NINAKAW NG “BEST FRIEND” NIYA SA OPISINA ANG PROJECT NA PINAGPUYATAN NIYA NG 2 BUWAN — PERO NAMUTLA ANG MAGNANAKAW NANG ITANONG NG BILYONARYONG CEO KUNG ANO ANG “HIDDEN CODE” SA MGA BINTANA.
Si Elise ay isang Junior Architect na puno ng pangarap. Sa loob ng dalawang buwan, halos sa opisina na siya tumira. Kape at biskwit lang ang laman ng tiyan niya matapos lang ang “Project Horizon”—ang disenyo ng isang Eco-Friendly Skyscraper na magiging flagship building ng kumpanya.
Ang tanging pinagkakatiwalaan niya ay si Vanessa, ang kanyang Senior Architect. Tinuturing niya itong parang tunay na Ate.
“Elise, grabe ang ganda ng gawa mo,” puri ni Vanessa isang gabi habang nakasilip sa laptop ni Elise. “Sige na, magpahinga ka na. Ako na ang magpi-print at mag-aayos ng slides para sa presentation bukas kay Sir Takumi. You look terrible, kailangan mo ng tulog.”
“Thank you, Ate Van. Hulog ka ng langit,” sagot ni Elise, tiwalang-tiwala. Ibinigay niya ang flash drive na naglalaman ng lahat ng files.
Kinabukasan, araw ng Board Meeting.
Nasa gitna ng mahabang mesa si Mr. Takumi, ang istrikto at bilyonaryong Japanese CEO ng kumpanya.
Pagpasok ni Elise sa boardroom, nagulat siya. Wala sa kanya ang clicker ng presentation. Nasa kamay ni Vanessa.
“Good morning, Mr. Takumi,” panimula ni Vanessa nang buong yabang. “I am proud to present to you… MY masterpiece. The Horizon Tower.”
Nanlaki ang mata ni Elise. Parang binuhusan siya ng malamig na tubig. Ang Project Horizon… lahat ng nasa screen… gawa niya! Pero ang nakalagay sa title card: “Designed by: Arch. Vanessa Gomez.”
“Vanessa?” bulong ni Elise, akmang tatayo. “Bakit pangalan mo ang nandyan?”
Tumingin si Vanessa kay Elise at binigyan ito ng isang matalim na tingin na nagsasabing: “Subukan mong magsalita. Sino ang papakinggan nila? Ako na Senior, o ikaw na Assistant lang?”
Nanghina si Elise. Wala siyang ebidensya. Hawak ni Vanessa ang files. Pinanood niyang angkinin ng “kaibigan” niya ang bawat detalye ng kanyang pinaghirapan.
“Impressive,” tango ni Mr. Takumi habang tinitignan ang 3D model sa screen. “This is brilliant work, Vanessa. The structure is unique. Very modern.”
“Thank you, Sir,” sagot ni Vanessa, abot-tenga ang ngiti. “Pinag-isipan ko pong mabuti ‘yan. Ilang gabi ko pong pinagpuyatan ang bawat linya niyan.”
“However,” biglang sabi ni Mr. Takumi.
Tumayo ang CEO at lumapit sa malaking screen. Ang lahat ay natahimik.
Tinuro ni Mr. Takumi ang disenyo ng mga bintana sa bandang itaas ng gusali (mula 40th hanggang 50th floor). Ang mga bintana ay hindi pantay-pantay ang lapad. May makitid, may malapad, may mahaba. Mukhang random bars.
“Vanessa,” seryosong tanong ni Mr. Takumi. “Napansin ko ang pattern ng mga bintana dito sa taas. Mukhang random at magulo. Bakit ganito ang sukat? Bakit may pattern na ‘Short-Dot-Short-Dot’?”
Namutla si Vanessa.
Hindi niya alam. Hindi naman siya ang nag-drawing noon.
“Ah… eh…” nauutal na sagot ni Vanessa, pinapawisan na. “Sir… ano po ‘yan… Abstract Art! Opo! ‘Yan ang trend ngayon. Representation po ‘yan ng… ng daloy ng hangin at clouds! Para maging one with nature!”
Kumunot ang noo ni Mr. Takumi. “Hangin? Are you sure? Kasi sa engineering standpoint, parang hindi efficient ang ganitong design kung ‘art’ lang ang dahilan. Mukhang may sinasabi ang mga bintana.”
