INAASAR NIYA AKONG “BABOY” AT “WALANG MARARATING” SA KASAL NIYA PARA IPAMUKHA SAKIN NA MAYAMAN ANG NAPANGASAWA NIYA—PERO HALOS HIMATAYIN ANG GROOM NANG MAKITA AKO AT YUMUKO: “MA’AM CEO?! KAYO PO PALA ANG BISITA?!”
Ako si Bea. Mataba ako simula pagkabata, at dahil doon, laging mainit ang dugo sa akin ng high school bully ko na si Celine.
Kahit ngayong nasa 28 years old na kami, hindi pa rin siya nagbabago. Nagulat na lang ako nang padalhan niya ako ng imbitasyon sa kanyang kasal. Ang nakalagay sa card: “VIP Guest ka, Bea. Pumunta ka ha.”
Dahil gusto kong ipakita na okay ako at hindi na ako apektado sa kanya, pumunta ako. Nagsuot ako ng eleganteng Emerald Green Gown. Maganda ang ayos ko, mabango, at puno ng kumpiyansa.
Pagdating ko sa reception sa isang 5-Star Hotel, sinalubong agad ako ni Celine. Suot niya ang kanyang mamahaling wedding gown, pero ang ugali niya ay kasing-pangit pa rin ng dati.
“Wow, Bea!” bungad ni Celine nang malakas, sapat para marinig ng ibang bisita. “Buti nagkasya ka sa pinto? Akala ko kailangan pa naming magpahiram ng forklift.”
Nagtawanan ang mga bridesmaids niya.
Hindi ako kumibo. Ngumiti lang ako. “Congratulations, Celine. Best wishes.”
Lumapit si Celine sa akin at bumulong.
“Alam mo kung bakit kita inimbitahan?” tanong niya nang may pangungutya. “Para makita mo kung ano ang never mangyayari sa’yo. Tignan mo ang venue, ang pagkain, ang class. Ang mapapangasawa ko ay isang Senior Executive sa pinakamalaking Advertising Firm sa bansa. Mayaman siya, gwapo, at fit. Hindi katulad mo… taba, loser, at walang mararating.”
“Ganun ba?” kalmado kong sagot. “Masaya ako para sa’yo.”
“Dapat lang,” irap ni Celine. “Kaya kumain ka na lang diyan sa sulok. ‘Yan lang naman ang alam mong gawin, di ba? Ang lumamon.”
Iniwan niya ako at umakyat sa stage. Tinawag ng host ang Groom para sa kanilang Grand Entrance.
“Ladies and Gentlemen, please welcome the Groom… MR. JASON MENDIOLA!”
Lumabas si Jason. Gwapo, matangkad, at naka-tuxedo. Tuwang-tuwa si Celine habang kumakaway sa mga bisita.
Pero habang naglalakad si Jason papunta sa gitna, napadako ang tingin niya sa VIP Table kung saan ako nakaupo.
Nanlaki ang mata ni Jason. Huminto siya sa paglalakad. Nawala ang ngiti sa labi niya. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“Honey? Bakit ka huminto?” tanong ni Celine.
Hindi siya pinansin ni Jason. Mabilis na bumaba si Jason ng stage at TUMAKBO palapit sa akin.
Nagtaka ang lahat. Bakit tumatakbo ang groom papunta sa “matabang babae” sa sulok?
Paglapit ni Jason sa akin, yumuko siya nang halos 90 degrees. Nanginginig ang kamay niya.
“M-Ma’am Bea?!” gulat na gulat na bati ni Jason. “Good evening po! Ma’am CEO! Hindi ko po alam na dadating kayo! Naku, pasensya na po kung hindi ko kayo nasalubong!”
Nalaglag ang panga ni Celine. Tumakbo siya palapit kay Jason.
“Jason! Ano ba!” sigaw ni Celine. “Bakit ka yumuyuko sa baboy na ‘yan?! Si Bea lang ‘yan! Classmate ko dati na loser! Bakit mo tinatawag na CEO?!”
Humarap si Jason kay Celine, galit at takot.
“Celine, tumahimik ka!” suway ni Jason. “Hindi mo ba kilala ang kaharap mo?! Siya si Ms. Beatrice Go! Ang may-ari ng Omni-Global Advertising! Siya ang BOSS ko! Siya ang pumipirma ng sweldo ko! Siya ang may-ari ng kumpanyang ipinagmamayabang mo!”
Nanigas si Celine.
Tumingin siya sa akin. Tumingin siya kay Jason.
“S-Siya… ang boss mo?” nauutal na tanong ni Celine. “Pero… sabi mo senior executive ka…”
“Oo!” sagot ni Jason. “Pero empleyado lang ako! Siya ang may-ari ng buong building! Kung wala siya, wala tayong panggastos sa kasal na ‘to!”
Dahan-dahan akong tumayo. Inayos ko ang gown ko. Tinignan ko si Celine mula ulo hanggang paa.
“Hello ulit, Celine,” nakangiti kong bati.
“B-Bea…” namumutla na si Celine. “Sorry… hindi ko alam…”
“Sabi mo kanina, inimbitahan mo ako para makita kong mag-aasawa ka ng mayaman,” sabi ko nang malakas. “Well, nakita ko na. Magaling ang empleyado ko. Masipag si Jason.”
Binalingan ko si Jason.
“Jason, I received the invitation last week. Pumunta ako para batiin ka. Pero mukhang hindi yata ako welcome sa asawa mo. Tinawag niya akong ‘baboy’ at ‘loser’ kanina.”
Halos lumuhod si Jason sa takot na baka mawalan siya ng trabaho.
“Naku Ma’am! Patawarin niyo po ang asawa ko! Hindi niya po alam ang sinasabi niya! Celine! Mag-sorry ka kay Ma’am Bea! Ngayon din!”
“S-Sorry, Bea…” napilitang sabi ni Celine, hiyang-hiya habang pinagtitinginan ng lahat ng bisita. Ang babaeng nagyabang kanina ay nakayuko na ngayon sa harap ng “loser” na binu-bully niya.
“It’s okay,” sagot ko. Kinuha ko ang red envelope (ang regalo ko sana) mula sa bag ko.
“Ito sana ang regalo ko. Bonus sana ito para kay Jason at dagdag sa honeymoon niyo.”
Inabot ko ang envelope kay Jason… pero binawi ko bago niya mahawakan.
“Kaso, sabi ni Celine, ‘loser’ daw ako. So baka hindi niyo kailangan ng pera ng isang loser.”
Ibinalik ko ang envelope sa bag ko.
“Jason, see you sa Monday. We need to review your Character Evaluation. Ayoko ng empleyadong may asawang mapanghusga. It reflects bad on the company.”
“Yes Ma’am! Yes Ma’am!”
Tumalikod ako at naglakad palabas ng ballroom.
Iniwan ko silang tulala. Si Celine ay umiiyak sa hiya, at si Jason ay galit na galit sa asawa niya dahil sa nasayang na bonus at sa panganib sa trabaho niya.
Sa araw na iyon, napatunayan ko na hindi kailangang gumanti ng masama. Ang pinakamatamis na ganti ay ang maging matagumpay, masaya, at panoorin silang mapahiya sa sarili nilang kayabangan.
