NAGHIWALAY SILA NOON DAHIL SA SOBRANG HIRAP AT GUTOM — MAKALIPAS ANG 5 TAON, NAGKITA SILA SA ISANG BUSINESS AUCTION AT NAGULAT NANG MALAMAN NA PAREHO NA SILANG BILYONARYO.
Si Leo at Mara ay nagpakasal nang bata pa, puno ng pangarap pero walang laman ang bulsa. Mahal na mahal nila ang isa’t isa, pero napakalupit ng tadhana sa kanila. Walang permanenteng trabaho si Leo, at labandera lang si Mara sa mga kapitbahay.
Ang kanilang huling gabi bilang mag-asawa ay hindi makakalimutan ni Leo habambuhay. Hati sila sa isang maliit na lata ng sardinas at isang tasang kanin. Mainit ang ulo, gutom, at pagod.
“Leo, ayoko na,” iyak ni Mara habang nakatitig sa kakaunting pagkain. “Mahal kita, Leo. Mahal na mahal. Pero pagod na pagod na ako. Hindi nakakabuhay ang pag-ibig lang. Mamamatay tayo sa gutom kung magsasama pa tayo. Parang awa mo na, palayain na natin ang isa’t isa.”
Masakit man, pumayag si Leo. Durog na durog ang puso niya.
“Patawarin mo ako, Mara. Wala akong kwentang asawa,” bulong niya. “Sige, maghiwalay na tayo. Hanapin mo ang buhay na deserve mo, ‘yung hindi ka magugutom.”
Naghiwalay sila nang walang galit, kundi puro pait at luha. Nang gabing iyon, habang nakatingin sa papalayong pigura ni Mara dala ang kakarampot niyang gamit, nangako si Leo sa sarili niya: “Yayaman ako. Hinding-hindi na ako magiging mahirap. At hinding-hindi na ako magpapalaya ng taong mahal ko dahil lang sa pera.”
LUMIPAS ANG LIMANG TAON.
Ginanap ang isang Elite Charity Auction sa grand ballroom ng Shangri-La Hotel. Ang mga bisita ay ang “Top 1%” ng lipunan—mga bilyonaryo, politiko, at business tycoons.
Ang item na pinag-aagawan ay isang Rare 19th Century Painting na nagkakahalaga ng milyun-milyon.
“Ang bid ay nasa 20 Million Pesos,” sabi ng Auctioneer sa mikropono. “May tataas pa ba?”
Isang lalaking naka-itim na Armani Suit ang nagtaas ng numero. Gwapo, matikas, ang buhok ay maayos, at mukhang makapangyarihan. Siya si CEO Leo Valderama, ang may-ari ng pinakamalaking Tech at Software Company sa Asia.
“25 Million Pesos!” sigaw ni Leo nang may kumpiyansa.
Akala ni Leo ay panalo na siya. Wala nang tumataas.
Biglang may boses ng babae sa kabilang dulo ng ballroom. Isang boses na pamilyar pero puno ng awtoridad.
“30 Million Pesos.”
Napalingon ang lahat. Isang babaeng nakasuot ng Red Silk Gown na humahaplos sa kanyang kurba, at nagniningning na dyamante sa leeg at tenga ang nakatayo. Napakaganda, sopistikada, at puno ng kumpiyansa.
Siya si Madam Mara Go, ang “Real Estate Tycoon” na nagmamay-ari ng mga high-end condos at malls sa bansa.
Nagkatinginan si Leo at Mara mula sa magkabilang dulo ng kwarto.
Tumigil ang mundo nila. Nawala ang ingay ng mga tao.
Yung dating labandera na amoy sabon at pawis… ngayon ay amoy mamahaling Chanel No. 5 na. Yung dating tambay na walang pambili ng bigas… ngayon ay kaya nang bilhin ang buong hotel.
Ngumisi si Leo. Isang ngiting puno ng challenge.
“35 Million,” hamon ni Leo, nakatingin diretso sa mata ni Mara.
“40 Million,” sagot agad ni Mara, taas-noo, hindi nagpapatalo.
“50 Million!” sigaw ni Leo.
Katahimikan. Wala nang tumaas.
“Sold to the gentleman in black for 50 Million Pesos!” sigaw ng Auctioneer.
Panalo si Leo sa painting. Pero iba ang gusto niyang makuha ngayong gabi.
