TINAWAG NG MANAGER NA “SQUATTER” ANG KARGADOR NA BF NG KANYANG EMPLEYADA AT IPINAKALADKAD ITO SA MGA GUARD—PERO NANIGAS ANG LAHAT NANG DUMATING ANG MAY-ARI NG MALL AT YUMUKO SA “KARGADOR” AT TINAWAG ITONG “BIG BOSS.”
Si Travis ay ang 27-anyos na bilyonaryong CEO ng Empire Group, ang kumpanyang nagmamay-ari ng mga pinakamalalaking mall at hotel sa buong bansa. Siya ang tinaguriang “The Golden Bachelor.” Pero pagod na siya sa mga babaeng dumidikit lang sa kanya dahil sa yaman niya.
Dahil dito, gumawa siya ng isang social experiment. Nagpanggap siyang si “Tonio”—isang simpleng kargador sa warehouse ng sarili niyang mall. Nagpahaba siya ng balbas, nagsuot ng mga kupas na damit, at naglagay ng dumi sa mukha at kamay araw-araw.
Nakilala niya si Jenny, isang masipag na promodiser ng appliances sa department store. Si Jenny ay ulila na at nagtatrabaho para buhayin ang nakababatang kapatid.
Kahit maliit lang ang sweldo ni Jenny, nakita ni Travis ang busilak nitong puso. Tuwing break time, hahatian siya ni Jenny ng baon nito.
“Tonio, kain ka pa. Payat mo na nga eh. Alam kong mabigat ang mga binubuhat mo,” malambing na sabi ni Jenny habang inaabutan siya ng kalahating itlog at kanin.
“Jen, hindi ka ba nahihiya sa akin?” tanong ni Tonio habang pinupunasan ang pawis at uling sa mukha niya. “Madungis ako. Amoy-pawis. Mahirap lang.”
Ngumiti si Jenny at hinawakan ang magaspang na kamay ni Tonio.
“Ano ka ba. Marangal ang trabaho mo. Wala kang inaapakan. Aanhin ko ang mayaman kung masama naman ang ugali o manloloko? Basta masipag ka at may takot sa Diyos, proud ako sa’yo. Ikaw ang pahinga ko, Tonio.”
Doon nalaman ni Travis na si Jenny na ang “The One.” Ang babaeng nagmahal sa kanya noong wala siyang maibigay kundi oras at katapatan.
Dumating ang araw ng Grand Mall Anniversary Sale. May mahigpit na utos ang management: “Bawal ang mga outsider. Bawal ang poor-looking. We must maintain a high-class image for our VIP guests.”
Sinundo ni Tonio si Jenny sa department store pagkatapos ng shift nito. Naka-suot siya ng punit na sando, maong na putik-putik, at tsinelas na manipis na ang swelas.
Nakita sila ni Ms. Vera, ang matapobre at aroganteng Store Manager na laging mainit ang ulo kay Jenny.
“JENNY!” tili ni Ms. Vera na umalingawngaw sa buong floor.
Lumapit si Ms. Vera, nakapamewang at nanlilisik ang mata kay Tonio.
“Ano na naman ang ginagawa ng pulubing ‘yan dito?! Di ba sinabi ko sa’yo na bawal ang squatter sa store ko?! Ang baho-baho! Nakakasira sa image ng mall!”
“Ma’am, boyfriend ko po siya. Sinundo lang po ako. Aalis na po kami,” mahinahong paliwanag ni Jenny.
“Boyfriend?!” pandidiri ni Ms. Vera. “Eww! Kaya hindi ka umaasenso eh! Didikit ka sa lalaking amoy-lupa at walang future! You are dragging the image of my store down! Nakakahiya ka!”
Pinalibutan sila ng ibang empleyado at mga sosyal na customers na nagbubulungan. Hiyang-hiya si Jenny. Tumulo ang luha niya.
“Ms. Vera, tama na po. Huwag niyo naman po siyang insultuhin ng ganyan. Tao din po siya,” pakiusap ni Jenny.
“HINDI!” sigaw ni Ms. Vera. “Guards! GUARDS!”
Dumating ang dalawang security guard.
“Kaladkarin niyo palabas ang construction worker na ‘to! Itapon niyo sa labas ng gate! At ikaw Jenny, YOU ARE FIRED! Layas! Ayoko ng empleyadong walang standard!”
Hinawakan ng guard si Tonio sa braso. Umiiyak na si Jenny, humahagulgol.
“Tonio, umalis na tayo… please… sorry… nawalan pa ako ng trabaho…”
Pero hindi gumalaw si Tonio. Nanatili siyang nakatayo, kalmado pero matalim ang tingin kay Ms. Vera.
Sa halip, tumawa siya nang mahina. Isang tawang puno ng kapangyarihan.
“Standard?” tanong ni Tonio. Ang boses niya ay biglang naging seryoso, malalim, at may awtoridad na hindi pa naririnig ni Jenny. “Ms. Vera, ang lakas ng loob mong magsalita ng standard.”
“Aba! Sumasagot ka pa, hampaslupa?!” akmang sasampalin ni Ms. Vera si Tonio.
BLAG!
Biglang bumukas ang malalaking glass doors ng main entrance ng mall.
