo, sumabog ang galit ng Donya.
“Angeline!” sigaw ni Donya Miranda habang hinahagis palabas ng gate ang mga damit ni Angeline sa putikan. “Layasan mo ang pamamahay ko! Tatlong taon na kayong kasal ni Raymond pero wala ka man lang maibigay na apo! Baog ka na nga, palamunin ka pa! Sinisira mo ang lineage ng mga Montenegro!”
Basang-basa sa ulan, lumuhod si Angeline at kumapit sa paa ng asawa.
“Raymond… Mahal… ipagtanggol mo naman ako,” hagulgol ni Angeline. “Asawa mo ako. Nangako ka sa altar.”
Pero yumuko lang si Raymond. Takot na takot siyang mawalan ng mana.
“Sorry, Angeline,” bulong ni Raymond habang tinatanggal ang kamay ng asawa sa binti niya. “Tama si Mama. Wala kang silbi sa pamilyang ‘to. Hiwalayan na tayo. Bibigyan kita ng tseke, pero umalis ka na ngayon din.”
Parang gumuho ang mundo ni Angeline. Ang lalaking akala niya ay kakampi niya, ay isa palang duwag.
Tumayo si Angeline. Pinunasan niya ang ulan at luha sa kanyang mukha. Sa gitna ng kulog at kidlat, tinitigan niya ang mag-ina.
“Tandaan niyo ang gabing ito,” nanginginig pero matapang na sabi ni Angeline. “Tinapon niyo ako na parang basura. Pero darating ang araw, ang basurang ito ang magiging ginto na hindi niyo kayang abutin. At sa araw na ‘yun, kayo ang luluhod sa akin.”
“Hahaha! Ambisyosa!” tawa ni Donya Miranda. “Guard! Kaladkarin palabas ang hampaslupang ‘yan!”
LUMIPAS ANG TATLONG TAON.
Karma ang dumating sa mga Montenegro. Bumagsak ang kanilang Shipping Lines. Baon sila sa utang at anumang oras ay kakamkamin na ng bangko ang kanilang mansyon.
Ang tanging pag-asa nila ay ang “Project Phoenix”—isang partnership deal sa Sato Global, isang dambuhalang kumpanya mula sa Japan. Kailangan nilang makuha ang pirma ni Mr. Kenji Sato, ang misteryoso at bilyonaryong CEO.
Gaganapin ang Grand Business Gala sa Manila Hotel. Ito na ang huling pagkakataon nila.
“Raymond, ayusin mo,” diin ni Donya Miranda habang inaayos ang kanyang lumang alahas. “Parating na si Mr. Sato. Kapag hindi natin nakuha ang deal na ‘to, sa kalsada tayo pupulutin.”
“Opo, Ma. Handa na ang presentation ko. Sisiguraduhin kong pipirma siya.”
Biglang tumahimik ang maingay na lobby. Dumating ang isang Rolls Royce Phantom na kulay itim.
Nag-unahan ang mga photographers. Ang flash ng mga camera ay nakakabulag.
Lumapit sina Donya Miranda at Raymond sa entrance, nakangiti nang todo, handang sumipsip sa bilyonaryo.
Bumaba ang driver at binuksan ang pinto sa likod.
Lumabas si Mr. Kenji Sato. Gwapo, nasa 40s, at may aura ng matinding kapangyarihan.
Akmang kakamayan na siya ni Raymond, pero nilampasan sila ni Mr. Sato.
“Huh? Saan siya pupunta?” taka ni Raymond.
Umikot si Mr. Sato sa kabilang pinto ng kotse. Binuksan niya ito at iniladlad ang kanyang kamay para alalayan ang pasahero.
Isang makintab na Red Stiletto ang unang tumapak sa red carpet.
Sinundan ito ng paglabas ng isang babaeng nakasuot ng Gold Silk Gown na humahaplos sa perpekto niyang katawan. Ang kanyang leeg ay pinalamutian ng diamond necklace na mas mahal pa sa mansyon ng mga Montenegro. Ang kanyang mukha ay sopistikada, makinis, at punong-puno ng kumpiyansa.
Nanlaki ang mata ni Donya Miranda. Nalaglag ang panga ni Raymond.
Ang babae… ay si Angeline.
Pero hindi ito ang Angeline na gusgusin at api. Ito ay isang Angeline na mukhang kayang bilhin ang buong hotel at lahat ng tao sa loob nito.
“A-Angeline?!” bulong ni Raymond.
