TINAWANAN NILA AKO HABANG BASANG-BASA SA ULAN AT PINALAYAS NA PARANG ASO… PERO HINDI NILA ALAM, HAWAK KO ANG SEKRETONG DUDUROG SA BUHAY NILA KINABUKASAN. ⛈️💔🔥
Umuulan ng yelo at apoy nang gabing iyon—yelo galing sa langit, at apoy galing sa galit ng asawa kong si Dante.
Kakaladkad lang niya sa akin palabas ng Master Bedroom. Wala akong nagawa kundi humagulgol habang hinihila niya ako pababa ng hagdan. Pagdating sa front door, hinablot niya ang nag-iisang maleta ko at buong lakas na inihagis sa putikan sa front lawn.
BLAG! 🧳🌧️
Bumukas ang mga zipper ng maleta. Nagkalat ang mga damit ko sa basang damuhan—ang mga damit na binili ko sa sale, ang mga lumang sapatos na hindi ko mapalitan dahil tinitipid ko ang sarili ko para sa pamilya namin.
Sa may pintuan, nakatayo si Dante. Naka-akbay sa kanya si Ruby, ang sekretarya niya na mas bata, mas maputi, at ngayon ay umaakto nang bagong “Lady of the House.”
“Layas!” sigaw ni Dante. Ang mukha niya ay puno ng pandidiri, parang hindi niya ako minahal ng sampung taon. “Sawang-sawa na ako sa pagmumukha mo, Elara! Wala ka namang silbi! Palamunin! Puro ka lang luto at linis! Hindi ka bagay sa status ko!”
Humagikgik si Ruby at sumandal sa dibdib ni Dante, parang nanonood lang ng telenobela. “Bye, Elara. Huwag kang mag-alala, aalagaan ko ang bahay… at si Dante. Mas bagay sa akin ang Master Bedroom.”
“Narinig mo ‘yun?” dagdag ni Dante, puno ng yabang. “Ito ang bago kong Reyna. At ito…” itinaas niya ang kamay para ituro ang malaking mansyon sa likod nila. “ITO AY BAHAY KO. Pinaghirapan ko ito! Katas ng sweldo ko bilang CEO! Kaya wala kang karapatan dito! Alis!”
Basang-basa ako sa ulan. Nanginginig sa lamig. Tinitigan ko silang dalawa. Inaasahan nilang iiyak pa ako lalo. Inaasahan nilang luluhod ako sa putikan at magmamakaawa na huwag nila akong itapon.
Pero dahan-dahan akong tumayo nang tuwid. Pinunasan ko ang tubig-ulan na humalo sa luha ko. Huminga ako nang malalim.
At NGUMITI ako. 🙂
Isang ngiti na nagpatindig ng balahibo ni Dante.
“Sigurado ka ba, Dante?” kalmado kong tanong. Ang boses ko ay hindi nanginginig. “Sigurado ka bang sa’yo ang bahay na ‘to?”
“Aba’t sumasagot ka pa!” bulyaw niya. “Ako ang nagbabayad ng bills! Ako ang CEO! Ikaw? Housewife lang! Wala kang pera! Layas bago pa kita ipakaladkad sa guard!”
Isinarado nila ang pinto nang padabog. BLAG!
Hindi ko pinulot ang mga gamit ko sa putikan. Hinayaan ko silang maligo sa ulan. Kinuha ko lang ang cellphone ko sa bulsa ko.
Tinawagan ko si Atty. Guevarra, ang pinakamatinik na corporate lawyer sa bansa.
“Attorney,” sabi ko nang malamig. “Activate Protocol Alpha. Kunin niyo na ang lahat. Iwanan silang walang-wala.”
Sumakay ako sa Grab na kakarating lang at nag-check in sa pinakamahal na suite sa isang 5-Star Hotel. Natulog ako nang mahimbing sa unang pagkakataon, alam kong bukas… maniningil ang karma.
KINABUKASAN NG UMAGA ☀️🚔
Nagising si Dante at Ruby sa tunog ng malakas na katok at sirena.
TOK! TOK! TOK!
Pagbukas ni Dante ng pinto (suot pa ang bathrobe niya), bumungad sa kanya ang limang pulis at isang Sheriff.
“Good morning,” bati ng Sheriff. “Kayo po ba si Mr. Dante Alcantara?”
“Oo, ako nga,” mayabang na sagot ni Dante. “Bakit? May reklamo ba ang ex-wife ko? Sabihin niyo sa kanya, hindi na siya makakabalik dito! Tapos na kami!”
Nagkatinginan ang mga pulis nang may halong awa.
“Sir,” inabot ng Sheriff ang isang dokumento. “Ito po ay isang Eviction Notice at Restraining Order. Kailangan niyo pong lisanin ang property na ito sa loob ng isang oras.”
