ITINAKWIL NG MATAPOBRENG BIYENAN ANG MANUGANG SA ARAW NG KASAL DAHIL “AMPON” LANG DAW ITO—PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG PUMASOK ANG MGA INTERNATIONAL LAWYERS AT LUMUHOD SA HARAP NG BABAE BILANG NAG-IISANG TAGAPAGMANA NG BILYUN-BILYONG YAMAN.
Araw ng kasal nina Angeline at Patrick.
Si Angeline ay lumaki sa bahay-ampunan. Wala siyang kilalang magulang, walang kamag-anak, at walang yaman. Nakapagtapos siya ng pag-aaral dahil sa scholarship at sipag. Doon niya nakilala si Patrick, ang tagapagmana ng Villanueva Group of Companies.
Mahal na mahal ni Patrick si Angeline, pero ang nanay ni Patrick na si Doña Esmeralda ay sukdulan ang galit sa kanya.
Sa reception na ginanap sa isang 5-star hotel, ramdam ni Angeline ang bigat ng hangin. Ang mga bisita ay puro elite. Nakatingin sila kay Angeline na parang isa siyang basahan sa gitna ng mga seda.
Nasa kalagitnaan ng toast nang kinuha ni Doña Esmeralda ang mikropono.
Lahat ay tumahimik. Inakala nila na magbibigay ito ng blessing.
“Good evening,” panimula ni Doña Esmeralda habang hawak ang champagne glass. “Gusto kong batiin ang anak kong si Patrick. Anak, mahal na mahal kita.”
Tumingin siya kay Angeline nang matalim.
“Pero sa gabing ito, gusto kong maging tapat. Hindi ko matatanggap ang babaeng ito sa pamilya natin.”
Nagulat ang lahat. Napatayo si Patrick. “Mom! Ano ba!”
“Maupo ka, Patrick!” utos ni Esmeralda. “Kailangang malaman ng lahat ang totoo! Ang babaeng pinakasalan mo ay isang WALANG APELYIDO. Isa siyang AMPON. Walang pinanggalingan. Walang dugong bughaw.”
Naglakad si Esmeralda palapit kay Angeline.
“Angeline, alam kong pera lang ang habol mo sa anak ko. Gusto mo lang ng apelyidong Villanueva para makaahon ka sa hirap. Pwes, nagkakamali ka.”
Naglabas si Esmeralda ng isang legal document.
“Ito ang Disinheritance Paper. Dahil pinakasalan ka ni Patrick, tinatanggalan ko siya ng mana. Wala kayong makukuhang kahit singko sa akin! Hindi ko hahayaang mahaluan ng dugong-ampon ang pamilya ko! Magsama kayo sa kangkungan!”
Umiyak si Angeline. Hiyang-hiya siya.
“Doña Esmeralda… mahal ko po si Patrick… hindi ko po kailangan ng pera niyo…”
“Huwag kang magmalinis!” sigaw ni Esmeralda. “Guard! Palabasin ang babaeng ‘yan! Sinisira niya ang image ng pamilya ko!”
Akmang hihilahin ng mga guard si Angeline habang yakap-yakap siya ni Patrick para protektahan.
Biglang… BOG!
Bumukas nang malakas ang malaking pinto ng ballroom.
Pumasok ang anim na lalaking naka-itim na suit at earpiece. Mukha silang mga Secret Service Agents. Hinawi nila ang mga guard ni Esmeralda na parang mga bata.
Kasunod nila, pumasok ang isang matandang lalaki na may dalang gold briefcase. Siya si Attorney Richard Harrison, ang pinakasikat na abogado mula sa London at Switzerland.
Tumahimik ang buong ballroom. Ang aura ni Attorney Harrison ay nakakatakot at makapangyarihan.
“STOP!” sigaw ni Attorney Harrison.
Nilapitan niya si Doña Esmeralda at tinignan ito mula ulo hanggang paa.
“Sino ka para paalisin ang kliyente ko?” tanong ng abogado sa Ingles.
“Kliyente?” naguluhan si Esmeralda. “Sino ka ba?! Ako si Doña Esmeralda Villanueva! Ito ang hotel ko!”
Hindi siya pinansin ng abogado. Naglakad si Attorney Harrison papunta kay Angeline.
