NANLILIMAHID NA PULUBI, NAGMAKAAWANG TUMUGTOG NG PIANO KAPALIT NG PAGKAIN—PINANDIRIHAN SIYA NG DONYA, PERO LUMUHOD AT HUMAGULGOL ANG SIKAT NA PIANIST NANG MARINIG ANG KANTA NIYA.
Sa loob ng Grand Ballroom ng pinakasikat na hotel sa lungsod, nagniningning ang lahat. Ang mga chandelier ay kristal, ang mga bisita ay balot ng diyamante, at ang hangin ay amoy mamahaling pabango.
Ito ang gabi ni Donya Eleanor, ang tinaguriang “Reyna ng Kawanggawa.” Nakatayo siya sa gitna, suot ang gown na nagkakahalaga ng milyon, habang tinatanggap ang palakpakan ng mga mayayaman.
Pero ang perpektong gabi ay biglang nasira.
Isang batang babae, siguro ay nasa 12 taong gulang, ang nakalusot sa mga guard.
Ibang-iba ang itsura niya. Ang damit niya ay punit-punit na hoodie na sobrang laki sa payat niyang katawan. Ang pantalon niya ay puro putik, at ang sapatos niya ay may tape para hindi bumuka. Ang dumi sa mukha niya ay hindi maitago ang gutom sa kanyang mga mata.
Hinarang siya agad ni Donya Eleanor. Nawala ang matamis na ngiti ng donya at napalitan ng pandidiri.
“Anong ginagawa ng basurang ito dito?” sigaw ni Eleanor. “Guards! Ilabas niyo ang pulubing ‘to! Nakakadiri! Baka may sakit pa ‘yan!”
Hinawakan ng mga guard ang braso ng bata para kaladkarin palabas.
Pero kumapit ang bata sa isang poste at sumigaw, ang boses niya ay nanginginig pero buo ang loob.
“Gusto ko lang pong tumugtog ng piano! Isang kanta lang po… kapalit ng isang pinggan ng pagkain! Gutom na gutom na po ako!”
Nagtawanan ang mga bisita. “Piano? Ang dumi-dumi niya, marunong ba ‘yan?” bulong nila.
Akmang itutulak na siya palabas nang may magsalita.
“Sandali.”
Tumahimik ang lahat. Ang nagsalita ay si Sir Lawrence, ang Guest of Honor at itinuturing na pinakamagaling na piyanista sa buong mundo. Bihira siyang magsalita, kaya lahat ay nakinig.
Lumapit si Lawrence. Tinignan niya ang bata hindi ng pandidiri, kundi ng kuryusidad.
“Donya Eleanor,” sabi ni Lawrence. “Ang theme ng event mo ay ‘Pag-asa para sa Kabataan,’ hindi ba? Bakit hindi natin siya pagbigyan? Isang kanta lang.”
Napipilitang ngumiti si Eleanor dahil ayaw niyang mapahiya sa harap ng media.
“Sige,” mataray na sabi ni Eleanor. “Doon ka sa piano. Bilisan mo at baka madumihan mo ang keys.”
Naglakad ang bata papunta sa gitna. Ang lahat ng mata ay mapanghusga. Umupo siya sa tapat ng napakalaking Steinway Grand Piano. Ang liit-liit niya tignan.
Ipinatong niya ang kanyang marurumi at nanginginig na mga daliri sa piyesa. Pumikit siya nang mariin, huminga nang malalim… at nagsimulang tumugtog.
Ang lumabas na musika ay hindi pambata.
Isa itong napakalungkot at napakagandang Hele (Lullaby). Ang bawat nota ay parang iyak ng isang pusong nasasaktan. Ang musika ay punong-puno ng pangungulila, na para bang ang tumutugtog ay pasan ang bigat ng mundo.
Nawala ang tawanan. Nanahimik ang mga bulungan.
Sa unang hilera, nabitawan ng isang bisita ang baso ng wine dahil sa gulat.
Si Donya Eleanor ay namutla. Napahawak siya sa leeg niya, parang nakakita ng multo.
Pero si Sir Lawrence… napatayo siya. Nanlaki ang kanyang mga mata habang tumutulo ang luha nang walang pigil.
Alam nila ang kantang ‘yon.
Pagkatapos ng huling nota, nanatiling nakayuko ang bata. Hinihingal.
Mabilis na umakyat si Lawrence sa stage. Nanginginig ang boses niya.
“Iha… saan mo natutunan ang kantang ‘yan? Hindi ‘yan nai-publish kahit kailan. Sekreto lang ang piyesang ‘yan!”
Tumingin ang bata kay Lawrence, tapos ay itinuro si Donya Eleanor gamit ang nanginginig na daliri.
“TANUNGIN NIYO SIYA!” sigaw ng bata habang umiiyak.
“Iyan ang huling kanta na sinulat ng Nanay ko, si Elena! Ang kantang NINAKAW ni Donya Eleanor!”
Nagulat ang buong ballroom.
“Nung tinanggal niyo ang Nanay ko sa trabaho, nung pinalayas niyo kami sa apartment niyo kahit may sakit siya… kinuha niyo ang notebook niya!” sumbat ng bata. “Lahat ng kanta na nagpasikat sa inyo… kanta ‘yun ng Nanay ko!”
“Sinungaling!” tili ni Eleanor. “Walang kwenta ang nanay mo! Hampaslupa siya!”
“MALI KA!”
Dumagundong ang boses ni Lawrence. Humarap siya kay Eleanor nang may matinding galit.
“Si Elena ang pinakamagaling na estudyante ko! Siya ang tunay na henyo, hindi ikaw! Ikaw ang manloloko, Eleanor!”
Humarap si Lawrence sa bata. Lumuhod siya para magkapantay ang mukha nila. Hinawakan niya ang balikat ng bata na parang babasaging kristal.
“Ang Nanay mo… nasaan na siya? Bakit sampung taon siyang nawala?” tanong ni Lawrence habang umiiyak.
Yumuko ang bata. “Patay na po siya… dalawang buwan na ang nakakaraan. Namatay siya sa sakit… wala kaming pambili ng gamot… wala kaming makain…”
Napapikit si Lawrence sa sakit. Humagulgol siya sa harap ng daan-daang tao.
“Patawarin mo ako…” bulong ni Lawrence. “Ang Nanay mo… si Elena… siya ang babaeng pakakasalan ko sana noon. Nawala siya nung nag-tour ako sa Europe. Akala ko iniwan niya ako.”
Tinitigan ni Lawrence ang mukha ng bata. Ang mata. Ang ilong. Ang galing sa piano.
Hinubad ni Lawrence ang kanyang mamahaling coat at ibinalot sa nanginginig na katawan ng bata. Niyakap niya ito nang mahigpit—yakap na sampung taong nawala.
Humarap si Lawrence sa mga camera at kay Donya Eleanor na ngayon ay inaaresto na ng mga guard dahil sa iskandalo.
“Ang batang tinawag niyong basura kanina…” garalgal na sabi ni Lawrence.
“…Ay ang ANAK KO.”
Sa gabing iyon, hindi pagkain lang ang nakuha ng bata. Nakuha niya ang hustisya para sa Nanay niya, at nahanap niya ang Ama na magbibigay sa kanya ng tahanan at pagmamahal habambuhay.
