PINAHIYA AKO NG BIYENAN KO SA GITNA NG KASAL KO. ANG SABI NIYA, ANG CONDO AY PARA LANG SA ANAK NIYA AT WALA AKONG HATI DAHIL “MAKIKITIRA” LANG AKO. PERO TUMAYO ANG TATAY KONG TRUCK DRIVER AT NAGSALITA: “NGAYON, AKO NAMAN.”
Ang kasal namin ni Ryan ay dapat ang pinakamasayang araw ng buhay ko. Ginanap ito sa isang mamahaling hotel ballroom na puno ng bulaklak at kristal. Ang pamilya ni Ryan ay kilalang old rich, habang ang pamilya ko ay simple lang.
Ang tatay ko, si Tatay Berting, ay isang long-haul truck driver sa loob ng tatlong dekada. Ang mga kamay niya ay magaspang at puno ng kalyo, at kahit nakasuot siya ng bagong Barong Tagalog, halata pa rin sa tindig niya na hindi siya sanay sa marangyang okasyon.
Sa kalagitnaan ng reception, tumayo ang nanay ni Ryan, si Donya Miranda, para magbigay ng toast. Suot ang kanyang kumikinang na alahas, kinuha niya ang mikropono at ngumiti nang pakitang-tao.
“Para sa aking anak na si Ryan,” panimula ni Donya Miranda. “Alam kong mahal mo si Anna. Pero bilang ina, gusto kong siguraduhin ang kinabukasan mo.”
Naglabas siya ng isang Susi at isang Blue Folder mula sa kanyang mamahaling bag.
“Ito ang regalo ko sa inyo. Isang BRAND NEW LUXURY CONDO UNIT sa gitna ng Makati.”
Nagpalakpakan ang mga bisita. “Wow! Ang yaman talaga ni Donya Miranda!”
Pero biglang nagbago ang tono ng Donya. Tumingin siya sa akin nang matalim, isang tingin na puno ng panghuhusga.
“Pero gusto kong linawin sa harap ng lahat,” mariing sabi niya sa mikropono. “Ang titulong ito ay nakapangalan LAMANG kay Ryan. May pre-nuptial agreement na nakapaloob dito.”
Tumahimik ang paligid.
“Kung sakaling maghiwalay kayo—dahil alam naman nating pera lang minsan ang habol ng iba—walang makukuhang kahit singkong duling si Anna. Ang condo na ito ay para sa anak ko lang. Anna, tandaan mo… MAKIKITIRA KA LANG.”
TUMAHIMIK ang buong ballroom.
Napako ang tingin ng lahat sa akin. Gusto kong umiyak. Hiyang-hiya ako. Para akong sinampal sa harap ng 300 tao. Hinawakan ni Ryan ang kamay ko nang mahigpit, akmang aagawin ang mic sa nanay niya dahil sa galit, pero naunahan siya.
Sa kabilang dulo ng presidential table, dahan-dahang tumayo si Tatay Berting.
Ang tunog ng kanyang upuan sa sahig ay umalingawngaw sa katahimikan.
Inayos ni Tatay ang kanyang barong. Naglakad siya papunta sa stage nang may dignidad. Ang mga bisita ay nagbulungan. “Anong gagawin ng truck driver? Manggugulo ba siya?”
Kinuha ni Tatay ang mikropono mula kay Donya Miranda na gulat na gulat. Kalmado lang siya.
“Magandang gabi po,” panimula ni Tatay. Ang boses niya ay malalim, seryoso, at puno ng emosyon.
“Donya Miranda, tama po kayo. Driver lang ako. Sa loob ng 30 taon, nagmamaneho ako ng truck mula Aparri hanggang Jolo. Puro langis, grasa, at alikabok ang kamay ko. Hindi ako sophisticated katulad niyo.”
Tumingin si Tatay sa akin. Nakita ko ang luhang nangingilid sa mga mata niya.
“Pero sa bawat byahe ko… sa bawat gabi na natutulog ako sa loob ng mainit na truck… iniisip ko ang anak ko. Tinitipid ko ang sarili ko para sa kanya. Kumakain ako ng delata para makapag-aral siya.”
Bumunot si Tatay ng isang luma at tupi-tuping Brown Envelope mula sa bulsa ng kanyang pantalon.
“Dahil sinabi niyong ‘walang hati’ ang anak ko sa condo niyo at ‘makikitira’ lang siya… naisip ko, panahon na para ilabas ko ito.”
Binuksan ni Tatay ang envelope. Nanginginig ang kamay niya habang inilalabas ang isang dokumento.
“Noong 1995, habang nagbabyahe ako sa probinsya, may isang malawak na lupain na binebenta nang mura. Gubat pa ‘yun noon. Walang may gusto. Binili ko gamit ang lahat ng ipon ko. Hulugan. Tiniis ko ang gutom mabayaran lang ‘yun.”
Itinaas ni Tatay ang papel para makita ng lahat.
“Ngayon, ang lupang ‘yun ay kinatatayuan na ng bagong Commercial Center at exclusive Subdivision sa Laguna. At noong nakaraang linggo, binenta ko ang kalahati nito sa isang malaking developer.”
Nagulat ang mga bisita. Nanlaki ang mata ni Donya Miranda at napahawak sa kanyang perlas.
“Ang perang nakuha ko,” patuloy ni Tatay, ang boses ay garalgal na. “Ay ipinambili ko ng regalo para sa kasal na ito.”
Inilabas ni Tatay ang isang Susi at isang Titulo ng Lupa.
“Ito ay titulo ng isang MANSION sa Forbes Park. Fully paid. CASH.”
NAPASINGHAP ang lahat. Ang Forbes Park ay ang pinakamahal na subdivision sa bansa, ang tirahan ng mga bilyonaryo.
Humarap si Tatay kay Donya Miranda. Ang tingin niya ay matalim pero hindi mayabang.
“At gaya ng ginawa niyo, Donya… ang bahay na ito ay nakapangalan LAMANG sa anak kong si Anna.”
“Ryan,” baling ni Tatay sa asawa ko. “Mabait kang bata. Welcome ka sa bahay ni Anna kahit kailan. Pero gusto kong malinaw sa lahat…”
Tinitigan ni Tatay si Donya Miranda sa mata.
“Ang anak ko ay hindi MAKIKITIRA sa inyo. Siya ay may sariling palasyo. At kung sakaling maliitin niyo siya ulit sa loob ng condo niyo… tandaan niyo, mas malaki ang guest house ng anak ko kaysa sa unit na ipinagmamalaki niyo.”
Lumapit si Tatay sa akin at ibinigay ang titulo.
“Para sa’yo ito, Anak. Happy Wedding. Hindi ka na muli aapi-apihin ng kahit sino.”
Nagkaroon ng katahimikan ng ilang segundo… bago sumabog ang PALAKPAKAN at hiyawan ng mga bisita. Standing ovation para sa truck driver.
Si Donya Miranda ay namutla at napaupo sa kanyang upuan, hindi makapagsalita sa hiya. Ang “truck driver” na minaliit at ininsulto niya ay siya palang secret multimillionaire na mas mayaman pa sa kanya.
Niyakap ko si Tatay nang mahigpit habang umiiyak ako sa kanyang dibdib. Sa araw na iyon, hindi lang ako nagkaroon ng bahay, kundi napatunayan ko sa buong mundo na ang tunay na yaman ng tatay ko ay hindi ang lupa o pera, kundi ang pagmamahal niyang handang ipagtanggol ako sa kahit sinong mang-aapi.