Sa gulat ng lahat, LUMUHOD ang sikat na abogado sa harap ng “ampon” na si Angeline.
“Princess Angelina Beatrice de Rossi,” bati ng abogado nang may matinding galang. “Ikinagagalak ko pong makita kayo. Sa wakas, nahanap na namin kayo.”
Napa-gasp ang mga bisita. Princess?!
“P-Po? Nagkakamali po kayo… Angeline lang po ako… lumaki po ako sa ampunan…” nanginginig na sagot ni Angeline.
Tumayo ang abogado at hinarap ang lahat. Binuksan niya ang gold briefcase at naglabas ng mga dokumento at DNA Test Results.
“Ladies and Gentlemen,” anunsyo ng abogado. “Ang babaeng ito ay hindi basta ampon. Siya ang nag-iisang nawawalang apo ni Don Fernando de Rossi, ang bilyonaryong may-ari ng pinakamalaking Shipping Lines at Oil Companies sa Europa.”
Nanlaki ang mata ni Doña Esmeralda. De Rossi? Ang pamilyang iyon ay Royalty sa mundo ng negosyo! Sila ang pinakamayaman sa buong kontinente!
“Angeline,” paliwanag ng abogado. “Namatay ang mga magulang mo sa isang aksidente noong sanggol ka pa. Nawalay ka sa pamilya. Sa loob ng 25 taon, hinanap ka ng Lolo mo. Hindi siya tumigil. At ngayong pumanaw na siya, iniwan niya sa’yo ang LAHAT.”
Naglabas ang abogado ng isang tseke.
“Bilang nag-iisang tagapagmana, minamana mo ngayon ang halagang 5 Billion Euros (o mahigit 300 Billion Pesos), kasama ang 50 Mansyon sa buong mundo, at ang majority shares ng De Rossi Empire.”
Halos himatayin si Doña Esmeralda. Ang yaman ng mga Villanueva ay barya lang kumpara sa yaman ni Angeline.
Humarap ang abogado kay Doña Esmeralda.
“At ikaw, Mrs. Villanueva,” malamig na sabi ng abogado. “Narinig ko ang sinabi mo kanina. Tinatawag mong ‘walang kwenta’ ang kliyente ko? Sa totoo lang, kayang bilhin ni Ms. Angeline ang buong angkan niyo at gawing garahe ng kotse niya ang hotel na ito.”
Namutla si Esmeralda. Nanginginig ang tuhod niya. Agad siyang lumapit kay Angeline na may pilit na ngiti.
“A-Angeline! Anak!” bawi ni Esmeralda. “Nagbibiro lang ako kanina! Alam mo naman si Mommy, mainitin ang ulo pero mahal kita! Welcome to the family! Tayo na ang pinakamakapangyarihang pamilya!”
Akmang yayakapin ni Esmeralda si Angeline, pero humarang si Patrick.
“Mom, tama na,” sabi ni Patrick. “Narinig namin ang sinabi mo. Itinakwil mo na kami, di ba?”
Tumingin si Angeline kay Esmeralda. Wala nang luha sa mata niya. Pinalitan ito ng dignidad.
“Doña Esmeralda,” sabi ni Angeline. “Tama po kayo. Wala akong apelyido noon. Pero ngayong nalaman ko na kung sino ako… nalaman ko rin kung sino ang mga taong dapat kong samahan.”
Hinawakan ni Angeline ang kamay ni Patrick.
“Patrick, aalis na tayo dito. Hindi natin kailangan ng pera ng Nanay mo. Magsisimula tayo ng sarili nating buhay, malayo sa mga taong mapanghusga.”
“Attorney Harrison,” utos ni Angeline. “Pakibili ang hotel na ito. Ngayon din.”
“Yes, Ma’am. Consider it done.”
“At pagkatapos mong bilhin,” dagdag ni Angeline habang nakatingin sa biyenan. “I-ban niyo si Doña Esmeralda dito. Ayoko nang makita ang pagmumukha niya sa property ko.”
Iniwan nila si Doña Esmeralda sa gitna ng ballroom—umiiyak, nagsisisi, at ipinahiya ng sarili niyang kasakiman. Nawala sa kanya ang anak niya, at nalaman niyang ang “basurang” tinapon niya ay isa palang diyamante na hindi niya kayang abutin.
