PINAUPO NG AMA SA TABI NG KUSINA ANG ANAK NIYANG “SUNDALONG KANIN”—PERO NANIGAS ANG LAHAT SA GULAT NANG BIGLANG SUMALUDO ANG SECRETARY OF DEFENSE AT TINAWAG SIYANG “SUPREME COMMANDER.”
Si Leo ay ang tinuturing na “Black Sheep” ng makapangyarihang pamilya Mondragon. Sampung taon na ang nakakaraan, itinakwil siya ng kanyang amang si Don Arnulfo dahil pinili niyang pumasok sa militar kaysa patakbuhin ang kanilang bilyong pisong kumpanya. Para kay Don Arnulfo, “walang pera sa pagiging sundalo” at “pang-mahirap lang ‘yan.”
Ngayon, ikakasal ang paboritong anak ni Don Arnulfo na si Rico.
Umuwi si Leo para dumalo. Naka-suot siya ng isang luma pero malinis na Barong Tagalog. Wala siyang dalang mamahaling regalo. Wala siyang dalang sports car; nag-taxi lang siya papunta sa five-star hotel.
Pagpasok niya sa grand ballroom, agad siyang hinarang ni Don Arnulfo. Ang tingin ng ama sa anak ay puno ng pandidiri.
“Anong ginagawa mo dito?” asik ng ama. Tinignan niya si Leo mula ulo hanggang paa. “Ang dumi mo tignan. Mukha kang driver ng mga bisita ko. Nakakahiya ka! Puro mga Senador, Congressman, at Business Tycoons ang nandito!”
“Pa, kasal ng kapatid ko. Gusto ko lang bumati at makisaya,” mahinahong sagot ni Leo.
“Bumati? O baka mangutang?” pang-iinsulto ni Arnulfo nang malakas, sapat para marinig ng ibang bisita. “Sige, pumasok ka. Pero doon ka umupo sa pinaka-dulong table. Sa tabi ng pinto ng kusina, kasama ng mga driver at yaya. Huwag na huwag kang lalapit sa Presidential Table. Ayokong malaman ng mga tao na may anak akong… walang narating sa buhay.”
Yumuko si Leo, tinanggap ang insulto. “Opo, Pa.”
Umupo si Leo sa sulok, sa dilim, malayo sa pamilya. Habang nagsasaya sila sa harap, kumakain ng mamahaling steak at umiinom ng wine, si Leo ay tahimik lang na umiinom ng tubig. Pinapanood niya ang pamilya niya na parang hindi siya ka-dugo.
Sa kalagitnaan ng reception, biglang nagkagulo sa labas ng hotel.
“WANG-WANG!”
Dumating ang convoy ng mga itim na SUV na may watawat ng Pilipinas. Pumasok ang mga PSG (Presidential Security Group) sa ballroom para hawiin ang daan. Napatayo ang lahat.
Dumating ang isang napaka-importanteng bisita.
Si Secretary Valdez, ang Secretary of National Defense. Ang pangalawa sa pinakamakapangyarihang tao sa militar.
Tuwang-tuwa si Don Arnulfo. Inayos niya ang kanyang coat.
“Narito ang Secretary!” sigaw ni Arnulfo sa mic. “Welcome, Sir! Isang malaking karangalan na dumalo kayo sa kasal ng anak ko!”
Naglakad si Don Arnulfo sa red carpet para salubungin ang Secretary at makipagkamay. Inisip niya na maganda itong koneksyon para sa negosyo niya. Ipagmamalaki niya sana ang anak niyang ikinasal.
“Good evening, Secretary Valdez!” bati ni Arnulfo, nakangiti nang malapad habang naka-lahad ang kamay.
Pero NILAMPASAN siya ng Secretary.
Hindi pinansin ni Valdez ang kamay ni Arnulfo. Ni hindi siya tumingin dito. Ang mga mata ng Secretary ay naghahanap ng ibang tao sa loob ng ballroom.
