Narito ang isang mahaba, madamdamin, at kapana-panabik na kwento tungkol sa sakripisyo ng isang tiyahin, kasakiman ng isang ama, at ang hustisyang dumating sa tamang pagkakataon.
TITLE: INIWAN NG LALAKING ITO ANG MGA ANAK NIYA SA OSPITAL NOONG MAMATAY ANG NANAY NILA SA PANGANGANAK—NGAYONG LIMANG TAON NA ANG KAMBAL, BIGLA SIYANG BUMALIK DAHIL KAILANGAN DAW NIYA NG “TAGAPAGMANA” PARA MAKUHA ANG POSISYON SA KUMPANYA.
Limang taon na ang nakararaan. Hinding-hindi ko makakalimutan ang gabing iyon. Ang kapatid kong si Karla ay namatay habang ipinapanganak ang kambal na sina Lucas at Liam.
Nasa ospital kami noon, umiiyak ako habang yakap ang malamig na bangkay ng kapatid ko. Ang ama ng mga bata, si Franco, ay dumating. Naka-suit, walang luha, at mukhang nandidiri sa sitwasyon.
“Franco,” iyak ko. “Ang mga bata… kailangan ka nila. Ikaw na lang ang meron sila.”
Tinignan lang ni Franco ang dalawang sanggol sa nursery.
“Ayoko,” malamig niyang sagot. “Sinisisi ko ang mga batang ‘yan sa pagkamatay ni Karla. At isa pa, pabigat lang sila sa career ko. Paano ako magbi-business trip kung may bitbit akong mga bata? Ikaw na ang bahala sa kanila, Tessa. Tutal, wala ka namang asawa.”
Nag-iwan siya ng isang tseke na may maliit na halaga at umalis. Hindi na siya lumingon. Hindi siya nagpakita sa libing. Hindi siya nagpadala ng kahit isang lata ng gatas.
Ako si Tessa. Isinakripisyo ko ang pangarap kong mag-abroad. Iniwan ako ng boyfriend ko dahil “may baggage” daw ako. Pero hindi ako nagsisi. Pinalaki ko sina Lucas at Liam na parang tunay kong anak. Nagtinda ako ng online sweets, nag-tutoring, at namuhay kami nang simple pero masaya.
KASALUKUYANG PANAHON…
Birthday nina Lucas at Liam. Limang taong gulang na sila.
Nasa maliit naming bakuran kami, nagkakasiyahan kasama ang ilang kapitbahay. May spaghetti, fried chicken, at cake na ako mismo ang nag-bake.
“Happy Birthday, Lucas and Liam!” kanta namin.
Ang saya-saya ng mga bata. “Thank you, Mama Tess!” sabay yakap sa akin.
Biglang huminto ang isang itim na Luxury SUV sa tapat ng gate namin. Bumaba ang bintana.
Bumaba ang isang lalaking naka-designer suit, naka-shades, at may kasamang dalawang abogado.
Si Franco.
Nanigas ako. Ang mga bata ay nagtago sa likod ko.
“Franco?” bulong ko. “Anong ginagawa mo dito?”
Tinanggal ni Franco ang shades niya. Tinignan niya ang bahay namin nang may panghuhusga.
“Tessa,” bati niya. “Ang dumi naman dito. Dito ba lumaki ang mga anak ko?”
“Anak?!” sigaw ko. “Ngayon mo lang sila tinawag na anak matapos ang limang taon?!”
Lumapit si Franco at akmang hahawakan si Lucas.
“Huwag kang lalapit!” sigaw ko.
Ngumisi si Franco.
“Straight to the point na tayo, Tessa,” sabi niya. “Nandito ako para kunin sila. Mag-impake ka na ng gamit nila. Aalis na kami ngayon din.”
“Nahihibang ka na ba?!” galit kong tanong. “Ni hindi ka nila kilala! Iniwan mo sila!”
Naglabas ng dokumento ang abogado ni Franco.
“Ms. Tessa,” sabi ng abogado. “Mr. Franco is the biological father. He has the financial capacity. Ikaw, wala. Sa korte, mananalo kami. Kaya ibigay mo na sila nang maayos.”
“Bakit ngayon lang?!” iyak ko. “Bakit ngayon mo lang sila gustong kunin?!”
Humarap si Franco sa akin.
“Dahil kailangan ko sila,” prangkang sagot ni Franco. “Ang Dad ko… si Don Armando… naglabas ng bagong rules sa kumpanya. Hindi niya ibibigay sa akin ang Chairman position at ang bilyong mana kung wala akong heir o pamilya. Kailangan kong ipakita sa Board na isa akong ‘Family Man’. Kaya kailangan ko ang kambal.”
Parang sinampal ako.