Pumasok ang sampung lalaking naka-itim na suit at may earpiece. Mga Elite Bodyguards.
Kasunod nila ang buong Board of Directors ng mall at ang Regional Manager. Tumatakbo sila, pawisan, humahangos, at takot na takot ang mga mukha.
“Nandito na sila! Nandito na ang Big Boss!” bulong ng mga tao.
Akala ni Ms. Vera ay tutulungan siya. “Sir! Buti dumating kayo! May nanggugulo ditong squatter!” sumbong niya sa Regional Manager.
Pero NILAMPASAN siya ng Regional Manager na parang hangin.
Dumiretso sila kay Tonio—ang kargador na puno ng dumi sa mukha.
Sa harap ng daan-daang tao, sabay-sabay na LUMUHOD at YUMUKO (90-degree bow) ang Regional Manager at ang mga Directors sa harap ng “kargador.”
“GOOD AFTERNOON, SIR TRAVIS!” bati nila nang sabay-sabay, nanginginig sa kaba. “Pasensya na po sa delay, Sir! Handa na po ang opisina niyo sa penthouse. Hinihintay na po kayo ng mga investors.”
Natigilan ang buong mall. Nanigas si Ms. Vera. Ang kamay niya ay nakatigil sa ere. Nalaglag ang panga ng mga guard at agad na binitawan si Tonio. Si Jenny ay tulala, hindi makapaniwala sa nakikita niya.
“S-Sir Travis…?” bulong ni Ms. Vera, namumutla.
Dahan-dahang kumuha ng wet wipes si Tonio at pinunasan ang uling sa mukha niya. Tinanggal niya ang pekeng balbas. Isinuot niya ang isang Rolex watch na inabot ng bodyguard.
Humarap siya bilang si Travis Empire—ang bilyonaryong may-ari ng buong mall na tinatayuan nila.
“Ms. Vera,” malamig na sabi ni Travis. Ang boses niya ay nagpatahimik sa lahat. “Tinatawag mong PULUBI ang nagpapasweldo sa’yo?”
“Tinatawag mong SQUATTER ang may-ari ng building na ‘to?”
Nanghina ang tuhod ni Ms. Vera. Nanginginig ang buong katawan niya. “S-Sir… kayo po… kayo po ang may-ari? Hindi po… akala ko po… kargador lang…”
“Akala mo kargador lang ako kaya pwede mo na kaming tapakan at ipakaladkad?” putol ni Travis. “Ang tunay na CHEAP dito ay hindi ang damit ko, kundi ang UGALI mo. You have no right to treat anyone like that.”
Humarap si Travis sa Regional Manager.
“YOU’RE FIRED,” turo niya kay Ms. Vera. “Tanggalin ang babaeng ‘to ngayon din. At siguraduhin mong blacklisted siya at wala nang tatanggap sa kanya sa buong retail industry. I want her banned from all my properties nationwide.”
“Opo, Sir Travis! Masusunod po!”
“Sir! Maawa kayo! May pamilya ako! Sorry po!” iyak ni Ms. Vera, lumuluhod kay Travis.
“Guards,” utos ni Travis sa mga guard na kanina ay humawak sa kanya. “Kaladkarin niyo ang babaeng ‘to palabas. Ngayon din. Ipakita niyo sa kanya kung paano ang pakiramdam ng itinatapon.”
Kinaladkad ng mga guard si Ms. Vera palabas habang nagsisisigaw at pinagtatawanan ng mga tao.
Humarap si Travis kay Jenny. Ang mukha niya ay bumalik sa pagiging maamo at puno ng pagmamahal.
“Jenny,” hawak ni Travis sa kamay ng dalaga na nanginginig pa rin. “Sorry kung naglihim ako. Sorry kung kinailangan mo pang maranasan ‘to.”
“Gusto ko lang makasigurado na mamahalin ako ng babae hindi dahil sa bilyonaryo ako, kundi dahil sa kung sino ako bilang tao. Noong pinagtanggol mo si Tonio na kargador, napatunayan kong ikaw na nga.”
“Tonio… este, Travis…” naiiyak na sabi ni Jenny. “Natatakot ako. Bilyonaryo ka. Promodiser lang ako. Hindi tayo bagay.”
Ngumiti si Travis at pinunasan ang luha ni Jenny.
“Hindi ka na promodiser ngayon,” sabi ni Travis. “Mula ngayon, ikaw na ang BOSS ng lahat ng ito. You are the Queen of my Empire.”
Inilabas ni Travis ang isang Diamond Engagement Ring na kasing-laki ng butil ng mais. Lumuhod siya sa harap ni Jenny.
“Jenny, will you marry me? Hindi bilang Mrs. Empire, kundi bilang asawa ni Tonio na mahal na mahal ka at handang ibigay sa’yo ang mundo?”
Napahagulgol si Jenny at tumango. “Oo! Oo naman, Tonio! Oo, Travis!”
Isinuot ni Travis ang singsing at niyakap si Jenny habang nagpapalakpakan at naghihiyawan ang buong mall. Ang ilan ay naiyak sa tuwa.
Sa araw na iyon, natutunan ng lahat na huwag manghusga ng libro ayon sa pabalat—dahil baka ang taong tinatawanan at inaapi mo ngayon ay siya palang may-ari ng lupang tinatayuan mo.