Pagkatapos ng event, nagkita sila sa pribadong balcony ng hotel. Tanaw nila ang city lights.
“Congrats,” bati ni Mara habang hawak ang wine glass. “Ang yaman mo na pala, Leo. Akala ko dati, hanggang pangarap ka lang.”
“Ikaw din, Mara,” ngiti ni Leo, humahanga sa ganda ng dating asawa. “Balita ko, sa’yo na ang kalahati ng buildings sa Makati. Hindi na masama para sa dating ‘labandera’.”
Natahimik sila sandali. Ramdam ang bigat ng nakaraan.
“Galit ka pa ba sa akin?” tanong ni Leo. “Dahil pumayag akong iwan mo ako noon?”
Umiling si Mara. “Hindi, Leo. Noong iniwan kita, ‘yun ang naging gasolina ko. Ang sakit na ‘yun ang nagtulak sa akin. Nagsumikap ako, nag-aral, nagtrabaho ng 20 oras araw-araw kasi ayoko nang maranasan ‘yung gutom. Ayoko nang maranasan na iwan ang taong mahal ko dahil wala kaming pera. Ikaw? Galit ka ba?”
“Hindi rin,” sagot ni Leo. “Ganun din ako. Ang pangako ko sa sarili ko nung umalis ka, gusto kong patunayan na kaya kitang buhayin. Kaso… huli na ang lahat noon.”
Tumingin si Leo kay Mara nang seryoso. “May asawa ka na ba?”
Mara chuckled. “Wala. Busy ako sa pagpapayaman. Walang lalaking nakapantay sa standard ko. Masyado silang intimidated sa akin. Ikaw?”
“Wala rin,” tawa ni Leo. “Hinihintay ko pa rin kasi ‘yung babaeng kahati ko sa sardinas noon.”
Napaluha si Mara sa sinabi ni Leo.
“Leo, ang dami nating pera ngayon,” sabi ni Mara, pinupunasan ang luha. “Nasa atin na ang lahat. Pero noong mga panahong wala tayong pera, noong sa banig lang tayo natutulog… masaya naman tayo di ba? Bago tayo lamunin ng problema?”
“Oo, Mara. Ikaw ang pinakamasayang alaala ng buhay ko. At ngayon…”
Lumapit si Leo. Hinawakan niya ang kamay ni Mara. Ang kamay na dating magaspang sa kakalaba, ngayon ay makinis na, malambot, at may suot na mamahaling singsing.
“Ngayon, wala nang gutom. Wala nang takot. Pwede na ba nating ituloy ‘yung naudlot nating ‘Forever’?”
Inilabas ni Leo ang resibo ng napanalunan niyang painting kanina.
“Ang painting na ito worth 50 Million… regalo ko sa’yo. Pero may kapalit.”
“Ano?” tanong ni Mara, kumakabog ang dibdib.
Dahan-dahang lumuhod si Leo sa harap ni Mara. Naglabas siya ng isang singsing—isang 10-karat diamond ring na mas malaki pa sa kahit anong alahas sa auction.
“Mara, pakasalan mo ako ulit. This time, hindi na sardinas ang pagsasaluhan natin. Ibibigay ko sa’yo ang mundo. Ipagpapatuloy natin ang kwento natin, hindi bilang mahihirap na biktima ng tadhana, kundi bilang mga bilyonaryong pinagtagpo ulit ng pag-ibig.”
Umiyak si Mara at tumango. “Yes, Leo. Yes! I will marry you again!”
Niyakap nila ang isa’t isa sa ilalim ng mga bituin. Sa wakas, ang dalawang pusong pinaghiwalay ng kahirapan ay muling nagtagpo sa rurok ng tagumpay.
Sa sumunod na buwan, naganap ang “Wedding of the Century.” Hindi dahil sa garbo, kundi dahil sa kwento ng dalawang taong pinanday ng pangarap at muling pinagtagpo noong handa na silang dalawa.
At sa reception? Ang main dish na hinain sa mga mayayamang bisita ay Gourmet Sardines in Olive Oil—bilang pag-alala na kahit gaano sila kayaman ngayon, hinding-hindi nila kakalimutan ang gabing pinagsaluhan nila ang isang lata ng sardinas na nagturo sa kanila kung paano lumaban sa buhay.