Kumunot ang noo ni Dante. “Eviction?! Pinapalayas niyo ako sa SARILI KONG BAHAY?! Baliw ba kayo?! Sino ang nag-utos nito?!”
“Ang may-ari po,” sagot ng pulis.
“AKO ANG MAY-ARI!” sigaw ni Dante, halos pumutok ang ugat sa leeg.
Biglang may pumaradang itim na Limousine sa tapat ng gate. Bumaba ang bintana sa likod.
Nakita ni Dante si Elara.
Hindi na siya ang basang-sisiw kagabi. Naka-dark shades siya, suot ang isang mamahaling Italian Red Power Suit, at ang buhok ay naka-ayos nang perpekto. Ang aura niya ay hindi pang-housewife… pang-Bilyonaryo.
Lumabas ako ng kotse. Ang tunog ng heels ko sa semento ay parang tunog ng paparating na hatol.
“Hi, Dante. Hi, Ruby,” bati ko. “Nagustuhan niyo ba ang wake-up call ko?”
“Anong kalokohan ito, Elara?!” sigaw ni Dante, pero may takot na sa mata niya.
Naglakad ako palapit sa gate. Inilabas ko ang orihinal na Titulo ng Lupa at Stock Certificates.
“Dante,” paliwanag ko na parang nagtuturo sa batang makulit. “Naalala mo nung kinasal tayo? Pumirma ka ng Prenuptial Agreement. Nakasaad doon na ang lahat ng ari-arian ko bago ang kasal ay mananatiling akin.”
“So?!” sagot ni Dante. “Binili ko ang bahay na ‘to habang kasal na tayo! Katas ng Alcantara Holdings!”
Tumawa ako nang mahina.
“Mali,” sagot ko. “Ang bahay na ito ay binili ng kumpanya—ang Alcantara Holdings—bilang ‘Executive Housing’ para sa CEO. Hindi ito sa’yo. Sa kumpanya ito.”
“Oo! Kumpanya ko!” pagmamalaki ni Dante.
“Dante…” umiling ako. “Ikaw ang CEO. Empleyado ka lang. Pero sino ba ang Chairman of the Board at may-ari ng 60% ng stocks ng kumpanya na silent partner mula pa noon?”
Natigilan si Dante. Napaisip siya. Ang alam niya, isang misteryosong investor ang may-ari. Ang pangalan sa papel ay “E.M. Ventures.”
“E.M…” bulong ni Dante. Tumingin siya sa akin. “Elara… Mendoza…”
Nalaglag ang panga niya. Namutla si Ruby at napakapit sa pader.
“Surprise,” kindat ko. 😉 “Ang pera na ginagamit mo, ang kumpanyang pinapasukan mo, at ang bahay na tinitirhan mo… AKIN LAHAT ‘YON. Minana ko sa lolo ko bago pa tayo nagkakilala. Namuhay lang ako nang simple, nagluto at naglinis para sa’yo, kasi gusto kong makita kung mamahalin mo ako kahit ‘housewife’ lang ang tingin mo sa akin.”
Tinanggal ko ang shades ko at tinignan siya sa mata.
“Pero tinapon mo ako sa putikan. Kaya ngayon, tinatapon din kita.”
Humarap ako sa Sheriff.
“Officer, may trespassers sa property ko. Paki-alis sila.”
“Sandali! Elara! Babe!” lumuhod si Dante sa semento, nanginginig ang tuhod. “Sorry! Hindi ko alam! Nagkamali ako! Si Ruby ang may kasalanan! Nilandi niya ako! Wala akong kasalanan!”
“Hoy! Anong ako?!” sigaw ni Ruby, tinulak si Dante. “Ikaw ang nagsabing mayaman ka! Sabi mo sa’yo ‘to! Manloloko!”
“Tama na ang drama,” putol ko sa kanila. “Dante, you are FIRED as CEO. At Ruby, fired ka na rin. Lumayas kayo sa pamamahay ko. Ngayon din.”
Pumasok ang mga pulis at kinaladkad sila palabas. Wala silang nadala kahit isang damit. Ang mga maleta nilang itinapon nila palabas? Wala. Tanging suot lang nila ang dala nila.
Habang hinihila sila ng pulis, tumalikod na ako at pumasok sa mansyon. Nakita ko ang mga gamit ko na nakakalat pa rin sa damuhan.
Inutusan ko ang new security guards.
“Sunugin niyo ang mga gamit ni Dante at Ruby na naiwan sa loob,” utos ko. “At linisin niyo ang bahay. Ayoko ng amoy ng basura.”
Sa huli, ang lalaking naghagis ng maleta ang siya ring pinalayas nang walang bitbit na kahit ano. Napatunayan ni Dante na ang tunay na Reyna ay hindi ang maingay, kundi ang tahimik na may hawak ng korona. 👑✨