Naglakad ang dalawa palapit sa entrance. Hinarang ni Donya Miranda si Mr. Sato, pilit na hindi tinitignan si Angeline.
“Mr. Sato! Welcome! I am Miranda Montenegro. We are so honored!”
Tiningnan lang ni Mr. Sato si Miranda nang malamig.
“Excuse me,” seryosong sabi ni Mr. Sato. “Hindi niyo ba babatiin ang aking Boss?”
“B-Boss?” naguluhan ang Donya. Tumingin siya kay Angeline nang may pandidiri. “Ah… si Angeline? Dati naming… katulong. Mr. Sato, mag-ingat kayo. Gold digger ang babaeng ‘yan. Baka perahan lang kayo.”
Sa halip na magalit, tumawa nang mahina si Angeline. Isang tawang puno ng awa para sa kaharap.
“Talaga, Donya Miranda?” sabi ni Angeline. Ang boses niya ay classy pero matalim. “Hanggang ngayon, ‘yan pa rin ang script mo?”
Nagsalita si Mr. Sato nang malakas para marinig ng media.
“Mrs. Montenegro, you are mistaken. Angeline is not my girlfriend. And definitely not a gold digger.”
Inakbayan ni Mr. Sato si Angeline nang may respeto.
“Meet MS. ANGELINE CRUZ. She is the Global CEO of Sato Group. Siya ang may-ari ng 60% ng shares ng kumpanya ko. Siya ang utak sa likod ng tagumpay namin sa Asia. Ako? Ako lang ang President na nagpapatakbo ng utos niya.”
Nanigas si Donya Miranda. Parang binuhusan ng yelo si Raymond.
“C-CEO?!” nauutal na tanong ni Raymond.
“Yes,” sagot ni Angeline. “Noong tinapon niyo ako sa putikan, ginamit ko ang sakit na ‘yun. Nagpunta ako sa Japan. Nagtrabaho. Nag-aral. Nakita ng pamilya Sato ang galing ko, hindi ang estado ko. At ngayon… hawak ko ang mundo.”
Tumingin si Angeline kay Raymond na ngayon ay mukhang asong nagmamakaawa.
“Tungkol sa ‘Project Phoenix’ na hinihingi niyo?” tanong ni Angeline habang tinitignan ang proposal na hawak ni Raymond.
“Angeline… please,” singit ni Raymond, akmang hahawakan ang kamay ni Angeline. “Babe… Mahal… Alam kong mahal mo pa ako. Pwede nating ayusin ‘to. Pamilya tayo di ba? Sayang naman ang pinagsamahan natin.”
Tinabig ni Angeline ang kamay ni Raymond.
“Pamilya?” ngisi ni Angeline. “Ang pamilya, hindi nagtatapon ng tao sa gitna ng bagyo. Ang pamilya, hindi nananakit.”
Kinuha ni Angeline ang proposal folder mula sa kamay ni Raymond. Sa harap ng maraming tao at camera, PINUNIT niya ito sa dalawa.
“Mr. Sato,” utos ni Angeline. “Blacklist the Montenegros. I do not do business with people who have cheap characters.”
“As you wish, Madam CEO,” yumuko si Mr. Sato.
“NO! PLEASE!” sigaw ni Donya Miranda.
Dahil sa takot na mawala ang lahat, nakalimutan ng Donya ang pride niya. Sa gitna ng red carpet, sa harap ng media, LUMUHOD si Donya Miranda at kumapit sa laylayan ng gown ni Angeline.
“Angeline! Hija! Parang awa mo na! Luluhod ako! Halikan ko pa ang paa mo! Huwag mo kaming pabagsakin!” iyak ng matapobreng Donya.
Tiningnan lang sila ni Angeline mula sa taas. Naalala niya ang gabing lumuhod din siya sa putikan para magmakaawa, pero tinawanan lang siya ng mga ito.
“Tumayo kayo,” malamig na sabi ni Angeline. “Hindi ko kailangan ng luhod niyo. Ang kailangan ko lang, ay makita niyong nasa itaas na ang dating tinapakan niyo.”
“Let’s go, Kenji.”
Naglakad papasok si Angeline sa ballroom, taas-noo, nagniningning.
Naiwan sa labas ang mag-inang Montenegro—nakaluhod, umiiyak, at pinipicturan ng media sa kanilang pinaka-nakakahiyang sandali. Narealize ni Raymond na ang babaeng binalewala niya ay ang diyamanteng nagpapakinang sana sa buhay niya, pero ngayon ay hinding-hindi na niya maaabot.
