NAGTRABAHO AKONG TAGALINIS NG BANYO SA KUMPANYA NG EX-HUSBAND KO PARA MAY MAIPAKAIN SA ANAK NAMIN—PERO NATIGILAN ANG PANG-AAPI NIYA NANG YUMUKO ANG CHAIRMAN SA HARAP KO AT TINAWAG AKONG “ANAK”.
Ako si Elena. Nakasuot ako ng kulay asul na uniporme, may hawak na mop, at amoy-zonrox ang mga kamay. Araw-araw, nililinis ko ang dumi ng ibang tao sa Vanguard Corp.
Ang masakit? Ang CEO ng kumpanyang ito ay walang iba kundi ang ex-husband kong si Robert.
Iniwan ako ni Robert dalawang taon na ang nakararaan nang ma-promote siya. Sabi niya, hindi na ako “bagay” sa estado niya. Masyado daw akong simple, walang class. Ipinagpalit niya ako sa isang modelong sekretarya. Dahil wala akong pinag-aralan at galing ako sa hirap (o ‘yun ang akala niya), tinanggalan niya ako ng sustento para sa anak naming si Mika.
Para mabuhay ang anak ko, nilunok ko ang pride ko. Nag-apply ako bilang janitress sa kumpanya niya. Tinanggap niya ako, hindi dahil naawa siya, kundi dahil gusto niya akong ipahiya.
Araw-araw, impyerno ang buhay ko.
Tuwing dadaan si Robert sa hallway kasama ang kanyang mga empleyado at business partners, hihinto siya sa tapat ko.
“Ops! Tignan niyo nga naman,” tatawa si Robert nang malakas. “Guys, kilala niyo ba siya? Siya ang ex-wife ko. Dati, akala niya prinsesa siya. Ngayon, tignan niyo, bagay na bagay sa kanya ang paglilinis ng kubeta. Diyan ka lang nababagay, Elena. Sa dumi.”
Magtatawanan ang mga empleyado. Ang iba, naaawa, pero takot silang mawalan ng trabaho kaya nakikitawa na lang sila.
“Robert, parang awa mo na,” bulong ko habang nakayuko. “Huwag naman sa harap ng maraming tao. Ginagawa ko ito para sa anak natin.”
“Anak? Wala akong anak sa hampaslupa!” sigaw niya sabay tapon ng upos ng sigarilyo sa sahig na kakalinis ko lang. “Pulutin mo ‘yan. Linisin mo ‘yan kundi tatanggalin kita.”
Tiniis ko lahat. Ang pangiinsulto, ang pagod, ang gutom. Para kay Mika.
Isang araw, nagkagulo sa buong building.
“Nandiyan na daw ang Chairman! Ang tunay na may-ari ng Vanguard Corp!” sigaw ng HR Manager.
Nagpanic si Robert. Ito ang unang beses na bibisita ang misteryosong Chairman na nakabili ng majority shares ng kumpanya. Gusto ni Robert na magpa-impress para ma-promote siya bilang Global Partner.
“Ayusin niyo ang lahat!” sigaw ni Robert. “Dapat makintab ang sahig! Dapat mabango ang opisina!”
Napatingin siya sa akin na may hawak na balde ng tubig sa gilid.
“Ikaw!” duro ni Robert sa akin. “Magtago ka sa bodega! Ang dumi-dumi mo! Nakakahiya ka! Kapag nakita ka ng Chairman, sinisira mo ang image ng kumpanya ko! Layas!”
Pero huli na.
Bumukas ang automatic doors ng lobby. Pumasok ang isang matandang lalaki na may dalang tungkod, napaka-elegante, at napapaligiran ng mga bodyguard. Siya si Don Fernando.
Agad na tumakbo si Robert para salubungin ito. Inayos niya ang kanyang necktie at ngumiti nang napakalapad.
“Welcome, Chairman!” bati ni Robert, inaabot ang kamay para makipag-shake hands. “I am Robert, the CEO. It is an honor to meet you. Napakaganda po ng opisina namin, di ba? Lahat po ito ay dahil sa leadership ko.”
Pero… hindi tinanggap ni Don Fernando ang kamay ni Robert. Nilampasan niya ito.
Hindi nakatingin ang Chairman sa magandang chandelier o sa makintab na reception desk.
Nakatingin siya sa akin.
