TINANGGAL NIYA ANG PANGALAN NG KANYANG ASAWA SA GUEST LIST DAHIL “BADUY” AT “NAKAKAHIYA” ITO—PERO NANG BUMUKAS ANG PINTO NG GALA, NAPALUHOD SIYA NANG MAKITA KUNG SINO ANG TUNAY NA MAY-ARI NG KANYANG KUMPANYA.
Nasa tuktok ng mundo si Julian Thor. Siya ang CEO ng Thor Enterprises, ang mukha ng “Future of Technology,” at ngayong gabi ang pinakamahalagang gabi ng kanyang buhay: ang Vanguard Gala.
Habang nakaupo sa kanyang opisina na amoy mamahaling leather at kape, tinitigan niya ang digital guest list sa kanyang tablet. Huminto ang daliri niya sa isang pangalan: Elara Thor.
Napangiwi si Julian.
Na-imagine niya ang kanyang asawa: Si Elara na laging naka-duster o maluwang na t-shirt. Si Elara na amoy lupa dahil laging nagtatanim sa hardin. Si Elara na “probinsyana” kumilos at tahimik lang sa isang sulok.
“Masyado siyang simple,” bulong ni Julian. “Nakakahiya. Sisirain niya ang image ko sa harap ng mga investors.”
Tumingin siya sa kanyang assistant na si Marc.
“Marc, burahin mo ang pangalan ni Elara sa listahan.”
Natigilan si Marc. “Sir? Asawa niyo po siya. Siya ang kasama niyo noong nagsisimula pa lang kayo…”
“Sinabi kong burahin mo!” bulyaw ni Julian. “Gabi ko ito. Kailangan ko ng babaeng kayang makipagsabayan sa mga bilyonaryo. Hindi ko kailangan ng isang housewife na walang alam sa negosyo. Dalhin mo ang kotse kay Isabella Ricci. Siya ang magiging date ko.”
Si Isabella. Ang cover model na kabit ni Julian. Maganda, sopistikado, at kayang umagaw ng atensyon.
Sa isang pindot, binura ni Julian ang pangalan ng asawa niya. Ang akala niya, tinanggal lang niya ang isang pabigat. Hindi niya alam, nilagdaan na niya ang sarili niyang katapusan.
SA GABI NG GALA…
Nagniningning ang Grand Ballroom. Ang mga bisita ay puro mga Oil Tycoons, Tech Moguls, at mga sikat na personalidad.
Dumating si Julian na naka-tuxedo, kapit-kapit si Isabella na suot ang isang designer gown.
“Julian, my boy!” bati ni Arthur Sterling, ang pinakamayamang investor na kailangan ni Julian mapapirma ng kontrata.
“Arthur!” bati ni Julian.
Napakunot ang noo ni Arthur nang makita si Isabella. “Nasaan si Elara? Ang sabi ng asawa ko, darating siya. Gustong-gusto namin siya.”
Tumawa nang mapang-uyam si Julian. “Si Elara? Naku, Arthur. Alam mo naman ‘yun, busy sa pagtatanim ng kamatis. At saka, may sakit siya. Migraine. Hindi siya bagay sa ganitong event. By the way, nasaan ang representative ng Aurora Group? Ang sabi mo darating ang misteryosong may-ari?”
Seryosong tumingin si Arthur. “Oo. Darating ang Presidente ng Aurora Group ngayong gabi para personal na inspeksyunin ang kumpanya mo bago kami pumirma.”
Natuwa si Julian. “Kailangan kong mapahanga ang Presidente ng Aurora. Kapag nangyari ‘yun, untouchable na ako.”
Biglang namatay ang mga ilaw. Tumigil ang musika.
Nagsalita ang Head of Security sa mikropono. “Ladies and Gentlemen, please welcome… The Founder and President of Aurora Group.”
Bumukas ang malalaking pintuan sa tuktok ng grand staircase.
Tumutok ang spotlight.
Lahat ay napasinghap. Si Julian ay nabitawan ang kanyang champagne glass. Nabagag ito sa sahig.
Ang babaeng nakatayo sa hagdan ay hindi simple. Suot niya ang isang Midnight Blue Velvet Gown na puno ng diyamante na kumikinang parang mga bituin. Ang kanyang buhok ay naka-ayos nang elegante. Sa leeg niya ay may kwintas na Sapphire na nagkakahalaga ng milyon.
Hindi siya nakayuko. Nakataas ang noo niya, puno ng kapangyarihan at awtoridad.
Si Elara.
