TINAWAG NG BIYENAN KO NA “SQUATTER” ANG ANAK KO SA SARILI NIYANG KASAL DAHIL DRIVER LANG ANG TATAY NIYA. PERO NANG ILABAS KO ANG TITULO NG LUPA MULA SA BULSA KO, NAMUTLA ANG LAHAT SA LAMAN NITO.
Ang kasal namin ni Ryan ay dapat ang pinakamasayang araw ng buhay ko. Ginanap ito sa grand ballroom ng isang five-star hotel. Ang pamilya ni Ryan ay kilalang “Old Rich,” habang ang pamilya ko ay simple lang. Ang tatay ko, si Tatay Berting, ay isang long-haul truck driver. Ang mga kamay niya ay magaspang, sunog ang balat sa araw, at kahit nakasuot siya ng bagong Barong Tagalog, halata pa rin na hindi siya sanay sa marangyang okasyon.
Ramdam ko ang mga matang mapanghusga ng mga kamag-anak ni Ryan.
Sa kalagitnaan ng reception, tumayo ang nanay ni Ryan, si Donya Miranda, para magbigay ng toast. Kinuha niya ang mikropono at ngumiti nang pakitang-tao.
“Para sa aking anak na si Ryan,” panimula ni Donya Miranda. “Alam kong mahal mo si Anna. Pero bilang ina, gusto kong siguraduhin ang kinabukasan mo. Alam naman nating… hindi pantay ang estado niyo sa buhay.”
Naglabas siya ng isang Susi at isang Blue Folder.
“Ito ang regalo ko sa inyo. Isang Luxury Condo Unit sa gitna ng Makati, worth 25 Million Pesos.”
Nagpalakpakan ang mga bisita. “Wow! Ang yaman talaga ni Donya Miranda!”
Pero biglang nagbago ang tono ng Donya. Tumingin siya sa akin nang matalim, puno ng malisya.
“Pero gusto kong linawin sa harap ng lahat,” mariing sabi niya sa mikropono. “Ang titulong ito ay nakapangalan LAMANG kay Ryan. May pinirmahan kaming clause. Kung sakaling maghiwalay kayo—dahil alam naman nating pera lang minsan ang habol ng mga taong galing sa hirap—walang makukuhang kahit singko si Anna.”
Itinuro niya ako.
“Ang condo na ito ay para sa anak ko lang. Anna, tandaan mo: Makikitira ka lang. Bisita ka lang sa bahay ng anak ko.”
Tumahimik ang buong ballroom. Napako ang tingin ng lahat sa akin. Gusto kong umiyak. Hiyang-hiya ako. Para akong sinampal at tinawag na “squatter” sa harap ng 300 tao. Hinawakan ni Ryan ang kamay ko, akmang aagawin ang mic sa nanay niya, pero naunahan siya.
Sa kabilang dulo ng mesa, sa sulok kung saan nakaupo ang pamilya ko, dahan-dahang tumayo si Tatay Berting.
Tumunog ang upuan sa katahimikan.
Inayos ni Tatay ang kanyang barong. Naglakad siya papunta sa stage. Ang mga bisita ay nagbulungan. Anong gagawin ng truck driver? Manggugulo ba siya? Nakakahiya naman.
Kinuha ni Tatay ang mikropono mula kay Donya Miranda. Hindi siya galit. Kalmado lang siya, pero ang aura niya ay mabigat.
“Magandang gabi po,” panimula ni Tatay. Ang boses niya ay malalim at seryoso.
“Donya Miranda, tama po kayo. Driver lang ako. Sa loob ng 30 taon, nagmamaneho ako ng truck mula Aparri hanggang Jolo. Puro langis at grasa ang kamay ko. Hindi ako sophisticated katulad niyo. Wala akong diploma.”
Tumingin si Tatay sa akin at ngumiti nang may luha sa mata.