“O-opo Sir! Purely aesthetic purposes lang po!” pagpupumilit ni Vanessa. “Trust me, Sir. Vision ko po ‘yan.”
Sa sandaling iyon, tumayo si Elise. Handa na siyang lumaban.
“Excuse me, Mr. Takumi.”
Lumingon ang lahat kay Elise.
“Elise! Sit down!” pabulong na sigaw ni Vanessa. “Huwag kang bastos! Assistant ka lang!”
“May I speak, Sir?” tanong ni Elise nang diretso sa mata ng CEO, hindi pinapansin si Vanessa. “May kinalaman po sa tanong niyo tungkol sa bintana.”
Tumango si Mr. Takumi, na parang naghihintay ng tamang sagot. “Go ahead.”
Naglakad si Elise papunta sa unahan. Kumuha siya ng Red Marker.
“Vanessa, sabi mo ‘Art’ lang ‘yan? Representation ng hangin?”
“Oo! Bakit ba?! Wala kang alam sa design process ko!” giit ni Vanessa.
Humarap si Elise sa glass board at sa CEO.
“Sir, ang pattern ng mga bintana ay hindi random. At lalong hindi ito Abstract Art.”
Sinulatan ni Elise ang glass board sa tapat ng pattern ng mga bintana sa screen.
“Ang sukat ng mga bintana ay nakabase sa MORSE CODE,” paliwanag ni Elise.
Nagulat ang lahat. Nagbulungan ang mga board members.
“Tignan niyo po,” turo ni Elise. “Ang isang maikling bintana ay ‘Dot’. Ang mahabang bintana ay ‘Dash’.”
Sinimulan ni Elise i-decode ang pattern sa harap nila.
- Dot (Maikling bintana) = E
- Dot-Dash-Dot-Dot = L
- Dot-Dot = I
- Dot-Dot-Dot = S
- Dot = E
Isinulat ni Elise ang nabuong salita sa board sa malalaking letra:
E – L – I – S – E
“Sir,” sabi ni Elise nang may diin, habang nakatingin kay Vanessa na ngayon ay parang hihimatayin sa putla. “Ang disenyo ng building na ‘yan ay literal na nakapangalan sa akin. Itinago ko ang pangalan ko sa architectural features dahil alam kong sa industriyang ito, may mga taong mahilig umako ng hindi sa kanila.”
Nalaglag ang panga ni Mr. Takumi. Napangiti siya nang mapait.
Tumingin siya kay Vanessa.
“Vanessa,” malamig na tawag ng CEO. “Can you read Morse Code?”
“S-Sir… hindi po… ano kasi… baka nagkataon lang…” nanginginig na si Vanessa.
“Nagkataon?!” galit na sigaw ni Mr. Takumi. “Nagkataon na ang pangalan ng ASSISTANT mo ang nakatatak sa buong 50th floor ng building na ipinipresenta mo bilang SA’YO?!”
Hindi makasagot si Vanessa. Huling-huli siya sa akto. Walang lusot.
“This is intellectual property theft and fraud,” deklarasyon ni Mr. Takumi. “Vanessa, pack your things. You are FIRED. And I will make sure na wala nang kumpanya ang tatanggap sa’yo.”
“Sir! Please! Sorry na po! Elise, tulungan mo ako!” iyak ni Vanessa habang kinakaladkad siya ng security guards palabas ng boardroom.
Walang sinabi si Elise. Tinignan lang niya ang dati niyang “kaibigan” na lumabas ng pinto.
Humarap si Mr. Takumi kay Elise.
“Elise, right?”
“Yes, Sir.”
“Brilliant way to sign your work,” ngiti ng CEO. “Protektado mo ang gawa mo. Simula ngayon, ikaw na ang Senior Lead Architect ng Project Horizon. Ayoko ng matalino lang, gusto ko ng matalino at laging handa.”
Sa araw na iyon, natutunan ng lahat sa opisina na ang katotohanan ay parang hidden code—kahit anong tago, lalabas at lalabas din ito sa tamang panahon. At si Elise? Siya na ngayon ang gumagawa ng sarili niyang pangalan, hindi lang sa bintana, kundi sa buong industriya.