Nakatayo ako sa gilid, hawak ang mop, nakayuko, at nanginginig sa takot na baka pagalitan ako ni Robert dahil hindi ako nakatago.
Naglakad si Don Fernando palapit sa akin. Ang tunog ng kanyang sapatos ay umalingawngaw sa tahimik na lobby.
“Chairman! Huwag po kayong lumapit diyan!” harang ni Robert. “Janitress lang po ‘yan! Madumi po siya! Paaalisin ko na po!”
Tinulak ni Don Fernando si Robert gamit ang kanyang tungkod. “Tumabi ka.”
Lumapit ang Chairman sa akin. Dahan-dahan kong inangat ang ulo ko.
Nang magtama ang mata namin, tumulo ang luha ng matandang bilyonaryo.
Sa harap ng daan-daang empleyado, NIYAKAP ako ng Chairman nang mahigpit. Hindi niya ininda ang amoy-zonrox kong damit.
“Elena… Anak…” garalgal na boses ni Don Fernando.
Natahimik ang buong building. Nalaglag ang panga ni Robert.
“P-Papa…” iyak ko. “Sorry po… Sorry po kung sinuway ko kayo noon…”
Humiwalay si Don Fernando at hinawakan ang mukha ko. Tinignan niya ang mga kamay kong magaspang at ang uniporme ko.
“Bakit, Anak?” tanong niya na may halong galit at awa. “Bakit ka nagkakaganito? Bakit ka naglilinis ng sahig? Ilang beses ko nang sinabi sa’yo… ang kumpanyang ito… binili ko ito PARA SA’YO.”
“S-Sa kanya?!” sigaw ni Robert. “Chairman! Nagkakamali kayo! Katulong lang ‘yan! Ex-wife ko lang ‘yan na galing sa hirap!”
Humarap si Don Fernando kay Robert. Ang mukha ng Chairman ay parang bagyong paparating.
“Galing sa hirap?” tanong ni Don Fernando. “Si Elena ay ang nag-iisang tagapagmana ng Montemayor Empire. Naglayas siya noon dahil pinili ka niya! Tinalikuran niya ang yaman namin para sa’yo dahil akala niya mahal mo siya!”
Tinuro ako ng Chairman.
“Pero anong ginawa mo? Sinaktan mo siya. Iniwan mo siya. At ngayon… ginawa mo siyang tagalinis sa sarili niyang kumpanya habang pinapahiya mo siya?!”
Nanghina ang tuhod ni Robert. Unti-unti siyang napaluhod sa sahig. Ang kulay ng mukha niya ay parang papel.
“M-Montemayor…?” bulong ni Robert. “Elena… bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil gusto kong mahalin mo ako nang totoo, Robert,” sagot ko habang pinupunasan ang luha ko. “Hindi dahil sa pera ng Tatay ko.”
Tinanggal ni Don Fernando ang ID lace na suot ko.
“Simula ngayon,” anunsyo ni Don Fernando sa lahat. “Hindi na siya janitress. Si Elena na ang bagong Owner at Chairwoman ng kumpanyang ito.”
Tumingin ako kay Robert na nakaluhod sa paanan ko.
“At ikaw, Robert,” sabi ko nang mahinahon. “You’re fired.”
“Elena! Babe! Please!” kumapit si Robert sa binti ko. “Para sa anak natin! Magbabago na ako! Patawarin mo ako! Mahal kita!”
Tinanggal ko ang kamay niya.
“Ang anak natin ay mabubuhay nang marangya kasama ng Lolo niya. Pero hindi niya kailangan ng amang katulad mo na marunong lang yumuko kapag may kailangan.”
“Guards,” utos ko. “Ilbas niyo ang lalakeng ito. At siguraduhin niyong wala siyang dadalhin na kahit ano mula sa kumpanya ko.”
Habang kinakaladkad si Robert palabas, nakatingin ang lahat ng empleyado. Ang mga taong dating tumatawa sa akin ay ngayon ay yumuko bilang paggalang.
Niyakap ako ulit ng Papa ko.
“Uwi na tayo, Anak,” sabi niya.
“Opo, Pa. Uwi na tayo.”
Iniwan ko ang mop at ang balde sa gitna ng lobby—isang simbolo na tapos na ang paghihirap ko, at oras na para linisin ko ang buhay ko mula sa mga taong hindi marunong magpahalaga.