Naglakad ang Secretary papunta sa… dulong table.
Sa table kung saan nakaupo ang mga driver, yaya, at si Leo.
Sinundan ng tingin ng lahat ang Secretary. Nagtaka si Don Arnulfo. Bakit siya pupunta sa table ng mga patay-gutom?
Huminto si Secretary Valdez sa tapat ng lamesa ni Leo.
Dahan-dahang tumayo si Leo. Inayos niya ang kanyang tindig. Tuwid na tuwid.
Sa harap ng daan-daang mayayamang bisita, SUMALUDO nang mataas, matagal, at pormal si Secretary Valdez kay Leo.
“SIR!” bati ng Secretary nang malakas.
Natigilan ang buong ballroom. Walang makahinga.
“Good evening, ADMIRAL,” bati ng Secretary na may halong respeto at paghanga. “I didn’t know you were in the country, Sir. The President sends his highest regards for your successful mission in the West Philippine Sea. You saved hundreds of lives.”
Nalaglag ang panga ni Don Arnulfo. Nabitawan ni Rico ang baso niya.
A-Admiral?
Si Leo… ang anak na tinawag niyang walang narating… ay isang Vice Admiral? Isa sa pinakamataas na ranggo sa buong Navy? Ang Commander na tinitingala ng buong bansa?
“At ease, Secretary,” sagot ni Leo. Ang boses niya ay may awtoridad na hindi pa naririnig ng kanyang ama kailanman. “Private visit lang ito. Kasal ng kapatid ko. I’m just here as a brother, not as an officer.”
“Of course, Sir,” sagot ni Valdez. Humarap ang Secretary kay Don Arnulfo na ngayon ay namumutla na at nanginginig ang tuhod.
“Don Arnulfo,” sabi ng Secretary nang seryoso. “Hindi niyo ba alam? Ang anak niyo na si Vice Admiral Leo Mondragon ay isang buhay na bayani. Siya ang Commander ng Naval Forces na nagprotekta sa teritoryo natin. Respetado siya ng Pentagon, ng United Nations, at ng Presidente. Siya ang pinakamagaling na estratehista na meron ang Pilipinas.”
Tumingin ang Secretary sa pwesto ni Leo—sa tabi ng kusina.
“At pinaupo niyo ang isang Admiral sa tabi ng basurahan?”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Don Arnulfo. Hiyang-hiya siya. Ang anak na pinalayas niya… ang anak na inapi niya… ay mas mataas pa pala ang narating kaysa sa kanya.
Lumapit si Don Arnulfo kay Leo. Nanginginig ang kamay, naluha.
“Leo… a-anak… Admiral ka? Bakit hindi mo sinabi?”
Tumingin si Leo sa ama niya. Wala nang galit sa mata niya, kundi awa.
“Sinabi ko noon na gusto kong magsilbi sa bayan, Pa. Pero sabi mo, walang pera dun,” sagot ni Leo nang mahinahon.
Hinawakan niya ang balikat ng ama.
“Wala nga akong dalang ginto o negosyo ngayon, Pa. Pero dala ko ang DANGAL ng apelyido natin… isang bagay na hindi kayang bilhin ng lahat ng pera niyo.”
“Pa-patawarin mo ako…” iyak ni Arnulfo, akmang hahawakan si Leo.
Pero umatras si Leo at muling sumaludo sa Secretary.
“Aalis na ako. Masaya na akong nakita kong kinasal si Rico. Congrats sa inyo. Duty calls.”
“Let’s go,” utos ni Leo sa PSG.
Naglakad palabas si Admiral Leo Mondragon, kasunod ang Secretary of Defense at mga PSG na nakapalibot sa kanya. Iniwan niya ang kanyang ama sa gitna ng ballroom na punong-puno ng pagsisisi, habang ang mga bisita ay nakatingin sa likod ni Leo nang may paghanga at respeto—ang “Black Sheep” na naging Agila ng Karagatan.