“Elara…?” bulong ni Julian, namumutla. “Anong ginagawa ng hardinera dito?”
Bumaba si Elara sa hagdan. Bawat hakbang ay may bigat. Bawat tingin ay may talim. Nilampasan niya si Julian at dumiretso sa mikropono sa stage.
“Magandang gabi,” panimula ni Elara. Ang boses niya ay malinaw at matapang. “Pasensya na kung na-late ako. Mukhang may nagtanggal kasi ng pangalan ko sa guest list… kaya binili ko na lang ang buong building.”
Nagbulungan ang mga tao.
Umakyat si Julian sa stage, nanginginig sa galit at takot. “Elara! Anong kalokohan ‘to?! Umuwi ka na! Pinapahiya mo ako! Arthur, sorry, hysterical ang asawa ko—”
“Hysterical?” putol ni Elara. Pindot niya ang isang remote.
Bumukas ang malaking screen sa likod. Hindi ito presentation ng sales. Ito ay mga Bank Records at CCTV Footage.
“Ito,” turo ni Elara sa screen, “Ay ang mga patunay na ninanakawan mo ang kumpanya, Julian. 10 Million Dollars na nilipat mo sa account ni Isabella Ricci. At ito naman ang video kung saan inutos mong i-release ang mga depektibong baterya kahit alam mong sasabog ito, para lang makuha mo ang bonus mo.”
Nanlaki ang mata ng lahat. Ang mga investor ay diring-diri.
“No! Fake news ‘yan! AI lang ‘yan!” sigaw ni Julian. “Baliw ang asawa ko! Gusto lang niya ng atensyon!”
Lumapit si Elara kay Julian. Humarap siya sa asawa niya—ang lalaking minahal niya, sinuportahan noong wala pa itong pera, at nagbayad ng renta noong lugi pa ito.
“Julian,” malumanay na sabi ni Elara. “Ang Aurora Group—ang kumpanyang may-ari ng majority shares ng Thor Enterprises… ay sa akin. Ako ang Aurora. Ako ang nagpondo sa’yo. Ako ang nag-ayos ng mga gulo mo. Ako ang dahilan kung bakit ka naging ‘Hari’.”
Tinitigan niya ito sa mata.
“Pero dahil tinuring mo akong basahan at tinanggal sa buhay mo… tinatanggal din kita.”
Humarap si Elara sa security. “Activate Protocol: Erasure.”
Biglang nag-vibrate ang phone ni Julian. Sunod-sunod na notification.
Your Corporate Card is Declined. Your Bank Accounts are Frozen. Access to Company Servers: DENIED. Face ID: Not Recognized.
“Anong ginawa mo?!” sigaw ni Julian habang tinitignan ang phone niyang naging bato na.
“Lahat ng gamit mo—ang kotse, ang penthouse, ang credit cards—ay nakapangalan sa kumpanya,” paliwanag ni Elara. “At dahil tinanggal na kita bilang CEO dahil sa fraud… wala ka nang pag-aari kahit isa.”
Sa likod ng room, pumasok ang mga ahente ng FBI.
“Julian Thor, you are under arrest.”
Napaluhod si Julian. Sinubukan niyang kumapit sa laylayan ng gown ni Elara.
“Elara! Mahal! Patawarin mo ako! Stress lang ako! Si Isabella, wala ‘yun! Ikaw ang mahal ko! Please, asawa mo ako! Tayo ang magkakampi di ba?!”
Tinanggal ni Elara ang kamay ni Julian sa damit niya. Wala ng awa sa mga mata niya. Pagod na siya.
“Hindi mo ako mahal, Julian. Mahal mo lang ang naitutulong ko sa’yo. Sabi mo, masyado akong simple para sa mundo mo? Tama ka.”
Tumingin si Elara sa mga pulis.
“Simple lang ang gusto ko: Ang hustisya. Kunin niyo na siya.”
Habang kinakaladkad si Julian at ang umiiyak na si Isabella palabas ng grand hall, naiwan si Elara sa gitna ng stage. Nagpalakpakan ang mga tao—hindi dahil sa yaman niya, kundi dahil sa tapang niya.
Nang gabing iyon, natutunan ni Julian ang pinakamasakit na leksyon: Huwag mong mamaliitin ang taong tahimik na nagtayo ng kastilyo mo. Dahil sa oras na tanggalin mo siya, guguho ang lahat ng tinatapakan mo.
Ang “simpleng asawa” ay isa palang Reyna na naghihintay lang ng tamang oras para bawiin ang kanyang korona.