“Pero sa bawat byahe ko… sa bawat gabi na natutulog ako sa loob ng mainit na truck… iniisip ko ang anak ko. Tinitipid ko ang sarili ko. Kumakain ako ng sardinas para makaipon para sa kanya.”
Bumunot si Tatay ng isang Lumang Brown Envelope mula sa bulsa ng kanyang pantalon. Luma na ang envelope, tupi-tupi, at may mantsa pa ng kape.
Napangisi si Donya Miranda. “Ano ‘yan? Sulat?”
“Dahil sinabi niyong ‘walang hati’ ang anak ko sa condo niyo at makikitira lang siya… naisip ko, panahon na para ilabas ko ito.”
Binuksan ni Tatay ang envelope at inilabas ang isang dokumento na may selyo ng gobyerno.
“Noong 1995, habang nagbabyahe ako sa probinsya, may isang malawak na lupain na binebenta nang mura. Gubat pa ‘yun noon at walang may gusto. Binili ko gamit ang ipon ko. Hulugan. Tiniis ko ang gutom mabayaran lang ‘yun dahil naniwala akong balang araw, may halaga ito.”
“Ngayon,” itinaas ni Tatay ang papel. “Ang lupang ‘yun ay kinatatayuan na ng bagong Commercial Center at Exclusive Subdivision sa Laguna. At noong nakaraang linggo, binenta ko ang kalahati nito sa isang developer.”
Nagulat ang mga bisita. Nanlaki ang mata ni Donya Miranda. Nawala ang ngisi sa mukha niya.
“Ang perang nakuha ko,” patuloy ni Tatay. “Ay ipinambili ko ng regalo para sa kasal na ito.”
Inilabas ni Tatay ang isang Gold Key at isang Titulo.
“Ito ay titulo ng isang MANSION sa Forbes Park. Fully paid. Cash. Walang utang.”
Napasinghap ang lahat. Forbes Park?! Ang pinakamahal na subdivision sa bansa kung saan nakatira ang mga bilyonaryo! Ang halaga nito ay triple ng condo ni Donya Miranda!
Humarap si Tatay kay Donya Miranda na ngayon ay nanginginig na ang labi.
“At gaya ng ginawa niyo, Donya… ang bahay na ito ay nakapangalan LAMANG sa anak kong si Anna.”
“Ryan,” baling ni Tatay sa asawa ko. “Mabait kang bata. Welcome ka sa bahay ni Anna kahit kailan. Pero gusto kong malinaw sa lahat…”
Tinitigan ni Tatay si Donya Miranda sa mata. Ang tingin ng isang amang handang pumatay para sa anak.
“Ang anak ko ay HINDI makikitira sa inyo. Siya ay may sariling palasyo. At kung sakaling maliitin niyo siya ulit sa loob ng condo niyo… tandaan niyo, mas malaki ang Guest House ng anak ko kaysa sa buong unit na ipinagmamalaki niyo.”
Inabot ni Tatay sa akin ang titulo at niyakap ako.
“Para sa’yo ito, Anak. Hindi ka pinalaki ng tatay para apihin lang ng matapobre. Happy Wedding.”
Nagkaroon ng katahimikan ng ilang segundo… bago sumabog ang palakpakan ng mga bisita. Standing ovation! Ang iba ay naiyak sa tuwa.
Si Donya Miranda ay namutla, halos himatayin, at napaupo sa kanyang upuan. Hindi siya makapagsalita. Ang “truck driver” na minaliit niya ay siya palang Secret Multimillionaire na mas mayaman pa sa kanya.
Niyakap ko si Tatay nang mahigpit habang umiiyak ako. Sa araw na iyon, hindi lang ako nagkaroon ng bahay, kundi napatunayan ko sa lahat na ang tunay na yaman ng tatay ko ay hindi ang lupa o pera, kundi ang pagmamahal niyang handang ipagtanggol ako sa kahit sinong mang-aapi.