“Gagamitin mo lang sila?!” sigaw ko. “Para sa pera?! Hayop ka! Hindi sila mga trophy na ididisplay mo para sa kumpanya mo! Tao sila! May damdamin sila!”
“May presyo ang lahat, Tessa,” sabi ni Franco. Naglabas siya ng tseke. “Heto. 5 Milyong Piso. Bayad ko sa pagpapalaki mo sa kanila. Tanggapin mo na at lumayo ka na. Kilala mo ako, Tessa. Makapangyarihan ako. Kayang-kaya kitang durugin sa korte.”
Umiyak sina Lucas at Liam. “Mama Tess! Ayaw namin sumama! Takot kami sa kanya!”
Niyakap ko sila nang mahigpit. “Hindi! Kahit patayin mo ako, Franco, hindi ko sila ibibigay sa’yo!”
“Guards!” utos ni Franco sa mga bodyguards niya. “Kunin ang mga bata.”
Hinablot ng mga guard ang mga bata. Nagwawala ako, sumisigaw, kumakalmot. Ang mga kapitbahay ay sumisigaw na rin pero tinutukan sila ng baril ng mga bodyguard.
“Mama Tess!! Tulong!!” iyak ng kambal habang hinihila papasok sa van.
“Franco! Maawa ka!” lumuhod ako sa kalsada. “Huwag mong gawin ito!”
Papaandarin na sana ni Franco ang sasakyan. Tagumpay na sana ang kasamaan niya.
Biglang may dumating na isa pang sasakyan—isang Rolls Royce. Hinarangan nito ang SUV ni Franco.
Bumaba ang isang matandang lalaki na may tungkod. Puti ang buhok pero matikas.
Si Don Armando. Ang ama ni Franco at may-ari ng imperyo.
Namutla si Franco.
“D-Dad?” utal na sabi ni Franco. “Anong ginagawa niyo dito? Look, nakuha ko na ang mga apo niyo! May heirs na tayo!”
Lumapit si Don Armando kay Franco.
PAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Franco.
“Walang hiya ka,” garalgal na boses ni Don Armando. “Akala mo ba hindi ko alam ang ginawa mo limang taon na ang nakararaan?!”
Gulat na gulat si Franco.
“Sinundan kita, Franco,” sabi ni Don Armando. “Noong namatay si Karla, hinayaan kitang magdesisyon. Inasahan kong magpapakatatay ka. Pero anong ginawa mo? Iniwan mo sila sa ospital at nagpakasasa ka sa ibang bansa! Hinayaan mo ang tiyahin nila na maghirap mag-isa!”
Tumingin si Don Armando sa akin. Lumapit siya at tinulungan akong tumayo.
“Tessa,” malambot na sabi ng Don. “Pasensya ka na kung ngayon lang ako nagpakita. Pinabantayan ko kayo sa private investigator ko sa loob ng limang taon. Gusto kong makita kung kaya ni Franco na magbago, pero hindi pala. At nakita ko kung gaano mo kamahal ang mga apo ko.”
Humarap si Don Armando kay Franco.
“Sabi mo kailangan mo ng heir para sa kumpanya?” tanong ng Don. “Oo, totoo ‘yun. Pero ang requirement ko ay hindi lang basta may anak. Ang requirement ko ay dapat MABUTING AMA.”
Binuksan ni Don Armando ang pinto ng SUV at pinalabas ang kambal. Tumakbo agad sila pabalik sa akin.
“Franco,” anunsyo ni Don Armando. “Tinatanggalan na kita ng karapatan sa kumpanya. Wala kang makukuhang mana. You are fired.”
“Dad! No! Hindi mo pwedeng gawin ‘to!” sigaw ni Franco.
“Nagawa ko na,” sagot ng Don. “At ang lahat ng shares ko… ililipat ko sa pangalan nina Lucas at Liam. At hangga’t hindi pa sila 18 years old, ang Legal Guardian at Administrator ng yaman nila ay ang tanging taong nagmahal sa kanila nang totoo.”
Tinuro ako ni Don Armando.
“Si Tessa.”
Napanganga si Franco. Wala siyang nagawa habang pinapaalis siya ng sarili niyang ama. Umalis siya na luhaan, talunan, at walang nakuha kahit piso.
Naiwan kami ni Don Armando sa gitna ng kalsada.
“Huwag kang mag-alala, Hija,” sabi ng Don sa akin. “Simula ngayon, hindi na kayo mahihirapan. Sasagutin ko ang pag-aaral nila at bibigyan ko kayo ng maayos na bahay. Salamat sa pagiging tunay na ina sa kanila.”
Niyakap ko ang kambal. Sa wakas, tapos na ang takot. Nanalo ang pagmamahal laban sa pera. At napatunayan ko na ang pagiging magulang ay wala sa dugo, kundi nasa puso.
