PINALUHOD AKO NG HIPAG KO PARA MAGLINIS NG SAHIG DAHIL “PALAMUNIN” DAW AKO NG ASAWA KO—PERO NAMUTLA SIYA NANG ILABAS KO ANG MILYONES NA KITA KO MULA SA PAGSUSULAT AT INUTUSAN SIYANG: “GUSTO MO NG PERA? LINISIN MO MUNA ANG KINALAT MO.”
Ako si Mara. Sa tingin ng pamilya ng asawa ko, isa lang akong simpleng housewife. Walang trabaho, laging nasa bahay, at nakadepende sa sweldo ng asawa kong si Dave.
Ang pinakamatinding kritiko ko ay ang hipag kong si Clarissa. Si Clarissa ay isang manager sa bangko, laging naka-porma, at laging ipinapamukha sa akin na mas angat siya.
Isang araw ng Linggo, bumisita si Clarissa sa bahay namin.
Habang naghahanda ako ng meryenda, sadyang tinabig ni Clarissa ang baso ng Iced Tea sa lamesa. Tumapon ito at kumalat sa makintab na tiles.
“Oops,” sabi ni Clarissa nang walang pagsisisi. Tumingin siya sa akin habang nakaupo sa sofa. “Mara, linisin mo nga ‘to. Ang lagkit eh.”
Kumuha ako ng mop. Pero pinigilan niya ako.
“Huwag mong i-mop. Gamitin mo ‘yang basahan at lumuhod ka. Mas malinis kapag kinuskos ng kamay,” utos niya habang nakataas ang kilay.
Tumingin ako kay Dave, pero nasa kusina siya at naghuhugas ng pinggan, hindi niya naririnig.
“Ano? Tatayo ka na lang diyan?” mataray na sabi ni Clarissa. “Wala ka na ngang ambag sa bahay na ‘to, pati ba naman paglilinis tatamadin ka pa? Palamunin ka na nga lang ng Kuya ko eh. Mahiya ka naman. Ako nga nagtatrabaho, ikaw humihilata lang maghapon.”
Dahil ayaw ko ng gulo, lumuhod ako. Pinunasan ko ang sahig sa paanan niya habang tumatawa siya nang mahina.
“Good girl,” sabi niya na parang aso ang kausap. “Diyan ka lang nababagay. Sa baba.”
Hindi niya alam, sa mga oras na “humihilata” ako sa kwarto… isa akong sikat na Online Novelist. Ang pen name ko ay Lady M, at ang mga nobela ko ay may milyun-milyong views sa buong mundo. Kumikita ako ng Dollars—higit pa sa sinusweldo ni Clarissa at Dave na pinagsama.
Tahimik lang ako. Iniipon ko ang pera ko para sa future namin.
LUMIPAS ANG ISANG BUWAN…
Isang gabi, biglang dumating si Clarissa sa bahay namin. Iba ang itsura niya ngayon. Magulo ang buhok, mugto ang mata, at nanginginig.
Dumiretso siya kay Dave at lumuhod.
“Kuya! Tulungan mo ako!” hagulgol ni Clarissa. “Papatayin ako ng mga Loan Sharks! Nabaon ako sa utang sa sugal! Kailangan ko ng ₱500,000 ngayon din! Kung hindi, kukunin nila ang bahay at kotse ko!”
Namutla si Dave. “Clarissa? 500k? Saan ako kukuha ng ganyang kalaking pera?! Alam mong sakto lang ang sweldo ko sa bills natin!”
“Parang awa mo na, Kuya!awan mo ng paraan! Mag-loan ka! Ibenta mo ang gamit niyo! Ikaw lang ang pag-asa ko!”
Awang-awa si Dave sa kapatid niya, pero wala talaga siyang maibibigay.
“Wala akong pera, Clarissa…” sagot ni Dave.
Nagwawala na si Clarissa sa iyak.
Sa sandaling iyon, lumabas ako galing sa kwarto. May dala akong isang Black Bag.
Tahimik akong naglakad papunta sa sala.
“Kailangan mo ng 500,000?” tanong ko.
