NANGANAK SIYA NG APAT NA SANGGOL SA ISANG GABI—PERO IMBES NA MATUWA, NAG-IMPAKE ANG KANYANG ASAWA AT NAG-IWAN NG SULAT: “HINDI KO KAYA ANG GASTOS. BAHALA KA NA.”
Sa loob ng Delivery Room, halo-halong iyak ang naririnig. Hindi isa. Hindi dalawa. Kundi apat.
Si Elena ay pagod na pagod, pawisan, at halos wala nang lakas. Pero sa kabila ng sakit ng panganganak, nakangiti siya. Apat na malulusog na sanggol—ang kanyang Quadruplets. Isang milagro kung tutuusin.
Ang buong akala ni Elena, ito ang pinakamasayang araw ng buhay nila ng asawa niyang si Karding.
Pero mali siya.
Habang karga ng mga nurse ang apat na sanggol para linisin, napansin ni Elena na hindi nakangiti si Karding. Nakatayo lang ito sa gilid, namumutla, at nakatingin sa kawalan. Hawak nito ang hospital bill na kakabigay lang ng cashier.
“Karding,” mahinang tawag ni Elena. “Tignan mo sila… ang gaganda nila.”
Tumingin si Karding kay Elena. Walang pagmamahal sa mata nito. Puro takot. Puro pag-aalala sa pera.
“Apat, Elena?” garalgal na sabi ni Karding. “Apat na bibig ang papakainin natin? Apat na gatas? Apat na diaper? Minimum wage earner lang ako! Ni hindi nga tayo makakain ng maayos dalawa, paano pa kaya ngayong anim na tayo?!”
“Kakayanin natin ‘to, Mahal,” pilit na ngiti ni Elena kahit tumutulo na ang luha niya. “Magtutulungan tayo. Blessing sila.”
“Blessing? Sumpa ‘yan sa kahirapan!” sigaw ni Karding.
Lumabas si Karding ng kwarto. Ang akala ni Elena, nagpapahangin lang ito. Ang akala niya, babalik ito kapag kumalma na.
Naghintay si Elena. Isang oras. Dalawang oras. Isang araw.
Walang Karding na bumalik.
Nang makauwi si Elena sa kanilang maliit na inuupahang bahay (sa tulong ng kapatid niya), wala na ang mga gamit ni Karding. Ang naiwan lang ay isang pirasong papel sa ibabaw ng mesa.
“Elena, Pasensya na. Hindi ko kayang magpalaki ng apat na bata. Mamamatay ako sa hirap. Aalis na ako habang maaga pa. Maghanap ka na lang ng ibang tutulong sa’yo. Huwag mo na akong hanapin.”
Bumagsak si Elena sa sahig. Yakap ang apat na sanggol na umiiyak nang sabay-sabay.
Ang sakit ng hiwa sa tiyan niya ay wala kumpara sa sakit ng pag-iwan sa kanya. Iniwan siya ng haligi ng tahanan noong mga panahong kailangan na kailangan siya ng pundasyon.
Maraming nagsabi kay Elena: “Ipamigay mo na lang ang iba.” “Hindi mo kakayanin ‘yan mag-isa.” “Mag-asawa ka na lang ng mayaman.”
Pero tinignan ni Elena ang apat na pares ng mata na nakatingin sa kanya.
“Hindi,” bulong niya. “Kung mahina ang tatay niyo, pwes, dodoblehin ko ang tapang ko.”
Naging kalabaw si Elena. Sa umaga, nagtitinda siya ng kakanin. Sa hapon, naglalaba. Sa gabi, nag-o-online selling habang nagpapadede ng apat na bata nang sabay-sabay. Halos hindi siya natutulog. Nawalan siya ng ganda, pumayat siya, at tumanda ang itsura dahil sa hirap.
Pero hindi siya sumuko.
LUMIPAS ANG 20 TAON…
Isang Graduation Day.
Apat na kabataan ang sabay-sabay na umakyat sa stage. Lahat sila ay Cum Laude. Isang Engineer. Isang Nurse. Isang Teacher. At isang Accountant.
Sa ibaba ng stage, nakaupo si Elena. Puti na ang buhok, kulubot na ang balat, pero siya ang may pinakamagandang ngiti sa buong mundo.
Nang tawagin ang mga pangalan nila, sabay-sabay na nagsalita ang apat sa mikropono:
“Ang tagumpay na ito ay hindi para sa amin. Ito ay para sa nag-iisang tao na hindi sumuko noong tinalikuran kami ng mundo. Para sa’yo ‘to, Mama!”
Nagpalakpakan ang libu-libong tao.
Sa labas ng gate ng unibersidad, may isang matandang lalaki na nakasilip. Gusgusin, payat, at nag-iisa. Si Karding.
Nabalitaan niya ang tagumpay ng mga anak niya. Gusto sana niyang lumapit. Gusto niyang sabihing, “Anak, ako ang tatay niyo.”
Pero nang makita niya kung paano yakapin ng apat na anak ang kanilang ina—puno ng respeto, pagmamahal, at pasasalamat—naramdaman ni Karding ang bigat ng kanyang desisyon 20 taon na ang nakakaraan.
Wala siyang karapatan.
Tinalikuran niya ang “hirap” noon, kaya wala siyang karapatan sa “ginhawa” ngayon.
Umalis si Karding nang nakayuko, habang si Elena ay tinaas ng kanyang mga anak na parang isang reyna.
Aral: Ang tunay na pagkalalaki ay hindi nasusukat sa kakayahang gumawa ng bata, kundi sa tapang na panindigan at buhayin sila, hirap man o ginhawa. Saludo sa lahat ng Single Moms na tumayong nanay at tatay!
