SINIGAWAN AT PINALAYAS NG DIRECTOR ANG JANITOR DAHIL NAPATAKAN NG TUBIG ANG KANYANG MAMAHALING SAPATOS—MAKALIPAS ANG ISANG ORAS, NAMUTLA SIYA NANG PUMASOK SA BOARDROOM ANG “JANITOR” BILANG BAGONG MAY-ARI NG KUMPANYA.
Si Mr. Marcus ay ang Director of Operations ng Zenith Corp. Kilala siya bilang isang terror na boss. Mahilig siyang manigaw, laging mainit ang ulo, at sobrang taas ng tingin sa sarili. Para sa kanya, ang mga empleyadong mababa ang posisyon ay parang mga langgam na pwedeng apakan.
Isang umaga, pumasok si Marcus sa building na suot ang kanyang bagong biling Italian Leather Shoes na nagkakahalaga ng ₱50,000. Naglalakad siya nang taas-noo sa lobby, feeling niya ay siya ang hari ng kumpanya.
Sa gilid ng hallway, naroon si Mang Antonio, isang matandang lalaki na nakasuot ng uniporme ng janitor. Tahimik siyang nagmomop ng sahig. Dahil basa ang sahig at nagmamadali si Marcus, nadulas nang bahagya ang Director.
Hindi naman siya natumba, pero tumalsik ang maruming tubig mula sa mop papunta sa kanyang makintab na sapatos.
Huminto ang mundo ni Marcus. Tinignan niya ang putik sa kanyang sapatos.
“TANGA!” sigaw ni Marcus na umalingawngaw sa buong lobby.
Agad na lumapit si Mang Antonio, nanginginig sa takot.
“Naku, Sir! Pasensya na po! Hindi ko po sinasadya! Pupunasan ko po!” akmang luluhod si Antonio para punasan ang sapatos gamit ang basahan.
Pero tinadyakan ni Marcus ang kamay ni Antonio palayo.
“Huwag mo akong hawakan!” pandidiri ni Marcus. “Alam mo ba kung magkano ito?! Mas mahal pa ito sa buhay mo! Tatanga-tanga ka kasi! Anong klaseng janitor ka?”
“Sir, paumanhin po talaga… lilinisin ko po…” mangiyak-ngiyak na sabi ng matanda.
“Hindi na kailangan!” bulyaw ni Marcus. “You are FIRED! Tanggal ka na! Kunin mo ang gamit mo at lumayas ka sa building ko ngayon din! Ayoko nang makita ang pagmumukha mo!”
Pinagtinginan sila ng mga empleyado, pero walang naglakas-loob na magsalita dahil takot sila kay Marcus.
Yumuko lang si Mang Antonio. “Sige po, Sir. Aalis na po ako.”
Umalis si Antonio nang tahimik. Si Marcus naman ay galit na galit na dumiretso sa elevator, minumura pa rin ang “tanga” na janitor.
ISANG ORAS ANG NAKALIPAS…
Nagpatawag ng Emergency Board Meeting ang Board of Directors.
Nasa loob na ng conference room si Marcus. Nakaupo siya sa kabisera, inaayos ang kanyang necktie. Kampante siya. Ang alam niya, ang meeting ay tungkol sa promotion niya bilang Vice President.
Dumating ang Chairman ng kumpanya.
“Good morning, everyone,” sabi ng Chairman. “Pinatawag ko kayo dahil may malaking pagbabago. Nabili na ang 51% ng shares ng Zenith Corp. Ibig sabihin, may bago na tayong may-ari at Majority Shareholder. Siya na ang magpapatakbo ng lahat simula ngayon.”
Napangiti si Marcus. “Yes! Baka ako ang piliin niyang kanang-kamay!” isip niya.
“Please welcome,” patuloy ng Chairman. “Our new owner, Sir Antonio dela Cruz.”
Bumukas ang pinto ng Boardroom.
Pumasok ang isang lalaki. Hindi siya nakasuot ng suit. Nakasuot pa rin siya ng… uniporme ng Janitor.
Nanlaki ang mga mata ni Marcus. Nalaglag ang ballpen na hawak niya. Parang huminto ang tibok ng puso niya.
Si Mang Antonio—ang janitor na pinalayas niya kanina—ay naglakad papunta sa pinaka-sentrong upuan.
Tahimik ang lahat.
Umupo si Antonio. Kalmado ang mukha niya. Wala na ang takot na nakita ni Marcus kanina sa lobby. Ang nakikita niya ngayon ay ang awtoridad ng isang taong may hawak ng bilyun-bilyong piso.
“M-Mang Antonio…?” bulong ni Marcus, namumutla at pinagpapawisan ng malapot.
Tumingin si Antonio kay Marcus.
“Ah, Mr. Marcus,” panimula ni Antonio. “Nagkita na tayo kanina, hindi ba?”
“S-Sir… I… I didn’t know…” nauutal na sagot ni Marcus. “Akala ko po… janitor kayo…”
“Nagpanggap akong janitor,” paliwanag ni Antonio sa lahat. “Bago ko pirmahan ang kontrata ng pagbili sa kumpanyang ito, gusto kong makita ang culture ng mga empleyado. Gusto kong malaman kung paano niyo tratuhin ang pinakamabababang tao dito kapag walang nakatingin na boss.”
Tinuro ni Antonio ang kanyang sapatos. Luma ito at simple lang.
“Kanina, Mr. Marcus, nagalit ka dahil napatakan ng tubig ang sapatos mo. Sinabi mong mas mahal pa ang sapatos mo kaysa sa buhay ko.”
Yumuko si Marcus. Gusto na niyang lamunin ng lupa.
“Ang yaman at posisyon ay hindi lisensya para manapak ng tao,” mariing sabi ni Antonio. “Ang hinahanap kong leader ay marunong magpakumbaba at rumespeto. At sa nakita ko kanina… hindi ikaw ‘yun.”
Tumayo si Antonio at tinuro ang pinto.
“Mr. Marcus, narinig mo naman ang sinabi mo kanina sa lobby, di ba? Ibinabalik ko lang sa’yo.”
“YOU ARE FIRED.”
“Kunin mo ang gamit mo at lumayas ka sa building ko. Ngayon din.”
Walang nagawa si Marcus. Wala siyang kakamping Board Member. Lahat sila ay nakatingin sa kanya nang may dismaya.
Kinuha ni Marcus ang kanyang briefcase. Ang paglalakad niya palabas ng boardroom ay punong-puno ng kahihiyan. Ang mamahaling sapatos na iningatan niya nang sobra ang siya ring naghatid sa kanya palabas ng kumpanyang akala niya ay paghaharian niya habambuhay.
Naiwan si Antonio sa loob, at nagsimula siyang magpatupad ng bagong patakaran: “Respeto muna bago Trabaho.”