Tumingin si Clarissa sa akin nang masama. “Wag ka nang makisawsaw, Mara! Wala ka namang maitutulong! Palamunin ka lang!”
Hindi ako sumagot. Binuksan ko ang bag.
Kumuha ako ng limang bundle ng pera. Tig-iisang daang libo bawat isa.
PAK!
Ibinagsak ko ang mga bundle ng pera sa mesa. Ang tunog ng makapal na salapi ay nagpatahimik sa pag-iyak ni Clarissa.
Nanlaki ang mata ni Dave. Halos lumuwa naman ang mata ni Clarissa.
“P-Pera…” bulong ni Clarissa, akmang aabutin ang pera. “Thank you, Kuya! May tinatago ka palang savings!”
Hinampas ko ang kamay ni Clarissa palayo sa pera.
“Huwag kang magkamaling isipin na pera ‘yan ng Kuya mo,” malamig kong sabi.
“H-Ha?”
“Pera ko ‘yan,” sagot ko nang taas-noo. “Katas ‘yan ng pagiging ‘walang trabaho’ ko. Katas ‘yan ng pagsusulat ko sa bahay na tinatawag mong paghihilata.”
Gulat na gulat si Clarissa. “I-Ikaw?! Mayaman ka?!”
“Oo. Kaya kong bayaran ang utang mo ngayon din. Barya lang sa akin ‘yan,” sabi ko habang nilalaro ang isang bundle ng pera.
“Mara! Ate Mara!” biglang bago ng tono ni Clarissa. Lumapit siya sa akin at akmang yayakap. “Sorry sa mga nasabi ko noon! Pautangin mo ako please! Babayaran kita! Ate, sige na!”
Umatras ako.
“Hindi ganoon kadali, Clarissa,” sabi ko.
Kumuha ako ng isang pitsel ng tubig sa mesa.
Sa harap ni Dave at ni Clarissa, IBINUHOS ko ang tubig sa sahig. Kumalat ito sa tiles, parehong-pareho noong nakaraang buwan.
Itinuro ko ang sahig.
“Naalala mo ba ang sinabi mo sa akin noon?” tanong ko. “Sabi mo, bagay ako sa sahig. Sabi mo, kailangan kong maglinis.”
Naghulog ako ng basahan sa paanan niya.
“Ngayon, ibabalik ko sa’yo ang pabor. Gusto mo ng 500,000?”
Tinignan ko siya nang diretso sa mata.
“Lumuhod ka. At punasan mo ang sahig na ‘yan gamit ang mga kamay mo. Siguraduhin mong tuyo at makintab. Kapag malinis na, saka mo lang makukuha ang pera.”
“Mara! Sobra ka naman!” angal ni Clarissa. “Manager ako sa bangko!”
“Edi sa bangko ka humingi ng tulong,” sagot ko, akmang ibabalik ang pera sa bag.
“Huwag! H-Huwag!”
Dahil sa takot sa mga loan sharks, dahan-dahang lumuhod si Clarissa. Ang babaeng mapagmataas ay lumuhod sa harap ko. Kinuha niya ang basahan at nagsimulang magpunas ng sahig habang umiiyak sa hiya.
Pinanood siya ni Dave, pero hindi ito kumibo. Alam ni Dave na kailangan ito ng kapatid niya para matuto ng leksyon.
Nang matapos si Clarissa, nanginginig niyang inabot ang basahan.
“Tapos na… malinis na…” hikbi niya.
Inabot ko ang pera sa kanya.
“Kunin mo ‘yan. Bayaran mo ang utang mo. At huwag ka nang babalik dito hangga’t hindi mo natututunan kung paano gumalang sa kapwa tao, may trabaho man o wala.”
Tumakbo palabas si Clarissa dala ang pera, hiyang-hiya at durog ang pride.
Humarap ako kay Dave. Nginitian niya ako at niyakap.
“Proud ako sa’yo, Mahal,” bulong ni Dave. “At salamat sa pagtuturo ng leksyon sa kanya.”
Simula noon, hindi na ako minaliit ni Clarissa. At napatunayan ko na ang tunay na reyna, hindi kailangang mag-ingay. Tahimik lang na gumagawa ng imperyo, at lumalaban kapag kinakailangan.
