SINAMPAL AKO NG MANAGER SA SARILI KONG HOTEL DAHIL SA PUTIK SA DAMIT KO—PERO MAKALIPAS ANG 10 MINUTO, NATUKLASAN KO ANG KADIRI NILANG SEKRETO SA KUSINA AT PINALAYAS SILANG LAHAT SA HARAP NG MGA VIP GUESTS.
Ako si Don Enrico. Ako ang nagmamay-ari ng The Royal Palm Hotel, isang 5-star hotel na kilala sa buong bansa. Dahil galing ako sa hirap bago yumaman, ugali kong bumisita sa mga negosyo ko nang hindi nagpapakilala para makita kung tama ba ang trato nila sa mga empleyado at bisita.
Isang araw, galing ako sa isang tree planting activity sa bundok. Umuulan noon. Ang suot ko ay simpleng t-shirt, lumang jacket, at boots na punong-puno ng putik.
Dahil uhaw na uhaw at gutom, dumaan ako sa Royal Palm para uminom ng tubig at mag-inspeksyon na rin.
Pagpasok ko sa lobby, agad akong hinarang ni Manager Brenda. Kilala si Brenda bilang “Terror Manager.”
“HOY!” sigaw ni Brenda. “Sino ka?! Guard! Bakit niyo pinapasok ang pulubing ‘to?! Ang baho! Tignan mo, nagputik ang tiles namin!”
“Ma’am, pasensya na,” mahinahong sabi ko. “Gusto ko lang sana uminom ng tubig at makausap ang Head Chef. May itatanong lang ako.”
Lumapit si Brenda at SINAMPAL ang kamay ko na nakahawak sa counter.
“PAKK!”
“Huwag mong hawakan ang counter! Madudumihan!” bulyaw niya. “Ang kapal ng mukha mong maghanap ng Chef! Ang mga katulad mo, sa karinderya lang bagay! Layas! Bago pa kita ipakaladkad!”
Pinigilan ko ang galit ko. Imbes na lumaban, yumuko ako at dahan-dahang naglakad papunta sa likod, sa Service Entrance ng kusina. Akala ni Brenda ay umalis na ako.
Dahil ako ang may-ari, alam ko ang passcode sa pinto ng kusina.
Pagpasok ko sa kusina, nakita ko ang Head Chef na si Chef Mario at si Brenda na nagtatawanan.
Doon ko natuklasan ang kanilang BAHO.
Nakita kong naglalabas si Chef Mario ng mga steak na galing sa basurahan—mga tirang pagkain ng mga guest kanina!
“Brenda,” tawa ni Chef Mario. “Hugasan lang natin ‘tong natirang steak, lagyan ng maraming sauce at initin. Pwede na ‘to i-serve sa mga bagong dating na VIP sa Ballroom! Sayang kita eh. Ang budget para sa fresh meat, hati na tayo!”
“Sige!” sagot ni Brenda. “Basta 60-40 tayo sa kita ha! Ang tatanga naman ng mga mayayaman na ‘yan, hindi nila malalaman na ‘pagpag’ na steak ang kinakain nila!”
Kumulo ang dugo ko. Ang Premium Steak na binabayaran ng libo-libo ng mga bisita ko ay galing pala sa basura at ang budget ay binubulsa nila!
Sakto, may nagaganap na Wedding Reception sa Ballroom.
Naglakad ako papunta sa stage ng Ballroom. Basang-basa, maputik, at galit na galit.
Hinarang ako ng mga waiter pero hindi ako nagpatinag. Kinuha ko ang mikropono sa host.
“Excuse me!” sigaw ko sa mikropono.
Natigil ang kainan. Tumingin lahat ng bisita sa akin.
“SECURITY! ILABAS NIYO ANG PULUBING YAN!” sigaw ni Brenda na tumatakbo galing sa kusina, kasama si Chef Mario.
“Sinampal mo ako kanina, Brenda, dahil mukha akong mahirap,” sabi ko sa mikropono. “Sabi mo, madudumihan ang hotel ko dahil sa putik ko.”
Nagulat ang mga tao. “Hotel ko?”
“Pero ang hindi alam ng lahat…” tinuro ko ang screen ng projector sa likod ko. Ikinonekta ko ang cellphone ko kung saan nakuhaan ko ng video ang ginagawa nila sa kusina kanina.
Nag-play sa malaking screen ang video: Si Chef Mario na pinupulot ang steak sa basurahan, hinuhugasan, at nilalagyan ng sauce habang nagtatawanan sila ni Brenda tungkol sa nakaw na pera.
“YUCK!” sigaw ng mga bisita. Nagsuka ang iba. Binato nila ang mga plato nila.
Namutla si Brenda at Chef Mario.
“Ako si Don Enrico,” pagpapakilala ko. Tinanggal ko ang sumbrero ko. “Ang may-ari ng hotel na ito.”
Napaluhod si Brenda. “S-Sir Enrico?! Kayo po ‘yan?!”
“Brenda, sinampal mo ako dahil sa putik sa sapatos ko. Pero mas masahol pa sa putik ang ugali mo. Nilalason niyo ang mga bisita ko at ninanakawan niyo ako!”
“Huwag! Sir! Maawa po kayo!” iyak ni Chef Mario.
“YOU ARE ALL FIRED!” sigaw ko. “At hindi lang ‘yan. Papasok ang mga pulis ngayon din para hulihin kayo sa kasong Fraud at paglabag sa Sanitation Code. Sisiguraduhin kong sa kulungan kayo kakain ng pagpag!”
Dumating ang mga pulis at hinuli sila sa harap ng mga bisita.
Humarap ako sa mga guests.
“Pasensya na po sa nangyari. Bilang kabayaran, ang buong handaan ngayon at ang stay niyo sa hotel ay LIBRE na. At ipapasara ko muna ang kusina para sa total sanitation at papalitan ko ang lahat ng staff.”
Nagpalakpakan ang mga tao sa tuwa at paghanga.
Sa araw na iyon, natutunan ni Brenda sa masakit na paraan: Huwag mong husgahan ang aklat ayon sa pabalat, lalo na kung ang “pulubing” sinampal mo ay siya palang pumipirma ng sweldo mo.
