“HIWALAYAN NA TAYO, PABIGAT KA LANG!” — SIGAW NG ASAWA KO SA ANIBERSARYO NAMIN. PERO SA GABI NG PARANGAL, LUMUHOD SIYA SA GULAT NANG MALAMAN NIYANG ANG “PABIGAT” NIYANG ASAWA ANG NAGMAMAY-ARI NG KUMPANYANG BUMUBUHAY SA KANYA.
KWENTO:
Ika-sampung anibersaryo namin ngayon. Nakahanda na ang mesa. Niluto ko ang paboritong kare-kare ni Mark. Suot ko ang bestida na niregalo niya noong unang taon pa namin.
Pero alas-dose na ng hatinggabi, wala pa rin siya.
Nang bumukas ang pinto, hindi yakap o halik ang sumalubong sa akin. Isang maleta.
“M-Mark? Anong nangyayari? Aalis tayo?” tanong ko, nanginginig ang boses.
Tinignan ako ni Mark mula ulo hanggang paa. Ang tingin niya ay puno ng pagod at pandidiri.
“Hindi tayo, Elena. Ako lang,” malamig niyang sabi. “Aalis na ako. Tapos na tayo.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. “Bakit? May nagawa ba ako? Mark, anibersaryo natin ngayon…”
“Dahil wala ka nang kwenta, Elena!” sigaw niya. “Tignan mo nga ang sarili mo! Losyang! Walang trabaho! Habang ako, paakyat nang paakyat ang career ko bilang Top Executive, ikaw? Anong ambag mo? Maglaba? Magluto? Palamunin ka lang!”
“Mark… ginawa ko ‘to para suportahan ka…” iyak ko.
“Hindi ko kailangan ng suporta mo. Kailangan ko ng babaeng kayang sabayan ang level ko. Si Claire, ang VP namin, siya ang bagay sa akin. Hindi ikaw na hamak na maybahay lang.”
Iniwan niya ako sa gabing iyon. Umiiyak ako habang pinapanood ang pag-alis ng kotse niya. Ang akala niya, wala akong ambag. Ang akala niya, siya ang bumubuhay sa akin.
Ang hindi niya alam, ang kumpanyang pinapasukan niya—ang Apex Global Solutions—ay binili ko sampung taon na ang nakakaraan gamit ang mana ko mula sa yumao kong ama.
Naging “maybahay” lang ako dahil gusto kong maramdaman ni Mark na siya ang haligi ng tahanan. Gusto kong umangat siya sa sarili niyang sikap. Pero ngayong tinapakan niya ako, oras na para malaman niya kung sino ang tunay na Boss.
ISANG BUWAN ANG NAKALIPAS: THE APEX GRAND GALA
Ito ang gabi ng parangal. Sigurado si Mark na siya ang ipo-promote bilang bagong CEO.
Nasa ballroom siya, suot ang mamahaling tuxedo, naka-akbay kay Claire. Nagtatawanan sila habang iniinom ang champagne na ako ang nagbayad.
“Babe, sure na ‘to,” mayabang na sabi ni Mark kay Claire. “Ako ang pipiliin ng Board. Wala nang iba.”
Namamatay ang ilaw. Tumutok ang spotlight sa stage.
Nagsalita ang Emcee: “Ladies and Gentlemen, please welcome the acting President, Mr. Go.”
Umakyat si Mr. Go.
“Magandang gabi,” bati ni Mr. Go. “Ngayong gabi, may espesyal tayong anunsyo. Sa loob ng sampung taon, may isang tao na tahimik na gumagabay sa atin. Siya ang dahilan kung bakit tayo number one. Siya ang nag-apruba ng bawat bonus niyo, bawat promotion niyo, at bawat proyekto niyo.”
Ngumiti si Mark. “Si Mr. Go siguro ang tinutukoy.”
“Pero ngayong gabi,” patuloy ni Mr. Go. “Nagdesisyon siyang lumabas na sa dilim. Ikinarangal kong ipakilala sa inyo… ang ating Chairman at Sole Owner ng Apex Global… MS. ELENA MONTEFALCO!”
Bumukas ang dambuhalang pinto sa itaas ng grand staircase.
Lumabas ako.
Hindi ako naka-apron. Hindi ako losyang.
Suot ko ang isang kumikinang na gold gown na gawa ng sikat na designer. Ang buhok ko ay naka-ayos, at may suot akong kwintas na mas mahal pa sa buhay ni Mark.
Naglakad ako pababa ng hagdan nang dahan-dahan. Ang bawat hakbang ko ay may diin.
Ang mukha ni Mark?
Hindi maipinta. Namutla siya. Nabitawan niya ang baso niya.
“E-Elena…?” bulong niya.
Natahimik ang buong ballroom. Ang “palamunin” na iniwan niya, ngayon ay tinitingala ng lahat.
Pag-akyat ko sa stage, kinuha ko ang mikropono. Tumingin ako sa lahat, hanggang sa dumapo ang mata ko kay Mark at Claire.
“Good evening,” bati ko. Ang boses ko ay puno ng kapangyarihan. “Marami ang nagtatanong kung bakit ngayon lang ako lumabas. Simple lang. Gusto kong makita kung sino ang tapat sa kumpanyang ito… at kung sino ang mga taong walang kwenta.”
Diniinan ko ang salitang ‘yun habang nakatingin kay Mark.
Pagkatapos ng speech, lumapit ako sa table nila. Nanginginig si Mark. Si Claire ay parang gustong lumubog sa lupa.
“Elena! Hon!” biglang lapit ni Mark, akmang hahawakan ako. “Ikaw pala ‘yan! Grabe, surprise ba ‘to? Kaya pala ang yaman natin! Bakit hindi mo sinabi? Proud na proud ako sa’yo, Mahal!”
Umatras ako at tinabig ang kamay niya.
“Mahal?” taas-kilay kong tanong. “Diba sabi mo wala akong ambag? Diba sabi mo palamunin lang ako?”
“Joke lang ‘yun! Stress lang ako sa trabaho nun!” palusot ni Mark. “Babe, asawa mo pa rin ako. Tayo ang power couple ng Apex!”
Tumawa ako nang mapait.
“Mark,” sabi ko nang mahinahon. “Naalala mo ba yung promotion na inaantay mo ngayong gabi?”
“O-Oo! Bilang CEO, diba?”
“Well,” ngumiti ako. “I’m rejecting it.”
Nanlaki ang mata niya. “A-Ano?”
“At hindi lang ‘yun,” dagdag ko. “You are fired. Effective immediately.”
“H-Hindi mo pwedeng gawin ‘yan! Sampung taon akong nagsilbi dito!”
“At sa loob ng sampung taon, ako ang nagpapasweldo sa’yo,” sagot ko. “Ako ang pumipirma ng tseke mo. Ako ang nagbigay ng kotse mo, ng condo niyo ni Claire, at ng lahat ng luho mo. Galing ‘yun lahat sa ‘walang kwenta’ mong asawa.”
Humarap ako sa Security.
“Guards, please escort this ex-employee out. Hindi bagay ang mga taong walang ambag sa party ko.”
Sa harap ng daan-daang empleyado at business partners, kinaladkad si Mark at Claire palabas. Sigaw siya nang sigaw, nagmamakaawa, pero wala nang nakinig.
Tinalikuran ko sila at itinaas ang baso ko ng champagne.
Sa gabing iyon, nalaman ni Mark ang leksyon: Huwag mong mamaliitin ang taong tahimik na nasa likod mo, dahil baka siya pala ang may hawak ng upuang kinauupuan mo.
