PINILIT SIYANG PAKASALAN ANG “HALIMAW” NA BILYONARYO PARA SA PERA—PERO SA GABI NG KANILANG KASAL, LUMUHOD ANG BABAE AT UMAMIN: “KATAWAN KO LANG ANG SA’YO, DON GREG… DAHIL ANG PUSO KO AY PAG-AARI NG DRIVER MO.”
Gabi ng kasal. Nasa loob ng Presidential Suite ang bagong kasal.
Nanginginig sa takot si Celestine. Nakaupo siya sa gilid ng kama, suot pa rin ang kanyang trahe de boda, habang ang mga luha ay walang tigil sa pagpatak.
Sa kabilang dako ng kwarto, nakatayo si Don Greg. Totoo ang mga chismis. Nakakatakot ang itsura nito. Sobrang laki ng tiyan nito, puno ng peklat ang mukha, at hirap na hirap huminga. Siya ang bilyonaryong sumagot sa lahat ng utang ng pamilya ni Celestine kapalit ng isang kasal.
“Bakit ka umiiyak?” tanong ni Don Greg. Ang boses niya ay malalim, garalgal, at nakakapanindig-balahibo. “Hindi ba dapat masaya ka? Asawa mo na ang isa sa pinakamayamang tao sa bansa. Nasa iyo na ang lahat, Celestine.”
Dahan-dahang tumayo si Celestine at lumapit sa asawa. Kahit nandidiri at natatakot, pinalaki siyang may respeto. Lumuhod siya sa paanan ni Don Greg.
“Don Greg,” humahagulgol na sabi ni Celestine. “Gagawin ko po ang lahat ng tungkulin ko bilang asawa niyo. Aalagaan ko kayo. Pagsisilbihan ko kayo hanggang sa huling hininga ko dahil iniligtas niyo ang pamilya ko…”
Tumungo si Celestine, hindi makatingin sa mga mata ng lalaki.
“Pero parang awa niyo na po… huwag niyo pong pilitin ang puso ko. Dahil kahit kailan, hinding-hindi ko kayo matututunang mahalin.”
Tumahimik ang buong kwarto. Ramdam ni Celestine ang bigat ng hangin.
“May iba ba?” tanong ni Don Greg.
“Opo,” pag-amin ni Celestine. “Si Kian. Ang driver niyo. Siya lang ang lalaking minahal ko. Mahirap lang siya, wala siyang pera, pero siya ang nagparamdam sa akin kung paano pahalagahan. Iniwan ko siya para sa inyo… pero ang puso ko, naiwan sa kanya.”
Inihanda ni Celestine ang sarili. Inakala niyang sasaktan siya ni Don Greg. Inakala niyang magagalit ito dahil isang hamak na driver lang ang karibal nito.
Pero laking gulat niya nang marinig ang isang tawa.
Hindi ito tawa ng demonyo. Ito ay tawa na pamilyar. Isang tawa na laging nagpapakalma sa kanya tuwing pagod siya.
“Talaga?” sabi ng lalaki. Biglang nagbago ang boses nito. Nawala ang garalgal. Naging malambing at buo ang boses. “Mas mahal mo ang driver kaysa sa bilyonaryo?”
Napataas ng tingin si Celestine. “K-Kian…?”
Sa harap ng gulat na gulat na si Celestine, dahan-dahang hinawakan ni Don Greg ang leeg nito. Hinila niya ang isang prosthetic mask.
ZZZIIIP.
Parang eksena sa pelikula, tinanggal ng lalaki ang “maskara” ng peklat at taba sa kanyang mukha. Hinubad niya ang padded suit na nagpapamukha sa kanyang higante.
Sa ilalim ng disguise, tumambad ang lalaking matangkad, makisig, at may maamong mukha.
Si Kian.
“Kian?!” sigaw ni Celestine, napahawak sa bibig. “Paanong…?”
Lumuhod si Kian para magkapantay sila ng mukha ni Celestine. Pinunasan niya ang luha ng asawa.
“Ako si Gregory Kian Montecillo,” nakangiting paliwanag niya. “Ang tagapagmana ng Montecillo Group. Nagpanggap akong driver para makahanap ng babaeng mamahalin ako hindi dahil sa pera ko.”
Hinawakan ni Kian ang kamay ni Celestine at hinalikan ito.
“At nagpanggap akong si Don Greg na ‘halimaw’ para subukan kung gaano ka katatag. Celestine, noong inamin mong mahal mo pa rin ako kahit hamak na driver lang ako sa paningin mo… doon ko nalaman na ikaw na talaga ang babaeng pakakasalan ko.”
Napayakap si Celestine kay Kian nang mahigpit. Halo-halong iyak at tawa ang naramdaman niya.
“Ang sama mo! Akala ko katapusan na ng buhay ko!”
“Simula pa lang ito,” bulong ni Kian. “Dahil ngayon, hindi mo na kailangang mamili sa pagitan ng pag-ibig at pamilya. Nasa iyo na ang lahat.”
Sa gabing iyon, napatunayan nila na ang tunay na pag-ibig ay hindi tumitingin sa yaman o sa anyo. Ang tunay na pag-ibig ay nananatiling tapat, kahit sa pinakamadilim na oras.
