PINALAYAS AT DINURAAN NG MGA TUNAY NA ANAK ANG AMANG NAGPANGGAP NA PULUBI SA GITNA NG BAGYO—PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG IBIGAY NG KANYANG “ANAK SA LABAS” ANG HULING PIRASO NG KANIN NITO SA MATANDA.
Si Don Eduardo ay mayaman. Sobrang yaman. Nasa kanya ang pinakamalaking kumpanya sa bansa. Pero sa edad na 70, ramdam niya ang lungkot. May dalawa siyang tunay na anak, sina Rico at Sabrina, na lumaki sa luho at laging nag-aabang kung kailan siya mamamatay para makuha ang mana.
Sa kabilang banda, mayroon siyang stepson (anak sa labas), si Kiko. Si Kiko ay namumuhay sa hirap at nagtatrabaho bilang kargador sa palengke dahil hindi siya tinanggap ng pamilya.
Isang gabi, naisipan ni Don Eduardo ang isang Ultimate Test.
“Gusto kong malaman kung sino ang totoong nagmamahal sa akin,” bulong niya.
Nagsuot si Don Eduardo ng punit-punit na damit. Naglagay siya ng pekeng sugat at nagpahid ng putik sa mukha. Nagmukha siyang taong grasa na nanlilimahid sa dumi.
Sa gitna ng napakalakas na bagyo at ulan, kumatok siya sa condo ng panganay niyang si Rico.
“Anak… tulungan mo ako… gutom na gutom na ako…” pakiusap ng Don na nagbago ng boses.
Binuksan ni Rico ang pinto. Nang makita ang “pulubi,” pandidiri ang rumehistro sa mukha nito.
“Yuck! Kadiri ka!” sigaw ni Rico. “Guard! Guard! Bakit niyo pinapasok ang basurang ‘to?! Ilabas niyo ‘to! Madudumihan ang Persian carpet ko! Layas!”
Tinulak ni Rico ang sarili niyang ama sa labas ng pinto at padabog na isinarado ito.
Umiiyak sa sakit at lamig, pumunta naman si Don Eduardo sa boutique ni Sabrina.
“Anak… kahit tubig lang… parang awa mo na…”
“Eew!” tili ni Sabrina habang nag-i-spray ng perfume. “Umalis ka dito! Ang baho mo! Tinatakot mo ang mga VIP clients ko! Security! Kaladkarin niyo nga palabas ‘tong pulubi na ‘to bago ko pa siya masagasaan ng sasakyan ko!”
Kinaladkad ng guard ang matanda at itinapon sa maputik na kalsada.
Durog na durog ang puso ni Don Eduardo. Ang mga anak na pinalaki niya sa ginhawa ay walang kahit katiting na awa.
Basang-basa at nanginginig, pumunta siya sa maliit na barong-barong ni Kiko.
Kumatok ang matanda. “Tao po… makikilimos po…”
Bumukas ang pinto. Nakita ni Kiko ang matandang nanginginig sa lamig. Wala siyang nakitang dumi o baho—nakita niya ang isang taong nangangailangan.
“Tay!” nag-aalalang sabi ni Kiko. Agad niyang inalalayan ang matanda papasok. “Diyos ko, basang-basa po kayo! Halika po, pasok kayo. Heto po ang tuwalya.”
Pinunasan ni Kiko ang putik sa mukha ng “pulubi.” Ipinagtimpla niya ito ng mainit na kape.
“Tay, pasensya na po kayo,” nahihiyang sabi ni Kiko. “Wala po akong pera. Ito lang po ang hapunan ko—isang tuyo at kalahating kanin. Paghatian na lang po natin.”
Nanlaki ang mata ni Don Eduardo. Ang kaisa-isang pagkain ni Kiko, ibinigay pa sa kanya.
“Kainin niyo na po lahat ‘yan, Tay. Mas kailangan niyo ‘yan. Sanay naman po akong gutom,” ngiti ni Kiko.
Noong gabing iyon, ibinigay ni Kiko ang kaisa-isa niyang unan at banig sa matanda, habang siya ay natulog sa semento na walang sapin.
Lihim na umiyak si Don Eduardo. Nahanap na niya ang sagot.
KINABUKASAN…
Nagpatawag ng Emergency Meeting sa mansyon. Akala nina Rico at Sabrina ay patay na ang ama at babasahin na ang Last Will and Testament.
Naka-itim na suit sila, nagpapanggap na malungkot, pero sa loob-loob ay excited sa yaman. Si Kiko ay nasa isang sulok, nakayuko at nahihiya sa suot niyang luma.
Dumating ang Abogado.
“Ngayong umaga, babasahin natin ang desisyon,” sabi ng Abogado.
Biglang bumukas ang malaking pinto.
Pumasok si Don Eduardo—naka-Armani suit, malakas, mabango, at may awtoridad ng isang hari.
“PAPA?!” gulat na sigaw nina Rico at Sabrina. “B-Buhay ka?!”
“Oo,” mariing sagot ng Don. “At kagabi, dinalaw ko kayong tatlo.”
Nag-play sa malaking screen sa likod ang video footage mula sa hidden camera sa damit ng pulubi.
Kitang-kita ng lahat kung paano tinulak at dinitihan ni Rico ang ama. Kitang-kita kung paano ipakaladkad ni Sabrina ang ama na parang hayop. At kitang-kita ng lahat… kung paano ibinigay ni Kiko ang huling subo ng kanin niya sa isang estranghero.
Namutla sina Rico at Sabrina. “P-Papa… let us explain! Hindi namin alam na ikaw ‘yun! Akala namin…”
“Akala niyo pulubi ako?” sigaw ni Don Eduardo. “Tinuring niyo akong basura! Kung sa pulubi ay wala kayong awa, paano pa kaya sa mga tao kapag nakuha niyo na ang kumpanya ko? Wala kayong puso!”
Lumapit si Don Eduardo kay Kiko na umiiyak sa gulat.
“Kiko,” malambing na sabi ng ama. “Kahit anak kita sa labas… ikaw ang may pinakamalinis na kalooban. Ibinigay mo ang lahat kahit wala ka nang natira.”
Humarap ang Don sa lahat.
“Tinatanggalan ko ng mana sina Rico at Sabrina. Kayo ay pinalalayas ko sa mansyon at sa kumpanya. Matuto kayong magbanat ng buto.”
“At ang buong ari-arian ko, ang $100 Million, at ang posisyon bilang CEO… ay ipinapamana ko sa kaisa-isa kong anak na totoo—kay KIKO.”
Napaluhod si Kiko sa iyak at niyakap ang ama. Sina Rico at Sabrina ay kinaladkad ng mga guard palabas—ang parehong mga guard na inutusan nilang magtaboy sa “pulubi” kagabi.
Napatunayan sa araw na iyon na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa dugo o apelyido, kundi sa busilak na puso na marunong magmalasakit sa kapwa.
